Chapter 678 - ไสหัวไป รุ่นพี่ทั้งสี่คนต่างตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดของลีโอเนล การเอ่ยถึงเผ่าออริกซ์รับประกันได้เลยว่าจะต้องเรียกปฏิกิริยาเช่นนี้ออกมา เพราะท้ายที่สุดแล้ว มีคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ก้าวขึ้นถึงระดับสายขาวโดยไม่เคยได้ยินเรื่องราวอันน่าสยดสยองเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์นั้นมาก่อน พูดได้เลยว่าพวกเขาไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้แม้แต่นิดเดียว อย่างไรก็ตาม หลังจากความตกใจช่วงแรกผ่านไป หนึ่งในนั้นก็ขมวดคิ้ว "แกมีหลักฐานอะไรมายืนยันเรื่องนี้? แล้วทำไมพวกเราถึงไม่เคยได้ยินข่าวคราวอะไรเลย?" คำถามนั้นมีเหตุผล เพราะท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาอยู่ห่างจากช่องเขาประมาณ 35 กิโลเมตร บริเวณนั้นมีเหล่าหัวกะทิของภูเขาหัวใจผู้กล้าหนาแน่น ดังนั้นมันจึงค่อนข้างปลอดภัย ในความเป็นจริงก็เพราะเหตุนี้เอง การโจมตีของเผ่าออริกซ์ที่ใกล้ใจกลางองค์กรขนาดนี้จึงเกิดขึ้นได้ยากมาก พวกมันมักไม่กล้าเดินทางเข้ามาใกล้ขนาดนี้หรอก แม้ว่าการปะทะกันที่บริเวณชายแดนระหว่างดินแดนของพวกเขากับศัตรูจะทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน แต่นั่นมักจะเป็นปัญหาที่ระดับสายฟ้าขึ้นไปเท่านั้นที่ต้องจัดการ แม้แต่คนระดับสายขาวอย่างพวกเขาก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะต้องกังวลเรื่องเหล่านั้น แล้วพวกเขาจะเชื่อคำพูดของลีโอเนลได้ง่ายๆ อย่างไรกัน เมื่อมาคิดดูตอนนี้ พวกเขากลับรู้สึกไร้สาระกับการกระทำของตัวเอง และรู้สึกอับอายอยู่บ้าง ลีโอเนลลังเลเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หลักฐานงั้นหรือ? เขาไม่มีเลยสักอย่าง เขาเปลี่ยนโครงกระดูกของไฮยีน่าไททันทั้งสองตัวให้กลายเป็นหัวลูกธนูไปหลายร้อยดอกแล้ว ส่วนร่างของพวกมัน กลิ่นเหม็นก็ถูกลมพัดกระจายไปในทิศทางที่ตรงข้ามกับทางที่พวกเขามาด้วยความช่วยเหลือของเจ้าแบล็คสตาร์น้อย ดังนั้นจึงไม่มีชิ้นส่วนหลงเหลืออยู่ให้เห็นอย่างแน่นอน ลีโอเนลตัดสินใจอธิบายเรื่องทั้งหมดอย่างรวดเร็ว "…เพราะงั้นสิ่งที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวที่อาจจะเป็นหลักฐานได้ก็คือไตของไฮยีน่าไททันครับ นั่นเป็นส่วนเดียวที่ผมเก็บไว้กับตัว" รุ่นพี่ระดับสายขาวทั้งสี่มองดูไตขนาดเท่าฝ่ามือในมือของลีโอเนล จากนั้นก็มองหน้าเขาเหมือนกับเขากำลังเป็นคนโง่ "แกกำลังจะบอกว่าแกไม่มีหลักฐานอะไรเลย แต่กลับคาดหวังให้พวกเราเชื่อว่าเผ่าออริกซ์จะโง่พอที่จะบุกมาใกล้ช่องเขาขนาดนี้งั้นเหรอ? แกเห็นพวกเราเป็นตัวตลกหรือไง?" ลีโอเนลขมวดคิ้ว "…ฟังนะ พวกเรา—" "ไม่ แกนั่นแหละที่ต้องฟัง คิดว่าพวกเราจำแกไม่ได้หรือไง? นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่พวกเราจะให้แกไสหัวไป ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าพวกเราใจร้ายก็แล้วกัน" "ถ้าแกคิดว่าแกจะใช้จำนวนคนมาข่มพวกเราละก็ คิดใหม่ซะ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าพวกเราไม่มีทางแพ้กลุ่มขยะอย่างพวกนักเรียนปีหนึ่งอย่างพวกแกหรอกนะ แกคิดจริงๆ เหรอว่าที่นี่มีพวกเราอยู่แค่สี่คนน่ะ?" รุ่นพี่ทั้งสี่ที่กำลังเล่นไพ่อยู่ลุกขึ้นยืน ลีโอเนลส่ายหัวในใจ ดูเหมือนว่าทั้งสี่คนนี้จะไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับนิกเมียร์และคนอื่นๆ แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ความจริงแล้วแบบนี้ดีกว่าเสียอีก "ถ้าเรื่องของผมมันมีปัญหา งั้นก็ได้" ลีโอเนลกล่าวอย่างเด็ดขาด "ผมจะไม่เข้าไปในเหมือง