Chapter 1009 ม่านบังตา เจมส์ เบนเน็ตต์ เช่นเดียวกับผู้มีพรสวรรค์คนอื่นๆ บนโลก เขาก็ฉวยโอกาสในช่วงที่โลกเชื่อมต่อเข้ากับมิติแห่งจักรวาล (Dimensional Verse) เพื่อออกไปสำรวจสิ่งที่อยู่นอกเหนือจากโลกของเขาเช่นกัน เขาไม่ได้ลงเอยในสถานที่เดียวกันกับอดีตเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ แต่กลับไปโผล่ที่อื่น ซึ่งผลลัพธ์ก็คือเขาเพิ่งจะเพิ่งกลับมาเมื่อไม่นานมานี้เอง แน่นอนว่าเขาเลือกที่จะมาที่ชายฝั่งเฉกเช่นเดียวกับผู้มีพรสวรรค์ทุกคนบนโลก และเขาก็บังเอิญมาพบกับสถานการณ์นี้เข้าพอดีในจังหวะที่เขามาถึง ไม่ว่าเขาจะเคยแตกหักกับลีโอเนลอย่างไร แต่ความจริงที่ว่าคนเหล่านี้คือพี่น้องของเขาก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง พวกเขาเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วันที่สวมชุดเกราะอเมริกันฟุตบอลครั้งแรกจนถึงวันที่คว้าแชมป์ครั้งสุดท้าย เจมส์จะทนยืนดูพวกเขาตายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร? อย่าว่าแต่นั่งดูเฉยๆ เลย เจมส์โกรธจัดจนแทบคลั่งและระบายความแค้นทั้งหมดลงที่ตัววาฬยักษ์นั้นในทันที สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือการปรากฏตัวของเขาจะประจวบเหมาะกับลีโอเนลอย่างสมบูรณ์แบบขนาดนี้ ลีโอเนลมาช้ากว่าเขาเพียงครึ่งนาทีเท่านั้น ไม่อย่างนั้นบทบาทของพวกเขาทั้งสองอาจจะสลับกันโดยสิ้นเชิงไปแล้ว เจมส์คุ้นเคยกับการมองดวงตาคู่นั้นของลีโอเนลมานานแล้ว ในฐานะเพื่อนสนิทที่สุดของลีโอเนลมากว่าทศวรรษ เขารู้จักนิสัยของลีโอเนลดีพอๆ กับที่รู้จักตัวเองเสียอีก อันที่จริงเขายังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าลีโอเนลรู้จักตัวเองดีเท่ากับที่เขาเข้าใจอีกฝ่ายหรือเปล่า ทุกคนคิดว่าลีโอเนลเป็นคนดีที่มีรอยยิ้มสดใสให้กับทุกคน แต่เจมส์รู้ดีกว่านั้น เขารู้ว่าลีโอเนลเป็นคนที่วางแผนในทุกการกระทำ และจะเคลื่อนไหวก็ต่อเมื่อสิ่งนั้นสร้างประโยชน์ให้เขาได้มากที่สุดโดยสูญเสียน้อยที่สุด นี่คือวิธีที่ลีโอเนลใช้ดำเนินชีวิต คอยชั่งตวงและสร้างสมดุลให้กับทุกอย่างเพื่อผลลัพธ์ที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองเสมอ สายตาที่ลีโอเนลมองเขาในตอนนี้ คือสายตาแบบเดียวกับที่เขาใช้มองทุกคนที่เขาไม่รู้จัก มันไม่ใช่ความเย็นชา ไม่ใช่ความเกรี้ยวกราดหรือความโกรธแค้น แม้แต่ความเฉยเมยก็ไม่ใช่ มันเป็นเพียงห้วงลึกที่สงบนิ่ง กว้างใหญ่ และไร้ก้นบึ้ง ซึ่งยากเกินกว่าจะมองทะลุและยากที่จะมีอะไรมาเทียบเคียงได้ เขาจะใช้ดวงตาคู่นั้นจดจำทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับเป้าหมาย จนกว่าจะมั่นใจในการประเมินนั่นแหละ เขาถึงจะเริ่มลงมือ… แต่ปัญหาคือลีโอเนลควรจะรู้จักเจมส์ดีอยู่แล้ว การใช้สายตาแบบนี้มองชายหนุ่มที่ควรจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา มันให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป มันแย่ยิ่งกว่าการได้รับสายตาเย็นชาที่เต็มไปด้วยความโกรธหรือความเฉยเมยเสียอีก... ราวกับว่าลีโอเนลกำลังแสร้งทำเป็นว่าเขาไม่เคยรู้จักคนตรงหน้ามาก่อน ภาพเหตุการณ์ครั้งสุดท้ายที่ทั้งสองได้พบกันฉายชัดขึ้นมาในใจของเจมส์ พ่อของเขาขอให้เขาถ่วงเวลาลีโอเนลไว้เพื่อไม่ให้เขาหนีรอดไปได้ ความจริงแล้วเจมส์รู้ว่าเขากำลังหลอกตัวเอง