Chapter 967 - ตระกูลจี (2) “ถ้าเราไม่มี ‘ยาประสานจิตเก้าแก่นแท้’ แล้วเราจะทำอย่างไรกับอาการบาดเจ็บของคุณปู่กันล่ะ?” ... สีหน้าของเหล่าคนหนุ่มสาวเปลี่ยนไปทันที อย่างไรก็ตาม พวกเขาทำได้เพียงสื่อสารผ่านการส่งเสียงทางจิตเท่านั้น เพราะผู้ที่อยู่ตรงหน้าคือปรมาจารย์ ปรมาจารย์เคอร์ตันคือผู้ที่ทำตำรับยาประสานจิตเก้าแก่นแท้หลุดมือไป ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าเริ่มร้อนรน “ปรมาจารย์เคอร์ตัน วัตถุดิบทั้งห้าชุดนั้นล้มเหลวทั้งหมดเลยงั้นหรือครับ?” “ใช่” ปรมาจารย์เคอร์ตันรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “อัตราความล้มเหลวมันมีอยู่เสมอ แต่ข้าจับความรู้สึกในการปรุงได้แล้วล่ะ ขอวัตถุดิบเพิ่มอีกสักสองสามชุด ข้าจะต้องทำสำเร็จแน่” ชายวัยกลางคนถอนหายใจในใจ แต่เขาก็ไม่อาจตำหนิอีกฝ่ายได้ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ท่านพูดถูกครับ แต่ท่านก็รู้ว่าวัตถุดิบสำหรับยานี้หายากแค่ไหน กว่าจะหามาได้ครบห้าชุดนั้นต้องใช้ความพยายามอย่างมากเลยนะ” “ไม่ต้องกังวลไป ในสมาคมน่าจะยังพอมีวัตถุดิบเหลืออยู่บ้าง ด้วยสถานะของข้า ข้าคิดว่าน่าจะขอเบิกมาใช้ได้” ปรมาจารย์เคอร์ตันกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ฝืนทำ “ถ้าเช่นนั้นคงต้องรบกวนท่านแล้วครับ เดี๋ยวผมจะชดเชยให้ภายหลัง เรื่องค่าวัตถุดิบทางตระกูลของเราจะเป็นผู้รับผิดชอบเอง” ชายวัยกลางคนรีบรับปากทันทีด้วยแววตาที่เป็นประกาย “ไม่มีปัญหา สิ่งสำคัญที่สุดคือยาประสานจิตเก้าแก่นแท้ต่างหาก ข้าจะทำตามที่สัญญาไว้กับพวกท่าน” ปรมาจารย์เคอร์ตันโบกมือ เขารีบติดต่อไปยังเจ้าหน้าที่ของสมาคมเพื่อขอเบิกวัตถุดิบสำหรับปรุงยาประสานจิตเก้าแก่นแท้ ทว่าไม่นานนัก สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นดำมืด “ปรมาจารย์เคอร์ตัน เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?” ชายวัยกลางคนเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ ... “มีคนเบิกวัตถุดิบพวกนั้นไปแล้วเมื่อครู่นี้” ปรมาจารย์เคอร์ตันกล่าวอย่างจนปัญญา “ห๊ะ? ใครกันครับ? จะตามคืนมาทันไหม? ตระกูลจีพร้อมจะจ่ายทุกราคาครับ” ชายวัยกลางคนรีบพูดขึ้น “ปรมาจารย์ฮัวหยวนเป็นคนเบิกไป วันนี้มีการประเมินระดับปรมาจารย์ และผู้เข้าทดสอบคนนั้นรู้วิธีปรุงยาประสานจิตเก้าแก่นแท้ เราไปดูที่นั่นกันเถอะ เผื่อว่าจะหยุดเขาไว้ได้ การประเมินระดับปรมาจารย์สามารถปรุงยาตัวอื่นแทนได้ ไม่จำเป็นต้องปรุงยาที่ซับซ้อนขนาดนั้นหรอก” ปรมาจารย์เคอร์ตันกล่าวพลางรีบรุดไปยังห้องประเมิน ชายวัยกลางคนและคนอื่นๆ ต่างรีบติดตามเขาไป ... ปรมาจารย์อัลเฟรดและปรมาจารย์คนอื่นๆ กำลังรออยู่หน้าห้อง ถือเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจมากที่ได้เห็นกลุ่มปรมาจารย์มาอยู่รวมกันในที่เดียว “พวกท่านคิดว่าปรมาจารย์หวังเถิงจะผ่านการประเมินการปรุงยาหรือไม่?” ปรมาจารย์คนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น