Chapter 967
911 / 974
8 min read
Chapter 967 - The Ji Family (2)
Published Mar 11, 2026, 12:46 AM
Chapter 967 - ตระกูลจี (2)
“ถ้าเราไม่มี ‘ยาประสานจิตเก้าแก่นแท้’ แล้วเราจะทำอย่างไรกับอาการบาดเจ็บของคุณปู่กันล่ะ?”
...
สีหน้าของเหล่าคนหนุ่มสาวเปลี่ยนไปทันที อย่างไรก็ตาม พวกเขาทำได้เพียงสื่อสารผ่านการส่งเสียงทางจิตเท่านั้น เพราะผู้ที่อยู่ตรงหน้าคือปรมาจารย์
ปรมาจารย์เคอร์ตันคือผู้ที่ทำตำรับยาประสานจิตเก้าแก่นแท้หลุดมือไป
ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าเริ่มร้อนรน “ปรมาจารย์เคอร์ตัน วัตถุดิบทั้งห้าชุดนั้นล้มเหลวทั้งหมดเลยงั้นหรือครับ?”
“ใช่” ปรมาจารย์เคอร์ตันรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “อัตราความล้มเหลวมันมีอยู่เสมอ แต่ข้าจับความรู้สึกในการปรุงได้แล้วล่ะ ขอวัตถุดิบเพิ่มอีกสักสองสามชุด ข้าจะต้องทำสำเร็จแน่”
ชายวัยกลางคนถอนหายใจในใจ แต่เขาก็ไม่อาจตำหนิอีกฝ่ายได้ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ท่านพูดถูกครับ แต่ท่านก็รู้ว่าวัตถุดิบสำหรับยานี้หายากแค่ไหน กว่าจะหามาได้ครบห้าชุดนั้นต้องใช้ความพยายามอย่างมากเลยนะ”
“ไม่ต้องกังวลไป ในสมาคมน่าจะยังพอมีวัตถุดิบเหลืออยู่บ้าง ด้วยสถานะของข้า ข้าคิดว่าน่าจะขอเบิกมาใช้ได้” ปรมาจารย์เคอร์ตันกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ฝืนทำ
“ถ้าเช่นนั้นคงต้องรบกวนท่านแล้วครับ เดี๋ยวผมจะชดเชยให้ภายหลัง เรื่องค่าวัตถุดิบทางตระกูลของเราจะเป็นผู้รับผิดชอบเอง” ชายวัยกลางคนรีบรับปากทันทีด้วยแววตาที่เป็นประกาย
“ไม่มีปัญหา สิ่งสำคัญที่สุดคือยาประสานจิตเก้าแก่นแท้ต่างหาก ข้าจะทำตามที่สัญญาไว้กับพวกท่าน” ปรมาจารย์เคอร์ตันโบกมือ
เขารีบติดต่อไปยังเจ้าหน้าที่ของสมาคมเพื่อขอเบิกวัตถุดิบสำหรับปรุงยาประสานจิตเก้าแก่นแท้
ทว่าไม่นานนัก สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นดำมืด
“ปรมาจารย์เคอร์ตัน เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?” ชายวัยกลางคนเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
...
“มีคนเบิกวัตถุดิบพวกนั้นไปแล้วเมื่อครู่นี้” ปรมาจารย์เคอร์ตันกล่าวอย่างจนปัญญา
“ห๊ะ? ใครกันครับ? จะตามคืนมาทันไหม? ตระกูลจีพร้อมจะจ่ายทุกราคาครับ” ชายวัยกลางคนรีบพูดขึ้น
“ปรมาจารย์ฮัวหยวนเป็นคนเบิกไป วันนี้มีการประเมินระดับปรมาจารย์ และผู้เข้าทดสอบคนนั้นรู้วิธีปรุงยาประสานจิตเก้าแก่นแท้ เราไปดูที่นั่นกันเถอะ เผื่อว่าจะหยุดเขาไว้ได้ การประเมินระดับปรมาจารย์สามารถปรุงยาตัวอื่นแทนได้ ไม่จำเป็นต้องปรุงยาที่ซับซ้อนขนาดนั้นหรอก” ปรมาจารย์เคอร์ตันกล่าวพลางรีบรุดไปยังห้องประเมิน
ชายวัยกลางคนและคนอื่นๆ ต่างรีบติดตามเขาไป
...