เขาสร้างเหตุผลให้ตัวเองเชื่อว่าลีโอเนลจะไม่เป็นอันตรายและแค่ถูกจับตัวไปเท่านั้น ด้วยพรสวรรค์ของลีโอเนล เขาจะมีค่ามากเกินกว่าที่ทางฟอร์ตจะทำร้ายหรือฆ่าทิ้ง ดังนั้นในท้ายที่สุดลีโอเนลก็จะถูกปล่อยตัวออกมาด้วยความสามารถของตนเอง... แต่ลึกๆ ในใจเจมส์รู้ดีว่านั่นคือคำโกหก ด้วยความที่จูเนียร์กัฟเวอร์เนอร์ดยุคเกลียดชังลีโอเนลมากเพียงใด และแม้แต่ซิเมออนยังตามล่าตัวเขา ใครเล่าจะสรุปได้ว่าลีโอเนลจะปลอดภัย? ความจริงที่เรียบง่ายและโหดร้ายคือ เขาเกือบจะผลักลีโอเนลไปสู่ความตาย... แต่คำพูดที่เขากล่าวในตอนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในใจที่สุด "ฉันผิดหวัง... ฉัน... คิดว่านายเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของฉันจริงๆ..." ~ เจมส์จำได้ว่าเขาสติแตกทันทีที่ได้ยินคำเหล่านั้น หัวของเขามึนงงและดวงตากลายเป็นสีแดงก่ำจนถึงขั้นปลดปล่อยสิ่งที่เขาเก็บงำไว้ลึกที่สุดมาเนิ่นนาน ก่อนที่เขาจะมีสติพอที่จะยับยั้งชั่งใจและไตร่ตรองถึงสิ่งที่เขากำลังจะพูด ทุกอย่างก็พรั่งพรูออกมา "ไร้สาระ! นายแสร้งทำเป็นใส่ใจกับทุกเรื่อง แสร้งทำเป็นคนใจดี แต่จริงๆ แล้วนายสนใจแค่ว่าทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่นายต้องการเท่านั้น! นายไม่ชอบการฆ่าเพียงเพราะนายไม่อยากรับภาระความรู้สึกผิด! นายไม่ชอบเล่นฟุตบอลเพียงเพราะนายไม่ได้เป็นคนเลือกเอง! นายแค่อยากทำทุกอย่างในแบบของนายและไม่สนใจอะไรทั้งนั้น!" "นายมันก็แค่ไอ้คนหน้าไหว้หลังหลอกที่เป็นโรคจิต!" ไม่มีใครรู้จักลีโอเนลดีไปกว่าเจมส์อีกแล้ว นอกจากพ่อของลีโอเนลเอง บางทีคำพูดของเขาอาจจะเจือไปด้วยความอิจฉา บางทีอาจจะพูดออกมาด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แต่ในทุกคำพูดเหล่านั้นย่อมมีความจริงซ่อนอยู่เสมอ ความรู้สึกของเจมส์ไม่ได้เกิดขึ้นจากความว่างเปล่าอย่างแน่นอน... อย่างไรก็ตาม การที่เขามีสิทธิ์ที่จะรู้สึกเช่นนี้หรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่งโดยสิ้นเชิง ยากที่จะบอกว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากน้อยเพียงใด หากมีอะไรเปลี่ยนไปเลย เจมส์ยังคงผูกติดอยู่กับตระกูลเบนเน็ตต์ของเขา ทำงานอย่างหนักเพื่อหวังว่าพวกเขาจะกลับมารุ่งโรจน์ได้อีกครั้ง อย่างน้อยที่สุดเมื่อพูดถึงเจมส์ ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนักนอกจากใบหน้าที่โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและเริ่มมีไรเครา ส่วนลีโอเนล เขาอาจจะเป็นคนที่เปลี่ยนแปลงไปมากที่สุดในระหว่างสองคนนี้ เขาไม่มีสัญญาณแห่งความเติบโตที่ชัดเจนบนใบหน้าเช่นนั้น แต่ต่างจากตัวเขาในอดีตที่ไร้จุดหมาย ในตอนนี้เขามีเป้าหมายที่กำลังไล่ล่าอย่างกระตือรือร้นพอๆ กับเจมส์... อาจกล่าวได้ว่าความแตกต่างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดระหว่างพวกเขาทั้งสองในตอนนี้ คือลีโอเนลกำลังต่อสู้เพื่อตัวเอง ในขณะที่เจมส์กำลังต่อสู้เพื่อพ่อและบรรพบุรุษของเขา... ในสิ่งที่ถือได้ว่าเป็นโชคชะตาที่เล่นตลก... ลีโอเนลไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อยในมุมมองของเจมส์ เขายังคงทำในสิ่งที่ให้ประโยชน์แก่ตัวเองมากที่สุดเหมือนเดิม... ม่านที่กั้นขวางคนสองคนที่ครั้งหนึ่งเคยแยกจากกันไม่ได้ดั่งพี่น้อง บัดนี้ดูเหมือนจะยากเกินกว่าจะทลายลงไปเสียแล้ว