แต่พวกคุณพอจะอนุญาตให้พวกเขาเข้าไปได้ไหม?" "ลีโอเนล!" อิงกาทเป็นคนแรกที่ก้าวออกมาข้างหน้า อิงกาทได้ทำสิ่งที่เขารู้สึกละอายใจกับตัวเองมามากเกินพอแล้ว ความรู้สึกผิดต่อสิ่งที่เพื่อนร่วมทีมของเขาทำยังคงติดค้างอยู่ในใจเขาจนถึงวินาทีนี้ เมื่อได้ยินว่าลีโอเนลต้องการเสียสละถึงเพียงนั้น เขาจึงไม่อาจนิ่งเฉยอยู่ได้อีกต่อไป ลีโอเนลยิ้มบางๆ แล้วตบไหล่อิงกาท แม้ว่าทั้งคู่จะสูงไล่เลี่ยกัน แต่ในวินาทีนั้น อิงกาทกลับรู้สึกว่าเขากำลังเงยหน้ามองลีโอเนลอยู่ ความจริงแล้วลีโอเนลค่อนข้างมั่นใจว่าเขาสามารถเอาตัวรอดคนเดียวได้ ไม่ใช่ว่านั่นคือสิ่งที่เขาตั้งเป้าไว้ในตอนนี้หรอกนะ เขาค่อนข้างแน่ใจจากท่าทีของรุ่นพี่ทั้งสี่ที่แสดงออกมาจนถึงตอนนี้ว่าพวกเขาจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง และเป็นไปตามนั้นจริงๆ… "พวกเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อต่อรองกับแก! ในเมื่อบอกให้ไสหัวไป ก็ไสหัวไปซะ!" เมื่อเห็นความเต็มใจที่จะถอยหนึ่งก้าวของลีโอเนล แทนที่จะประนีประนอม รุ่นพี่ทั้งสี่กลับยิ่งได้ใจมากขึ้น นี่คือวิถีที่แท้จริงของโลกใบนี้ ความเห็นอกเห็นใจเป็นสิ่งที่สงวนไว้สำหรับผู้ที่แข็งแกร่ง และบ่อยครั้งที่ผู้แข็งแกร่งก็ไม่คิดจะยึดถือคุณธรรมเช่นนั้น ยิ่งคิดพวกเขาก็ยิ่งตระหนักว่าต้องไล่กลุ่มนักเรียนปีหนึ่งพวกนี้ออกไปให้พ้น มาถึงตอนนี้ พวกเขาไม่เชื่อแล้วว่าลีโอเนลกำลังโกหก หากพิจารณาจากสถานะของเขา การจะโน้มน้าวให้นักเรียนปีหนึ่งนับร้อยคนเชื่อโดยไม่มีหลักฐานว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ คนส่วนใหญ่คงไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาเพราะกลัวจะไปล่วงเกินคนที่พวกเขาไม่สามารถล่วงเกินได้ แต่ถึงแม้ในกรณีที่พวกเขาไม่ได้โกหก พวกเขาก็ยังต้องถูกไล่ออกไปอยู่ดี มีเหตุผลที่ว่าทำไมมีเพียงกลุ่มก้อนที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่สามารถยึดครองเหมืองได้ นี่ไม่ใช่แค่เพราะพวกเขาต้องป้องกันเหมืองจากกลุ่มอื่นเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะเหมืองไม่ใช่สถานที่ที่ปลอดภัยนัก มีสิ่งมีชีวิตสารพัดชนิดอาศัยอยู่ในโครงข่ายใต้ดินเหล่านั้น ผลที่ตามมาคือ มีพื้นที่ 'ปลอดภัย' เพียงไม่กี่แห่งที่สามารถใช้หลบซ่อนได้ แต่แม้ว่าจะนำพื้นที่เหล่านั้นมารวมกันทั้งหมด ก็ไม่มีทางที่พื้นที่เหล่านั้นจะจุทั้งนักเรียนปีหนึ่งเหล่านี้และเหล่ารุ่นพี่ที่กำลังทำงานอยู่ข้างล่างนั้น ไม่ว่าจะเป็นการขุดเหมืองหรือการถางเส้นทางใหม่ๆ เพื่อขุดเจาะก็ตาม สรุปสั้นๆ ก็คือ พวกเขาต้องขอบคุณพวกนักเรียนปีหนึ่งที่มาเตือนแบบนั้น แต่ถ้าพวกเขาคาดหวังว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากรุ่นพี่ละก็… พวกเขาก็คงตื่นจากความฝันอันน่าสมเพชนั่นได้แล้ว เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้น ลีโอเนลจึงซ่อนรอยยิ้มไว้ภายใต้สีหน้าที่เย็นชา "พวกคุณต้องการจะไล่พวกเราออกไปจริงๆ งั้นสินะ?" น้ำเสียงของเขานั้นเย็นเยียบจนรุ่นพี่ทั้งสี่ไม่ตอบกลับในทันที แต่มันก็คงอยู่ได้ไม่นาน เพราะเพียงชั่วอึดใจต่อมา สีหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว "พวกเรากำลังพูดภาษาที่แกฟังไม่รู้เรื่องหรือไง?!" ดวงตาของลีโอเนลหรี่ลง ฝ่ามือของเขาพลิกเผยให้เห็นลูกธนูสามดอกในขณะที่เขาสไลด์คันธนูลงมาจากหลัง รุ่นพี่ทั้งสี่ต่างตกตะลึง เขาถึงกับกล้าลงมือทำร้ายจริงๆ งั้นหรือ?! พวกเขาจะไม่โกรธได้อย่างไร! "เดี๋ยว!" เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันหยุดเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นไว้ ลีโอเนลขมวดคิ้ว มองดูเจลิสและรุ่นพี่ลู่ฝ่าฝูงชนเข้ามา