บทที่ 3241 เส้นด้ายเล็กๆ ที่ค้ำจุนความฝันอันแวววาวแห่งความหวัง หากเดวิดอยู่ที่นี่ เขาคงได้เห็นหุบปากอันลี้ลับจากต่างภพพุ่งเข้ากินเส้นด้ายกรรมของคลาราและเทีย แต่เขาก็คงไมพลาดที่จะเห็นฝักขนาดมหึมาที่ประกอบด้วยเส้นด้ายกรรมนับล้านเส้นห่อหุ้มคลาราและเทียราวกับกำลังปกป้องพวกเขา ถึงแม้หุบปากอันลี้ลับจากต่างภพจะก้มกินเส้นด้ายกรรมเหล่านั้นอย่างหมดท่า แต่พวกเขาก็ไมสามารถฉีกทำลายมันทั้งหมดได้ อย่างไรก็ตาม เส้นด้ายกรรมเหล่านั้นหดตัวลงทันใด หดเล็กลงจนถึงระดับที่เล็กที่สุดก่อนจะขยายตัว— ไม่ ขยายตัวในทิศทางตรงข้าม ขณะที่ภาพของคลาราและเทียปรากฏขึ้นในเส้นด้ายเหล่านั้นนอกเหนือจากร่างจริงของพวกเขา ภาพเหล่านั้นดูเหมือนถูกสร้างขึ้นจากเส้นด้ายกรรมชนิดเดียวกับที่ประดับอยู่บนฝัก จากผลนั้น จำนวนเส้นด้ายกรรมจึงลดลงอย่างมาก และหุบปากอันลี้ลับจากต่างภพก็สามารถกินเส้นด้ายทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว หุบปากที่ขาดวิ่นของพวกเขาฉีกทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า สุดท้ายก็กินทั้งเทียและคลาราเข้าไปก่อนที่พวกเขาจะหายไปในสุญญากาศ แน่นอนว่า สิ่งมีชีวิตลี้ลับเหล่านี้จากส่วนที่ไม่รู้จักของจักรวาลกินเพียงเส้นด้ายกรรมเท่านั้น ดังนั้นเทียและคลาราจึงยังคงอยู่ที่นั่น หากเดวิดได้เห็นเหตุการณ์ที่พวกเขาหลบหนีจากสิ่งมีชีวิตลี้ลับเหล่านี้ด้วยตาตนเอง เขาคงจะตกตะลึงถึงขีดสุด แต่เทียและคลารายังคงปลอดภัยอยู่หรือไม่? แม้แต่เขาเองก็อาจจะไมสามารถบอกได้ในตอนนี้ เทียทรุดตัวลงบนพื้น ก้มศีรษะลงมาเหมือนเป็นลมหมดสติ แต่ดวงตาของเธอกลับเต็มไปด้วยน้ำตา ขณะที่เธอรับรู้ฉากบางอย่างในจิตสำนึกได้โดยไม่ตั้งใจ และยังได้ยินเสียงก้องแห่งโบราณที่ห้าวหาญสะท้อนไปทั่ววิญญาณของเธอราวกับต้องการสลักไว้ในส่วนลึกที่สุดของวิญญาณเธอ “เทีย— หรือตัวฉันเอง จงอย่าให้ปาฏิหาริย์นี้จบลงเปล่าประโยชน์ เพราะมีชีวิตสี่ชีวิตที่ถูกเสียสละเพื่อบรรลุความฝันอันแวววาวแห่งความหวังนี้” “อะไร? คุณคือ— คุณคือฉัน?” เทียกลับมีความชัดเจนอย่างประหลาดในขณะนี้ เธอถาม แต่สิ่งที่ตอบกลับมากลับเป็นภาพเพิ่มเติมที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกผลักผ่านทรายแห่งกาลเวลา เธอเห็นอนาคต ตั้งแต่ช่วงเวลาที่การรักษานี้เริ่มต้น มันก็ประสบความสำเร็จ คลาราไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับอิทธิพลของสวรรค์อีกต่อไป แต่เมื่อพี่ชายเดวิดกลับมาหลังจากผ่านไปหลายร้อยปี ทุกอย่างก็ไมเหมือนเดิมอีกต่อไป เขาสูญเสียทุกคนยกเว้นไมเรีย เป็นเหตุการณ์ที่ไมสามารถทนได้ที่เปลี่ยนน้ำเสียง การแสดงออก และแม้แต่วิธีที่เขาปฏิบัติต่อผู้หญิงคนอื่นไปอย่างสิ้นเชิง