บทที่ 2353 ขอบใจนะ ลีโอเนลลุกขึ้นยืน เขาไม่ได้เริ่มทำสมาธิกับหอกและธนูในตอนนี้เพราะเขารู้ว่ามันไร้ประโยชน์ ถึงแม้เขาจะฟื้นคืนพลังอำนาจที่แท้จริงกลับมาได้แล้วมันยังไงล่ะ? การใช้งานพลังอาวุธของเขาจะถูกจำกัดอยู่ดีจนกว่าเขาจะกลับไปสู่ความแข็งแกร่งดั้งเดิม แต่นั่นก็ไม่เชิงว่าเป็นความจริงเสียทีเดียว ลีโอเนลมีความรู้สึกว่าแผนการฝึกที่พ่อเตรียมไว้ให้เขาจะช่วยให้เขาใช้พลังอาวุธได้ก่อนที่จะกลับไปถึงมิติที่เจ็ดเสียอีก ไม่อย่างนั้นมันจะมีประโยชน์อะไรเล่า? อย่างไรก็ตาม มันไม่คุ้มค่ากับเวลาที่ต้องเสียไปในตอนนี้ แม้ว่าสิ่งที่เขาเพิ่งทำไปจะยากกว่ามาก แต่เขาก็มีช่วงเวลาแห่งการตื่นรู้ที่รวบรวมความเข้าใจทั้งหมดจากการขบคิดมาตลอดหลายปีเข้าไว้ด้วยกัน เขายังไม่มีโมเมนตัมแบบเดียวกันนั้นกับหอกและธนู หากเขาต้องการทำสมาธิกับมัน น่าจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองสามสัปดาห์ แต่หากใช้วิธีการต่อสู้ ก็น่าจะใช้เวลาเพียงไม่กี่วันเท่านั้น ยกเว้นเสียแต่ว่า... ‘ยกเว้นเสียแต่ว่าฉันจะใช้แหวนอาณาเขตหอก...’ ลีโอเนลก้มมองแหวนที่นิ้ว แต่เขาก็เคลื่อนไหวไปแล้ว มันมีโอกาสที่หากเขาพยายามได้รับการยอมรับจากหอกที่อยู่ในแหวนอย่างต่อเนื่อง เขาอาจลดเวลาการทำงานหลายวันให้เหลือเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่แล้วเขาก็รู้สึกว่ามันไม่คุ้มกับเวลาที่เสียไปอยู่ดี เมื่อเขารวบรวมพลังอาวุธด้วยแกนเวทมนตร์ ผลลัพธ์ที่ได้นั้นไม่รุนแรงเท่าที่ควร แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไม แหล่งกำเนิดของพลังอาวุธส่วนหนึ่งมาจากมนุษย์และอีกส่วนหนึ่งมาจากโลก หากเขารวบรวมพลังอาวุธจากโลกเพียงอย่างเดียว เท่ากับว่าเขากำลังตัดทอนความแข็งแกร่งของมันไปครึ่งหนึ่ง ‘น่าสนใจดีแฮะ’ ลีโอเนลคิดขณะที่เขายังคงเคลื่อนที่ไปยังผู้เข้าร่วมที่ได้รับเลือกจากจักรวาลมิติ ‘ถ้าฉันใช้ตัวเองและแกนเวทมนตร์ไปพร้อมๆ กัน แล้วใช้ระบำหอกควบคู่ไปด้วยล่ะ? ผลที่ได้จะทำให้ฉันสามารถโจมตีด้วยหอกที่ใกล้เคียงกับระดับชีวิตได้หรือไม่?’ ความคิดของลีโอเนลหมุนวนไปด้วยไอเดียต่างๆ นานา แต่เขาก็รีบปัดมันทิ้งไปไว้ที่หลังสมอง ไม่สำคัญหรอกว่าเขาจะมีไอเดียมากแค่ไหนหากในท้ายที่สุดแล้วเขานำมันมาใช้ไม่ได้ ลำดับความสำคัญแรกของเขาคือการทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น นั่นหมายความว่าเขาควรจดจ่ออยู่กับการจัดการเป้าหมายอีกสองอย่างที่เหลือในรายการของพ่อให้สำเร็จ นั่นคือเขาต้องนำพลังทั้งหมดของเขาไปสู่สถานะกระตุ้น (Impetus State) จากนั้นจึงหาวิธีเข้าสู่ขอบเขตกลุ่มดาวโดยไม่ต้องออกจากมิติที่สาม ‘ง่ายเหมือนปอกกล้วย’ ลีโอเนลหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง พลังของเขาคืออะไร? เขามีดาราพลังชีวิต, ดาราพลังสีชาด, ดาราพลังว่างเปล่า และพลังมิติเลียนแบบ สิ่งเหล่านี้คือพลังเพียงไม่กี่อย่างที่เหลืออยู่ซึ่งยังไม่ได้เข้าสู่สถานะกระตุ้น แต่พ่อของเขาหมายถึงทั้งหมดนั้นจริงๆ หรือ? นั่นคือตอนที่ลีโอเนลตระหนักว่าเขาไม่จำเป็นต้องคลำทางไปอย่างมืดบอดอีกต่อไป เขาสามารถถามได้เลย “...พลังทั้งหมดที่เป็นแกนหลักของเส้นทางของเจ้า” ‘เส้นทางของฉัน?’ ลีโอเนลพึมพำ “ฉันจะตัดสินใจอย่างไรดี?” “อย่าทำตัวงี่เง่าไปหน่อยเลย” ลีโอเนลพูดไม่ออกอีกครั้ง เขาลืมไปว่านี่คือปัญญาประดิษฐ์ที่จำลองมาจากพ่อของเขา แน่นอนว่ามันต้องมีคำตอบกวนๆ แบบนี้บ้าง ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจถามให้เจาะจงขึ้น “ตอนนี้ พลังหลักของฉันคือ... ฉันควรเก็บมันไว้แบบนี้ไหม?” “ทำไมเจ้าถึงมีพลังดาราว่างเปล่า?” “เพื่อสร้างสมดุลให้กับพลังดาราแสงสีชาดครับ” “แล้วทำไมเจ้าถึงต้องสร้างสมดุลให้มัน?” “เพราะว่า...” เสียงของลีโอเนลแผ่วลง ย้อนกลับไปตอนที่เขาตัดสินใจเสริมพลังดาราว่างเปล่า นั่นเป็นเพราะเขาต้องการกระจกสะท้อนให้กับพลังดาราแสงสีชาดของเขา สิ่งนี้ไม่เพียงช่วยให้เขาควบคุมมันได้เท่านั้น แต่ยังช่วยให้เขาได้มุมมองที่แตกต่างในการทำความเข้าใจพลังดาราแสงสีชาดอีกด้วย แต่ในเมื่อตอนนี้เขารู้แล้วว่าความสมดุลของโหนดกำเนิดพลังดาราแสงสีชาดนั้นคือเส้นทางการสร้างสรรค์ที่เขาเดินอยู่ มันยังจำเป็นอยู่หรือไม่? ถ้าจะให้พูดตามตรง พลังดาราว่างเปล่าอาจจะเข้ามาทำลายสมดุลนั้นเสียมากกว่า “น่าเสียดายนะ มีดาราสิบดวงก็ดูเท่ดีออก...” “ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามีดาราสิบดวง ในท้ายที่สุด ดาราของเจ้าจะก่อตัวเป็นศิลปะแห่งพลัง (Force Art) ศิลปะแห่งพลังนี้จะกลายเป็นศิลปะแห่งพลังธรรมชาติเพียงหนึ่งเดียวที่เจ้าต้องใช้ และมันจะใช้กลุ่มดาวของเจ้าเป็นรากฐาน ดาราหนึ่งดวง สิบดวง เก้าดวง หรือล้านดวง มันไม่สำคัญหรอก” ลีโอเนลกะพริบตา “ผม...” เขากำลังจะพูดต่อ แต่แล้วสายตาก็เฉียบคมขึ้น เขาสอดแผ่นเงินของพ่อกลับเข้าไปในลูกบาศก์แบ่งส่วนแล้วพุ่งตัวหลบไปด้านข้าง ลูกธนูดอกหนึ่งปักลงบนพื้นด้วยแรงมหาศาลจนเกิดเป็นหลุมลึก แม้จะทำแบบนั้นแล้ว มันก็ดูเหมือนยังไม่พอใจ พื้นดินโดยรอบแตกละเอียดจากการที่ขนนกท้ายลูกธนูสั่นไหวไปมาด้วยแรงลมมหาศาลราวกับพายุทอร์นาโด ‘...บางทีฉันน่าจะเสริมพลังธนูให้กลับไปเป็นพลังอำนาจที่แท้จริงเสียตั้งแต่แรก น่ารำคาญชะมัด’ สายตาของลีโอเนลเฉียบคมขึ้นเมื่อเขาเห็นผู้บงการอยู่ไกลออกไป พวกมันเป็นลูกผสมระหว่างปีศาจกับลิง แขนและร่างกายส่วนใหญ่ของมันถูกปกคลุมไปด้วยขนสีแดงที่ดูเหมือนสนิม สิ่งเดียวที่ลีโอเนลเห็นได้อย่างชัดเจนคือแขนที่ยาวเหยียดของมัน หากเจ้าลิงปีศาจตัวนี้ต้องการ มันสามารถลากหมัดของมันไปกับพื้นขณะเดินได้ และเมื่อสังเกตให้ดี ลีโอเนลก็พบว่าลิงปีศาจตัวนี้หรือที่เขาเดาว่าเป็นมนุษย์สัตว์ชนิดหนึ่ง จริงๆ แล้วมีแขนที่มีสามข้อต่อแทนที่จะเป็นสอง ลีโอเนลมองจ่าฝูงลิงปีศาจราวกับมองคนโง่ที่โดนฝนตกลงหัว คุณมีโครงสร้างพันธุกรรมแบบนั้น แต่แทนที่จะใช้หอก หรือดาบสักคู่ หรือ... อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ธนูเฮงซวยนี่ คุณกลับเลือกเส้นทางนี้เนี่ยนะ? ตอนที่ลีโอเนลเลือกอาวุธ เขาเลือกเพราะความจำเป็น และหลังจากนั้นไม่นานเขาก็เลือกเพราะปัจจัยทางสายเลือดของเขามันเอื้ออำนวย ความเหมาะสมคือสิ่งที่เขายึดถือเป็นอันดับแรก แต่เจ้าโง่นี่... จ่าฝูงลิงปีศาจสัมผัสได้ถึงความรังเกียจที่แผ่ออกมาจากลีโอเนลและมันก็งุนงง มันแค่แปลกใจที่ลีโอเนลรอดจากการโจมตีของมันมาได้ แต่กลับกลายเป็นว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น “โอ้!” จู่ๆ ลีโอเนลก็ตาเป็นประกาย “แกมีแหวนอาณาเขตธนูอยู่ด้วย ขอบใจมากนะ!” จ่าฝูงลิงปีศาจไม่รู้จะพูดอะไร... ทำไมมนุษย์คนนี้ถึงขอบคุณมัน? แต่ลีโอเนลได้เคลื่อนไหวไปแล้ว