บทที่ 987: ได้เวลาสั่งสอนเขาแล้ว หวังเถิงถึงกับพูดไม่ออก แม้แต่เฉาเจียวเจียวก็ยังทนมองเขาไม่ได้ นี่มันน่าอับอายขายหน้าจริงๆ หวังเถิงกล่าวด้วยท่าทีดูแคลน “ดูเจ้าสิ ขี้ขลาดตาขาวขนาดไหน ถ้าข้าเป็นเฉาหงถู ข้าคงเอาเจ้าไปตรึงไว้กับกำแพงแล้ว” “พรูด!” ผู้ที่เฝ้าดูเหตุการณ์ต่างพากันหลุดขำออกมา พวกเขาอดกลั้นเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ช่างโหดร้ายเหลือเกิน! ปากของชายหนุ่มผู้นี้ช่างเฉียบคมราวกับดาบ อันหลานหัวเราะออกมาพลางจ้องมองเฉากวนด้วยสายตาแปลกประหลาด “เจ้า!” เฉากวนเพิ่งจะตั้งสติได้หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธจัด สีแดงระเรื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฉาเจียวเจียวขณะที่หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอสาปแช่งหวังเถิงในใจที่ทำตัวหน้าไม่อาย เขาพูดคำแบบนั้นออกมาได้อย่างไรกัน? มุมปากของแอนดรายส์กระตุก เขารู้สึกอับอายแทนเฉากวนจึงยืนขึ้นแล้วแค่นเสียง “เลิกไร้สาระได้แล้ว ตกลงว่าจะพนันหรือไม่?” “แน่นอน ในเมื่อเจ้าอยากเสียเงิน ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะสนองให้” หวังเถิงพยักหน้าอย่างใจเย็น “เจ้าคิดมากไปหรือเปล่า ข้าจะเสียเงินได้อย่างไร?” แอนดรายส์ชี้ไปที่ผู้อาวุโสข้างกายพลางเหยียดยิ้ม “นี่คือวิศวกรขุดเหมืองระดับสูง เจ้าคิดว่าข้าจะแพ้หรือถ้ามีเขาอยู่ด้วย?” ... “วิศวกรขุดเหมืองระดับสูง!” อันหลานถึงกับตะลึง สีหน้าของเขาบิดเบี้ยว “เจ้ามีวิศวกรขุดเหมืองระดับสูงแบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลย” “ไม่ยุติธรรม? ใครบ้างที่ไม่มีวิศวกรขุดเหมืองคอยช่วยเวลาจะเดิมพันหิน? ถ้าเจ้าหาได้ก็หาไป ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าสักหน่อย” แอนดรายส์ตอบกลับ “นั่นสิ เจ้าเองก็ไปหามาสิ” เฉากวนหัวเราะเยาะอย่างสะใจ เขานึกภาพหวังเถิงที่สูญเสียทรัพย์สินจนหมดเนื้อหมดตัวออกเลย ความเกลียดชังที่เขามีต่อหวังเถิงพุ่งถึงขีดสุด เขาถูกอีกฝ่ายหยามหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่กลับทำอะไรไม่ได้ ต้องพึ่งพาแอนดรายส์เพียงอย่างเดียว เฉาเจียวเจียวส่ายหน้าพลางเหลือบมองผู้อาวุโสท่าทางธรรมดาคนนั้นด้วยความประหลาดใจ เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นถึงวิศวกรขุดเหมืองระดับสูง! เมื่อมีเขาอยู่ หวังเถิงคงไม่มีทางชนะแน่นอน “จะเล่นไหม? ถ้าเล่นก็นำทางไปเลย ถ้าไม่เล่นข้าจะกลับแล้ว” หวังเถิงกล่าวด้วยความรำคาญ เขาไม่ได้แม้แต่จะชายตามองวิศวกรขุดเหมืองระดับสูงคนนั้นเลยสักนิด “เจ้าหนุ่ม เจ้ามั่นใจเกินไปแล้วนะ” วิศวกรขุดเหมืองระดับสูงแค่นเสียงใส่ “เอาล่ะ ตามข้ามา” แอนดรายส์กลัวว่าหวังเถิงจะหนี จึงรีบนำทางไปทันที