เขากลายเป็นคนที่ปกป้องครอบครัวมากขึ้น แก้แค้นศัตรูของพวกเขาอย่างไม่ลดละ เจ้าอารมณ์ต่อคนแปลกหน้าหรือเฉยเมยต่อความลำบากของพวกเขา และปิดใจไม่ยอมรับผู้หญิงที่ปรารถนาเขา เพราะเขาไมต้องการสัมผัสความเจ็บปวดนี้อีกเลย แม้แต่การพูดถึงมันก็ไมต้องการ เหตุการณ์มากมายแล่นผ่านดวงตาของเธอ แต่ละเหตุการณ์ทำให้หัวใจของเธอปั่นป่วนด้วยความเศร้าโศกอย่างลึกซึ้ง เทียรู้สึกเหมือนเธอใช้เวลาหลายร้อยหลายพันปีในพริบตา สิ่งที่เธอประสบมาค่อยๆ เลือนหายไปในหลุมดำแห่งห้วงลึก แต่หลังจากทุกอย่างจบลง เธอในที่สุดก็ยืนอยู่กับผู้หญิงอีกสามคน— ไม่ใช่ สี่คนที่แท้จริง เธอมองตัวเองในกระจก มองดูริมฝีปากของเธอขยับแม้ว่าจะไม่มีเสียงออกมา “ตั้งแต่พี่ชายล้มเหลวในการฝ่าฟันวิบัติการณ์เอ็มไพร์เรียนที่ถูกส่งมาจากจักรวาล ทุกอย่างก็สูญเสียไป เรารอคอยมาอย่างยาวนาน แต่เราก็ไมเคยเห็นเขาอีกเลย บางที—” สายตาของเทียสั่นเทา แต่เธอเห็นตัวเองในอนาคตพูดต่อ “— ดังนั้นเราจึงตัดสินใจว่าเราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากดำเนินการย้อนเวลานี้ที่เราคิดว่าไมอาจสำเร็จ ความตายเป็นบทลงโทษที่แน่นอน แต่เราหวังว่าเราจะสามารถส่งเจตนาของเราข้ามมาได้ ดังนั้นเราจะยินดีแม้ในความตายหากคุณได้รับข้อความนี้ ดังนั้นแม้คุณจะลืมเราไป อย่าลืมสิ่งที่ฉันกำลังจะพูด เพราะแม้จะผ่านความพยายามของพวกเราทั้งสี่คน ก็มีเพียงเราเท่านั้นที่มีโอกาสสื่อสารได้เนื่องจากสรีระของเรา” “แม้แต่พี่สาวเจด ออโร同样ก็ไมสามารถส่งข้อมูลไปหาตัวเองในอดีตด้วยกฎแห่งสมุทรกาลเวลาได้หรือ?” เทียอยากจะร้องไห้มาก แต่เธอเก็บกัดน้ำตาไว้ได้เพียงเศษเสี้ยวในสถานะที่ชั่วคราวซึ่งเกิดขึ้นภายในวิญญาณของเธอ “ใช่~” เทียในวัยฉกรรจ์สูดหายใจลึก ริมฝีปากสีคริมสันขยับอีกครั้ง “สวรรค์ได้ผนึกการใช้งานกาลเวลาไว้มากขนาดนั้น แต่เราสามารถเอาชนะมันได้บ้างด้วยความพยายามร่วมกัน ซื้อเวลาเพื่อส่งข้อมูลได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยไมต้องเพิ่มภาระกรรมให้พี่ชายและคนอื่นๆ” “คุณน่าจะทราบอยู่แล้วว่าด้วยการผสานกฎแห่งการผนึกของคลาราและกฎแห่งกาลอวกาศของฉัน เราจึงสามารถเล็ดลอดผ่านมิติต่างๆ เพื่อหลบหนีศัตรูได้ แม้กระทั่งสร้างอาณาจักรแห่งมิติของตัวเองได้ แต่ก็มีมิติบางมิติที่แม้แต่เราก็ไมสามารถเข้าไปได้ เราสามารถซ่อนตัวเองไว้ในร่างของเจด ออโร同样ให้พ้นจากสวรรค์ได้ด้วยการใช้กฎแห่งซีเวอร์เท็กซ์ของพี่สาวไอวี่ แอเรียส กฎแห่งการผนึกของคลารา และสรีระผู้พิทักษ์กรรมของเรา ทำให้พวกเราทั้งสี่คนสามารถเล็ดลอดเข้าสู่มิติกาลเวลาได้ในที่สุด ซึ่งเราสามารถย้อนเวลากลับมาถึงวันนี้ วันที่ความวุ่นวายจะเริ่มต้นขึ้น