ปรมาจารย์อัลเฟรดและปรมาจารย์คนอื่นๆ กำลังรออยู่หน้าห้อง ถือเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจมากที่ได้เห็นกลุ่มปรมาจารย์มาอยู่รวมกันในที่เดียว
“พวกท่านคิดว่าปรมาจารย์หวังเถิงจะผ่านการประเมินการปรุงยาหรือไม่?” ปรมาจารย์คนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น
แม้จะเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ แต่พวกเขากลับรู้สึกประหม่ายิ่งกว่าตัวหวังเถิงเสียอีก
“ข้าว่าต้องผ่าน!” อัลเฟรดไตร่ตรองครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ
“ปรมาจารย์อัลเฟรดดูมั่นใจในตัวปรมาจารย์หวังเถิงมากเลยนะ” ปรมาจารย์อีกคนยิ้มและพูดขึ้น
“ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าพวกท่านได้เห็นการประเมินของเขา พวกท่านก็จะคิดแบบเดียวกันนั่นแหละ” ปรมาจารย์อัลเฟรดกล่าว
ปรมาจารย์ด้านอักขระอีกสองคนพยักหน้าเห็นด้วย
เหล่าปรมาจารย์ช่างตีเหล็กต่างประหลาดใจกับปฏิกิริยาของพวกเขา พวกเขาเป็นกลุ่มเดียวที่ยังไม่ได้เห็นการประเมินของหวังเถิง จึงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ในขณะที่พวกเขากำลังสนทนากัน ปรมาจารย์เคอร์ตันก็พุ่งเข้ามาอย่างดุดันพร้อมกับผู้คนกลุ่มหนึ่ง เมื่อเห็นสถานการณ์หน้าห้อง พวกเขาก็ต้องตกตะลึง
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมีปรมาจารย์อยู่ที่นี่มากมายขนาดนี้?” ปรมาจารย์เคอร์ตันถึงกับพูดไม่ออก
“ปรมาจารย์เคอร์ตัน ท่านมาทำอะไรที่นี่?” ปรมาจารย์อัลเฟรดลุกขึ้นยืนแล้วถาม
ปรมาจารย์เคอร์ตันนึกถึงจุดประสงค์ของการมาที่นี่ได้จึงรีบตอบ “ปรมาจารย์อัลเฟรด ปรมาจารย์ฮัวหยวนกำลังคุมการประเมินให้ผู้เข้าทดสอบอยู่ใช่หรือไม่?”
“ใช่แล้ว ท่านก็รู้เรื่องนี้ด้วยงั้นหรือ?”
“แน่นอนข้ารู้ พวกเขาเบิกวัตถุดิบสำหรับทำยาประสานจิตเก้าแก่นแท้ไปใช่ไหม?” ปรมาจารย์เคอร์ตันพูดพลางพยายามจะบุกเข้าไปข้างใน
“เดี๋ยวๆ ท่านจะทำอะไรน่ะ?” สีหน้าของปรมาจารย์อัลเฟรดเปลี่ยนไปทันที เขาเข้ามาขวางไว้อย่างเกรี้ยวกราด
“ปรมาจารย์เคอร์ตัน ท่านเข้าไปไม่ได้”
“มีคนกำลังเข้าประเมินระดับปรมาจารย์อยู่ข้างใน ถ้าท่านบุกเข้าไปตอนนี้ ท่านจะทำให้เขาโกรธเคืองเอาได้นะ”
“ใช่แล้ว การประเมินครั้งนี้สำคัญมาก ท่านเข้าไปรบกวนไม่ได้”
...
ปรมาจารย์คนอื่นๆ ต่างรีบวิ่งเข้ามาขวางทางปรมาจารย์เคอร์ตันเอาไว้
“พวกท่านทำอะไรกันเนี่ย?” สีหน้าของปรมาจารย์เคอร์ตันเปลี่ยนไป เขาไม่คาดคิดว่าจะมีปรมาจารย์มากมายมาขวางเขาไว้เช่นนี้
เขาสงสัยว่าคนที่อยู่ข้างในนั้นเป็นใครกันแน่ ถึงได้มีอิทธิพลมากขนาดนี้?
ปรมาจารย์เคอร์ตันนึกถึงตระกูลจีขึ้นมา ถ้าเขาสามารถปรุงยาประสานจิตเก้าแก่นแท้ได้ เขาจะได้รับความโปรดปรานจากตระกูลจี ซึ่งจะเป็นผลดีต่อเขาอย่างมหาศาล
เขาตัดสินใจเสี่ยงและกล่าวว่า “ข้ามีความจำเป็นต้องใช้ยาประสานจิตเก้าแก่นแท้อย่างเร่งด่วน ข้าจะอธิบายให้ผู้เข้าทดสอบฟังและขอโทษเขาเอง”
“ไม่ได้ ผู้เข้าทดสอบคนนี้ไม่ธรรมดา เราทำให้เขาโกรธไม่ได้” ปรมาจารย์อัลเฟรดกล่าว
ปรมาจารย์คนอื่นๆ ต่างพยักหน้าอย่างเห็นด้วย พวกเขาเห็นด้วยกับการตัดสินใจของปรมาจารย์อัลเฟรด
นี่คือผู้เข้าทดสอบระดับสามปรมาจารย์ ความสำคัญของเขามีต่อสมาคมนั้นแตกต่างออกไป ต่อให้โอกาสสำเร็จจะน้อย แต่พวกเขาก็ไม่อาจเสี่ยงได้
ปรมาจารย์เคอร์ตันไม่นึกเลยว่าปรมาจารย์เหล่านี้ยังคงขัดขวางเขาหลังจากที่เขาเอ่ยปากขอเป็นครั้งที่สอง หัวใจของเขาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
ผู้เข้าทดสอบคนนี้มีเบื้องหลังที่ทรงพลังขนาดนั้นเลยหรือ? ทำไมปรมาจารย์พวกนี้ถึงได้ปกป้องเขานัก?