หวังเถิงยังคงเมินเฉยต่อวิศวกรขุดเหมืองระดับสูงและเดินตามแอนดรายส์ไป อันหลานรีบตามไปแล้วถามผ่านการส่งเสียงทางจิต “หวังเถิง นั่นมันวิศวกรขุดเหมืองระดับสูงเลยนะ เจ้ามั่นใจแค่ไหน? ถ้าไม่มั่นใจเราถอนตัวตอนนี้ก็ได้ มันไม่น่าอายหรอก” “ทำไม? เจ้ากลัวหรือ?” หวังเถิงยิ้ม “ข้าจะกลัวไปทำไม? ข้าแค่กังวลว่าเจ้าจะหมดตัวต่างหาก” อันหลานพูดไม่ออก “ไม่ต้องห่วง เขาเป็นแค่วิศวกรขุดเหมืองระดับสูงเท่านั้น เดี๋ยวข้าจะทำให้เขารู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า” หวังเถิงตอบกลับอย่างใจเย็น อันหลานมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขามีไพ่ตายอะไรกันแน่? “หวังเถิง เจ้ารู้จักทักษะการขุดเหมืองด้วยเหรอ?” เสียงของราวน์บอลดังขึ้นในความคิดของหวังเถิง มันเคยเห็นสีหน้าแบบนี้บนใบหน้าของหวังเถิงมาหลายครั้ง ทุกครั้งหวังเถิงมักจะทำเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นจริงได้เสมอ ดังนั้นราวน์บอลจึงสงสัยว่าเขาอาจจะมีทักษะการขุดเหมืองอยู่บ้าง “ความลับ” “หึ เอาเถอะ ไม่บอกก็ไม่บอก” ราวน์บอลเงียบไป ทุกครั้งที่เขาพูดแบบนี้ แปลว่าเขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม มันไม่ต้องกังวลแล้ว ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงด้านหน้า ที่นี่มีสถานพนันหินหลายแห่งที่เปิดโดยกลุ่มอำนาจต่างๆ ผลกำไรจากการพนันหินนั้นมหาศาลจนนึกไม่ถึง ไม่มีใครกล้าเปิดสถานพนันหินโดยไม่มีอิทธิพลมากพอ ไม่อย่างนั้นก็คงโดนกลุ่มอำนาจอื่นเขี่ยทิ้งไปนานแล้ว กลุ่มอำนาจที่เป็นเจ้าของสถานพนันต่างก็มีอำนาจล้นมือ จึงมีนักสู้ผู้เก่งกาจมากมายมาที่นี่เพื่อเดิมพัน อย่างไรก็ตามทุกคนก็ต้องปฏิบัติตามกฎของที่นี่เช่นกัน “เจ้าเลือกสถานพนันเอาเองเลยแล้วกัน จะได้ไม่มีใครหาว่าข้ารังแกคนมาใหม่” แอนดรายส์กล่าวพลางผายมือไปรอบๆ ตรอก หวังเถิงกวาดสายตามองไปรอบๆ เขาไม่รู้จักร้านไหนเลย “ไปที่ ‘จูไฉ’ (รวบรวมความมั่งคั่ง) กันเถอะ นี่เป็นสาขาของกลุ่มอำนาจใหญ่ที่มีเส้นสายมากมายในเมืองต้าเฉียน พวกเขาไม่กล้าก่อเรื่องที่นั่นหรอก” อันหลานส่งเสียงทางจิตบอกพลางให้สัญญาณด้วยสายตา “จูไฉ?!” หวังเถิงกลอกตาเมื่อเห็นชื่อร้านที่ดูล้าสมัย เขาส่งเสียงทางจิตถาม “นี่มันธุรกิจของกลุ่มอำนาจใหญ่ ไม่ใช่ร้านพนันเล็กๆ นะ? เจ้าเอาจริงเหรอ?” “แฮ่ม พวกเขาเปิดร้านพนันเพื่อหาเงิน ก็เข้าใจได้ว่าทำไมถึงตั้งชื่อแบบนี้ แม้จะดูเชยไปหน่อย แต่ความหมายมันตรงไปตรงมา ไม่มีอะไรผิดหรอก” อันหลานกระแอมอย่างกระอักกระอ่วน “ทำไมไม่ตั้งชื่อว่า ‘หวังไฉ’ (ชื่อสุนัขยอดนิยม) ไปเลยล่ะ?” หวังเถิงถาม อันหลานถึงกับไปไม่เป็น เจ้ากำลังด่าว่าใครเป็นหมากัน! “วันหลังเราเปิดเองบ้างไหม แล้วตั้งชื่อว่าหวังไฉ?” หวังเถิงลูบคางพลางถาม ‘เจ้ามันเป็นพวกมีพรสวรรค์จริงๆ...’ อันหลานบ่นในใจ แต่ไม่ได้พูดออกมา “ไปที่จูไฉเถอะ” หวังเถิงตอบแอนดรายส์ “ได้เลย” แอนดรายส์เดินเข้าร้านไปก่อน จากภายนอกดูเหมือนร้านค้าทั่วไป แต่ด้านหลังกลับมีลานกว้างขวางเก็บรวบรวมแร่จำนวนมหาศาลเอาไว้ “กรุณารอสักครู่ ท่านจำเป็นต้องมีหลักฐานทางการเงินเพื่อจะเข้าไปในลานด้านหลัง” พนักงานยิ้มแล้วขวางกลุ่มของพวกเขาไว้ สถานพนันหินพวกนี้มีกฎเข้มงวด พวกเขาไม่ได้ดูถูกคนจน แต่ถ้าไม่มีเงินมากพอเข้าไปก็ซื้ออะไรไม่ได้อยู่ดี ถือเป็นการเสียเวลาเปล่า แอนดรายส์ดูจะคุ้นเคยกับขั้นตอนนี้ เขาแสดงหลักฐานตัวตนของเขา พนักงานปล่อยให้เขาเข้าไปทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นคนจากตระกูลปาร์กเกอร์ เขาจึงไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทอง ส่วนหวังเถิง... หวังเถิงเหลือบมองอันหลาน เห็นได้ชัดว่าอันหลานก็มองเขาอยู่เหมือนกัน “เจ้ามองข้าทำไม?” หวังเถิงถาม “ข้าเหรอ?” อันหลานชี้ที่ตัวเองด้วยความประหลาดใจ ในฐานะที่เป็นปรมาจารย์สามสาย หวังเถิงก็น่าจะรวยอยู่แล้ว ทำไมต้องพึ่งเขา? “ข้าไม่มีเงิน เพราะงั้นเจ้าต้องออกให้ก่อน” หวังเถิงพูดราวกับเป็นเรื่องปกติ พนักงานยังคงยิ้มและรอคอยอย่างอดทน แอนดรายส์และเฉากวนมองเขาด้วยความรังเกียจ “เอาความกล้ามาจากไหนถึงมาเดิมพันกับข้าในเมื่อตัวเองไม่มีเงินสักแดง?” “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่มีวันแพ้ เพราะงั้นข้าไม่จำเป็นต้องใช้เงินหรอก” ความเงียบเข้าปกคลุม แอนดรายส์และคนอื่นๆ ต่างโกรธจัด พวกเขารู้สึกเดือดพล่านกับน้ำเสียงที่ดูนิ่งเฉยและไม่สะทกสะท้านของหวังเถิง “คอยดูแล้วกันว่าเจ้าจะเอาชนะข้ายังไง แต่ก่อนอื่น เจ้าต้องเข้าไปให้ได้ก่อน” แอนดรายส์แค่นเสียง “นั่นไม่ใช่เรื่องของเจ้า เดี๋ยวเราจัดการกันเอง” หวังเถิงกล่าว อันหลานรู้สึกจนปัญญา เขาไม่มีทางเลือกนอกจากยอมจ่ายเงินมัดจำสองร้อยล้านก่อนจะได้รับอนุญาตให้เข้าไป หลักฐานทางการเงินที่พนักงานกล่าวถึงก็คือเงินมัดจำ ซึ่งจะได้รับคืนหลังจากที่พวกเขาเดินออกมาแล้ว คนละหนึ่งร้อยล้าน อันหลานช่วยจ่ายเงินมัดจำส่วนของหวังเถิงให้ด้วย “เชิญเข้าไปได้เลยครับ” พนักงานผายมือบอกให้พวกเขาเดินเข้าไป เฉาเจียวเจียวและเฉากวนก็จ่ายเงินมัดจำแล้วเดินเข้าลานด้านหลังไปเช่นกัน สถานที่แห่งนี้กว้างขวางมากและแบ่งออกเป็นเขตต่างๆ มากมาย เกรดของแร่ในแต่ละเขตก็แตกต่างกันออกไป ภายในลานมีแร่ทุกชนิดวางกองรวมกันอยู่ในมุมต่างๆ บ้างก็ก้อนใหญ่ บ้างก็ก้อนเล็ก ก้อนใหญ่หนักถึงหลายพันกิโลกรัม ส่วนก้อนเล็กนั้นมีขนาดเพียงกำปั้นเท่านั้น “ไม่จำเป็นต้องดูพื้นที่อื่นหรอก ไปที่เขต A กันเถอะ แร่คุณภาพสูงอยู่ที่นั่น” แอนดรายส์กล่าว “ไม่มีปัญหา” หวังเถิงพยักหน้า มีพนักงานสาวสวยคอยแนะนำแขกและมีผู้เชี่ยวชาญคอยอธิบายเกี่ยวกับแร่ นอกจากนี้ยังมีวิศวกรขุดเหมืองที่คอยดูแลอยู่ด้วย ตำแหน่งของพวกเขาสูงส่งและมักจะไม่ออกมาเดินปะปนกับผู้คนทั่วไป แขกส่วนใหญ่ล้วนมีพื้นเพเบื้องหลังที่ทรงอิทธิพล หรือไม่ก็ร่ำรวยและมีฝีมือ หวังเถิงกวาดสายตามองและสังเกตเห็นนักสู้ระดับจักรวาลและระดับสวรรค์จำนวนมาก บางคนถึงกับซ่อนไอพลังเอาไว้ พวกเขาอาจจะเป็นนักสู้ระดับดาราจักรเลยทีเดียว ยากที่จะเชื่อว่าจะมีนักสู้ฝีมือฉกาจมากมายขนาดนี้อยู่ในลานของสถานพนันหิน ไม่แปลกใจเลยที่มีข้อจำกัด หากอนุญาตให้คนธรรมดาเข้ามาในร้านแล้วไปยั่วยุนักสู้ผู้เก่งกาจพวกนี้ ชื่อเสียงของร้านคงป่นปี้หมด ‘จูไฉ’ เป็นสถานพนันระดับไฮเอนด์จริงๆ นักสู้เหล่านี้ส่วนใหญ่มีวิศวกรขุดเหมืองคอยติดตาม พวกเขามักจะถามความเห็นก่อนจะตัดสินใจซื้อแร่ หวังเถิงรู้ได้อย่างไรนะหรือ? เขามองเห็นฟองไอเท็มคุณสมบัติที่หลุดร่วงมาจากร่างของคนพวกนั้น เขาเก็บมันมาโดยไม่ต้องกังวล ทักษะการขุดเหมือง*300 ทักษะการขุดเหมือง*500 ทักษะการขุดเหมือง*450 … ‘วิศวกรขุดเหมืองที่นี่มีคุณภาพสูงจริง ฟองไอเท็มที่คุณสมบัติที่หลุดออกมาก็มีค่าสูงกว่า’ หวังเถิงคิดในใจ ในชั่วพริบตา เขาก็เก็บคะแนนทักษะการขุดเหมืองได้หลายพันจุด คะแนนทักษะของเขาทะยานขึ้นและไปถึงระดับสูงในชั่วพริบตาเดียว หลังจากถึงระดับสูง เขายังคงเก็บฟองคุณสมบัติสะสมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งก้าวข้ามไปสู่ระดับปรมาจารย์ มหาสมุทรแห่งความรู้เกี่ยวกับการขุดเหมืองและแร่ปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา มันกลายเป็นความทรงจำและทำให้เขากระจ่างแจ้งในทุกสรรพสิ่ง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง หวังเถิงก็กลายเป็นวิศวกรขุดเหมืองอย่างเต็มตัว วิศวกรขุดเหมือง: 200/10000 (ระดับปรมาจารย์) ‘ก็ไม่ได้ยากนี่นา’ หวังเถิงพึมพำในใจ อย่างไรก็ตาม ขีดจำกัดของวิศวกรขุดเหมืองนั้นค่อนข้างสูง ระดับปรมาจารย์ต้องใช้ถึงหนึ่งหมื่นคะแนน เขาคงต้องใช้คะแนนอีกหลายหมื่นเพื่อก้าวไปสู่ระดับมหาปรมาจารย์ โชคดีที่คะแนนคุณสมบัติการขุดเหมืองหาง่ายกว่าคะแนนนักปรุงยาและช่างตีเหล็ก มันแทบไม่ต้องออกแรงอะไรเลย หวังเถิงจึงไม่ได้ใส่ใจนัก หลังจากกลายเป็นวิศวกรขุดเหมืองระดับปรมาจารย์ หวังเถิงก็เริ่มรู้สึกมือไม้คันขึ้นมาอีกครั้ง ตอนที่เขายังเป็นวิศวกรขุดเหมืองระดับกลาง เขาสามารถบอกได้ว่าก้อนหินก้อนนั้นมี ‘บรอนซ์กลุ่มดาวสีชาด’ อยู่ข้างใน แล้วตอนนี้เขาจะมีความสามารถอะไรในระดับปรมาจารย์กันนะ? วิศวกรขุดเหมืองของแอนดรายส์อยู่ระดับสูงสินะ? ไม่ใช่ว่าเขากำลังทำตัวหยิ่งผยองอยู่หรอกหรือ? ได้เวลาสั่งสอนเขาแล้ว