แม้จะเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ แต่พวกเขากลับรู้สึกประหม่ายิ่งกว่าตัวหวังเถิงเสียอีก “ข้าว่าต้องผ่าน!” อัลเฟรดไตร่ตรองครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ “ปรมาจารย์อัลเฟรดดูมั่นใจในตัวปรมาจารย์หวังเถิงมากเลยนะ” ปรมาจารย์อีกคนยิ้มและพูดขึ้น “ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าพวกท่านได้เห็นการประเมินของเขา พวกท่านก็จะคิดแบบเดียวกันนั่นแหละ” ปรมาจารย์อัลเฟรดกล่าว ปรมาจารย์ด้านอักขระอีกสองคนพยักหน้าเห็นด้วย เหล่าปรมาจารย์ช่างตีเหล็กต่างประหลาดใจกับปฏิกิริยาของพวกเขา พวกเขาเป็นกลุ่มเดียวที่ยังไม่ได้เห็นการประเมินของหวังเถิง จึงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในขณะที่พวกเขากำลังสนทนากัน ปรมาจารย์เคอร์ตันก็พุ่งเข้ามาอย่างดุดันพร้อมกับผู้คนกลุ่มหนึ่ง เมื่อเห็นสถานการณ์หน้าห้อง พวกเขาก็ต้องตกตะลึง “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมีปรมาจารย์อยู่ที่นี่มากมายขนาดนี้?” ปรมาจารย์เคอร์ตันถึงกับพูดไม่ออก “ปรมาจารย์เคอร์ตัน ท่านมาทำอะไรที่นี่?” ปรมาจารย์อัลเฟรดลุกขึ้นยืนแล้วถาม ปรมาจารย์เคอร์ตันนึกถึงจุดประสงค์ของการมาที่นี่ได้จึงรีบตอบ “ปรมาจารย์อัลเฟรด ปรมาจารย์ฮัวหยวนกำลังคุมการประเมินให้ผู้เข้าทดสอบอยู่ใช่หรือไม่?” “ใช่แล้ว ท่านก็รู้เรื่องนี้ด้วยงั้นหรือ?” “แน่นอนข้ารู้ พวกเขาเบิกวัตถุดิบสำหรับทำยาประสานจิตเก้าแก่นแท้ไปใช่ไหม?” ปรมาจารย์เคอร์ตันพูดพลางพยายามจะบุกเข้าไปข้างใน “เดี๋ยวๆ ท่านจะทำอะไรน่ะ?” สีหน้าของปรมาจารย์อัลเฟรดเปลี่ยนไปทันที เขาเข้ามาขวางไว้อย่างเกรี้ยวกราด “ปรมาจารย์เคอร์ตัน ท่านเข้าไปไม่ได้” “มีคนกำลังเข้าประเมินระดับปรมาจารย์อยู่ข้างใน ถ้าท่านบุกเข้าไปตอนนี้ ท่านจะทำให้เขาโกรธเคืองเอาได้นะ” “ใช่แล้ว การประเมินครั้งนี้สำคัญมาก ท่านเข้าไปรบกวนไม่ได้” ... ปรมาจารย์คนอื่นๆ ต่างรีบวิ่งเข้ามาขวางทางปรมาจารย์เคอร์ตันเอาไว้ “พวกท่านทำอะไรกันเนี่ย?” สีหน้าของปรมาจารย์เคอร์ตันเปลี่ยนไป เขาไม่คาดคิดว่าจะมีปรมาจารย์มากมายมาขวางเขาไว้เช่นนี้ เขาสงสัยว่าคนที่อยู่ข้างในนั้นเป็นใครกันแน่ ถึงได้มีอิทธิพลมากขนาดนี้? ปรมาจารย์เคอร์ตันนึกถึงตระกูลจีขึ้นมา ถ้าเขาสามารถปรุงยาประสานจิตเก้าแก่นแท้ได้ เขาจะได้รับความโปรดปรานจากตระกูลจี ซึ่งจะเป็นผลดีต่อเขาอย่างมหาศาล เขาตัดสินใจเสี่ยงและกล่าวว่า “ข้ามีความจำเป็นต้องใช้ยาประสานจิตเก้าแก่นแท้อย่างเร่งด่วน ข้าจะอธิบายให้ผู้เข้าทดสอบฟังและขอโทษเขาเอง” “ไม่ได้ ผู้เข้าทดสอบคนนี้ไม่ธรรมดา เราทำให้เขาโกรธไม่ได้” ปรมาจารย์อัลเฟรดกล่าว ปรมาจารย์คนอื่นๆ ต่างพยักหน้าอย่างเห็นด้วย พวกเขาเห็นด้วยกับการตัดสินใจของปรมาจารย์อัลเฟรด นี่คือผู้เข้าทดสอบระดับสามปรมาจารย์ ความสำคัญของเขามีต่อสมาคมนั้นแตกต่างออกไป ต่อให้โอกาสสำเร็จจะน้อย แต่พวกเขาก็ไม่อาจเสี่ยงได้ ปรมาจารย์เคอร์ตันไม่นึกเลยว่าปรมาจารย์เหล่านี้ยังคงขัดขวางเขาหลังจากที่เขาเอ่ยปากขอเป็นครั้งที่สอง หัวใจของเขาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ผู้เข้าทดสอบคนนี้มีเบื้องหลังที่ทรงพลังขนาดนั้นเลยหรือ? ทำไมปรมาจารย์พวกนี้ถึงได้ปกป้องเขานัก? “ท่านปรมาจารย์ทั้งหลาย พอจะผ่อนปรนให้ตระกูลจีบ้างไม่ได้หรือ? ยาประสานจิตเก้าแก่นแท้นั้นสำคัญต่อพวกเรามากจริงๆ” ชายวัยกลางคนก้าวออกมาจากด้านหลังปรมาจารย์เคอร์ตันและประสานมือคำนับเหล่าปรมาจารย์ “ตระกูลจี!” สีหน้าของเหล่าปรมาจารย์เปลี่ยนไปทันที “คือตระกูลจีแห่งท่านดยุกซูคง หนึ่งในแปดท่านดยุกใช่หรือไม่?” อัลเฟรดสูดหายใจลึกแล้วถาม “ถูกต้องครับ!” ชายวัยกลางคนตอบอย่างภูมิใจ อัลเฟรดสบตากับปรมาจารย์คนอื่นๆ สุดท้ายเขาก็ส่ายหน้าและกล่าวด้วยน้ำเสียงขอโทษ “ข้าเสียใจด้วย เรายังคงไม่อนุญาตให้พวกท่านเข้าไปครับ” สีหน้าของชายวัยกลางคนเปลี่ยนเป็นดำมืด ถึงแม้เขาจะอ้างชื่อตระกูลจีแล้ว แต่ปรมาจารย์เหล่านี้ก็ยังไม่ยอมไว้หน้าเขา พวกเขาดูถูกตระกูลจีงั้นหรือ? “ปรมาจารย์อัลเฟรด คนที่อยู่ข้างในคือใครกันครับ?” ปรมาจารย์เคอร์ตันถาม อัลเฟรดอ่านสีหน้าของอีกฝ่ายออกจึงอธิบายว่า “ผู้เข้าทดสอบที่อยู่ข้างในอาจเป็นระดับสามปรมาจารย์ เราไม่อยากทำให้ตระกูลจีขุ่นเคือง แต่ตำแหน่งระดับสามปรมาจารย์ที่อาจเกิดขึ้นนี้สำคัญต่อสมาคมของเรามาก เราต้องขออภัยจริงๆ!” “ระดับสามปรมาจารย์!” ปรมาจารย์เคอร์ตันตกใจมาก ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมปรมาจารย์อัลเฟรดและคนอื่นๆ ถึงหยุดเขาไว้ ถ้าเขาทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคือง เขาอาจจะต้องตัดขาดกับปรมาจารย์เหล่านี้ทั้งหมด ระดับสามปรมาจารย์มีความสำคัญต่อสมาคมมากเกินไป เขาเองก็ไม่อยากเป็นศัตรูกับอัจฉริยะคนนี้เช่นกัน สีหน้าของชายวัยกลางคนเปลี่ยนไป เขาย่อมเข้าใจดีว่าตำแหน่งระดับสามปรมาจารย์นี้หมายถึงอะไร ไม่น่าแปลกใจที่เหล่าปรมาจารย์ปฏิบัติกับเขาเช่นนี้แม้จะรู้ว่าเป็นคนจากตระกูลจี มันเป็นสิ่งที่พอเข้าใจได้ ชายวัยกลางคนถอนหายใจอย่างห้ามไม่ได้ เขาไม่สามารถบุกเข้าไปได้เพราะไม่อยากทำให้ปรมาจารย์ทุกคนที่นี่ไม่พอใจ เขาจึงส่ายหน้าและกล่าวว่า “ข้าเข้าใจแล้ว เป็นความบุ่มบ่ามของข้าเอง” “อันที่จริงท่านไม่ต้องผิดหวังไปหรอก บางทีเขาอาจจะทำสำเร็จก็ได้นะ” อัลเฟรดยิ้มและกล่าว “อ้อ จริงด้วย!” ดวงตาของชายวัยกลางคนเปล่งประกาย “นี่เป็นเพียงการประเมิน เขาอาจจะไม่จำเป็นต้องใช้ยาประสานจิตเก้าแก่นแท้ก็ได้ ท่านสามารถซื้อต่อจากเขาได้นี่นา” อัลเฟรดแนะนำ “ฮ่าฮ่าฮ่า จริงด้วย ขอบคุณท่านมากที่เตือนสติ” ชายวัยกลางคนหัวเราะออกมา ปรมาจารย์เคอร์ตันเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของชายผู้นั้นแล้วก็นึกสงสารขึ้นมา เขาเคยปรุงยาประสานจิตเก้าแก่นแท้มาก่อน จึงรู้ดีว่ากระบวนการนั้นยากเย็นเพียงใด คนที่อยู่ข้างในอาจจะไม่สำเร็จก็ได้