“ท่านปรมาจารย์ทั้งหลาย พอจะผ่อนปรนให้ตระกูลจีบ้างไม่ได้หรือ? ยาประสานจิตเก้าแก่นแท้นั้นสำคัญต่อพวกเรามากจริงๆ” ชายวัยกลางคนก้าวออกมาจากด้านหลังปรมาจารย์เคอร์ตันและประสานมือคำนับเหล่าปรมาจารย์
“ตระกูลจี!” สีหน้าของเหล่าปรมาจารย์เปลี่ยนไปทันที
“คือตระกูลจีแห่งท่านดยุกซูคง หนึ่งในแปดท่านดยุกใช่หรือไม่?” อัลเฟรดสูดหายใจลึกแล้วถาม
“ถูกต้องครับ!” ชายวัยกลางคนตอบอย่างภูมิใจ
อัลเฟรดสบตากับปรมาจารย์คนอื่นๆ สุดท้ายเขาก็ส่ายหน้าและกล่าวด้วยน้ำเสียงขอโทษ “ข้าเสียใจด้วย เรายังคงไม่อนุญาตให้พวกท่านเข้าไปครับ”
สีหน้าของชายวัยกลางคนเปลี่ยนเป็นดำมืด ถึงแม้เขาจะอ้างชื่อตระกูลจีแล้ว แต่ปรมาจารย์เหล่านี้ก็ยังไม่ยอมไว้หน้าเขา
พวกเขาดูถูกตระกูลจีงั้นหรือ?
“ปรมาจารย์อัลเฟรด คนที่อยู่ข้างในคือใครกันครับ?” ปรมาจารย์เคอร์ตันถาม
อัลเฟรดอ่านสีหน้าของอีกฝ่ายออกจึงอธิบายว่า “ผู้เข้าทดสอบที่อยู่ข้างในอาจเป็นระดับสามปรมาจารย์ เราไม่อยากทำให้ตระกูลจีขุ่นเคือง แต่ตำแหน่งระดับสามปรมาจารย์ที่อาจเกิดขึ้นนี้สำคัญต่อสมาคมของเรามาก เราต้องขออภัยจริงๆ!”
“ระดับสามปรมาจารย์!” ปรมาจารย์เคอร์ตันตกใจมาก
ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมปรมาจารย์อัลเฟรดและคนอื่นๆ ถึงหยุดเขาไว้ ถ้าเขาทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคือง เขาอาจจะต้องตัดขาดกับปรมาจารย์เหล่านี้ทั้งหมด
ระดับสามปรมาจารย์มีความสำคัญต่อสมาคมมากเกินไป เขาเองก็ไม่อยากเป็นศัตรูกับอัจฉริยะคนนี้เช่นกัน
สีหน้าของชายวัยกลางคนเปลี่ยนไป เขาย่อมเข้าใจดีว่าตำแหน่งระดับสามปรมาจารย์นี้หมายถึงอะไร ไม่น่าแปลกใจที่เหล่าปรมาจารย์ปฏิบัติกับเขาเช่นนี้แม้จะรู้ว่าเป็นคนจากตระกูลจี มันเป็นสิ่งที่พอเข้าใจได้
ชายวัยกลางคนถอนหายใจอย่างห้ามไม่ได้ เขาไม่สามารถบุกเข้าไปได้เพราะไม่อยากทำให้ปรมาจารย์ทุกคนที่นี่ไม่พอใจ เขาจึงส่ายหน้าและกล่าวว่า “ข้าเข้าใจแล้ว เป็นความบุ่มบ่ามของข้าเอง”
“อันที่จริงท่านไม่ต้องผิดหวังไปหรอก บางทีเขาอาจจะทำสำเร็จก็ได้นะ” อัลเฟรดยิ้มและกล่าว
“อ้อ จริงด้วย!” ดวงตาของชายวัยกลางคนเปล่งประกาย
“นี่เป็นเพียงการประเมิน เขาอาจจะไม่จำเป็นต้องใช้ยาประสานจิตเก้าแก่นแท้ก็ได้ ท่านสามารถซื้อต่อจากเขาได้นี่นา” อัลเฟรดแนะนำ
“ฮ่าฮ่าฮ่า จริงด้วย ขอบคุณท่านมากที่เตือนสติ” ชายวัยกลางคนหัวเราะออกมา
ปรมาจารย์เคอร์ตันเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของชายผู้นั้นแล้วก็นึกสงสารขึ้นมา
เขาเคยปรุงยาประสานจิตเก้าแก่นแท้มาก่อน จึงรู้ดีว่ากระบวนการนั้นยากเย็นเพียงใด คนที่อยู่ข้างในอาจจะไม่สำเร็จก็ได้
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.