และเราก็สามารถเตือนพี่ชายเดวิดได้” “ฉันเข้าใจ—” เทียสะอื้น “ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว ดังนั้นขอให้อยู่เถอะ…” ทำไมถึงเลือกเวลาและเหตุการณ์นี้โดยเฉพาะ? เพราะนี่คือก้าวแรกของพวกเขาสู่โลกอมตะแท้จริงในขณะที่โลกเฮเวนแห่งแรกก็เชื่อมต่อกัน ทำให้พวกเขาเข้าถึงทั้งสองโลกได้ และนี่คือไทม์ไลน์เดียวที่พวกเขาย้อนกลับมาได้ไกลที่สุดเพื่อหยุดเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น ทำไม? เพราะคลาราจะหลุดพ้นจากอิทธิพลของสวรรค์นับตั้งแต่เวลานี้ ซึ่งเปลี่ยนชะตากรรมการเกิดของเธอที่จะเป็นผู้ปกครองภายใต้สวรรค์และอาณาจักรนับไม่ถ้วนไปอย่างมาก พวกเขาไมสามารถย้อนกลับไปไกลกว่านี้อีกได้ เพราะหมายความว่าคลาราจะไมได้เรียนรู疙瘩กฎแห่งการผนึก ซึ่งเป็นการผสานกฎแห่งบัญชาและกฎแห่งอวกาศ หากพวกเขาย้อนกลับไปไกลกว่านี้และพยายามเปลี่ยนเส้นทางประวัติศาสตร์ เธอก็อาจจะเลือกเส้นทางของผู้ปกครองแทน เทียได้เห็นทุกอย่างแล้ว แต่คำพูดต่างๆ กำลังถูกสลักลงในส่วนลึกที่สุดของวิญญาณเธอเพื่อให้เธอไมลืม เธอยังรู้ว่าเธอเป็นผู้เบี่ยงเบนแห่งอนาธิปไตยตั้งแต่ช่วงเวลานี้ อาจจะแปลกประหลาดไม่ต่างจากพี่ชายของเธอ อย่างไรก็ตาม นั่นคือราคาที่ต้องจ่าย เพราะเธอตัดสินใจรับภาระกรรมการเดินทางข้ามเวลาของคลารา ไอวี่ แอเรียส และเจด ออโร同样ไว้กับตัวเอง เชื่อว่านี่คือการเสียสละสูงสุดที่เธอสามารถทำได้เพื่อให้ความพยายามของพวกเขาประสบความสำเร็จ รวมถึงใช้มันเป็นประโยชน์ในการส่งความทรงจำไปหาตัวเองในอดีต แม้แต่คลาราในอนาคตก็ตัดสินใจเสียสละเจตจำนงเสรีของเธอ โดยรู้ดีว่าการย้อนเวลาของพวกเขาจะถูกสังเกตเห็น และผลตอบกลับจะต้องมาถึงเธอแน่นอน หลังจากที่หุบปากอันลี้ลับจากต่างภพกินกรรมของเธอแล้วซึ่งเธอไมสามารถก้าวเข้าไปได้ แต่ข้อจำกัดดังกล่าวสำหรับมิติได้ถูกยกเลิกชั่วคราวด้วยกฎแห่งสมุทรกาลเวลาของพี่สาวเจด ออโร同样 หายไป “ขอโทษที ฉันไมสามารถอยู่ต่อไปได้เพราะฉันตายไปแล้ว” เทียในวัยฉกรรจ์ยิ้มแหยๆ “แต่ก็ขอโทษด้วยที่ผลักคุณเข้าสู่ชะตากรรมนี้ พี่ชายคงจะเกลียดฉันแน่ที่ทำร้ายตัวเอง แต่ฉันไมมีทางเลือก เราได้ทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว ดังนั้นขึ้นอยู่กับคุณที่จะปลอบโยนและนำทางเขา แม้ว่าเหตุการณ์ที่เรากลัวจะเกิดขึ้น—” “ไม่…! อย่าไป…!” เทียเห็นทุกอย่างรอบตัวค่อยๆ เลือนหาย เธอหวาดกลัว เธอปรารถนาให้มันเป็นเพียงความฝัน แต่พี่สาวทั้งหลายที่ยิ้มแย้ม คลารา และแม้แต่ตัวเองก็โบกมือลาเธอขณะที่พวกเขาเลือนหายไปจากสายตา ก่อนที่ทุกอย่างตรงหน้าเธอจะมืดลง เธอลมหมดสติ หยุดคิดสิ่งใดทั้งสิ้นเพราะเธอไมสามารถแบกรับน้ำหนักของความรับผิดชอบ หรือความเศร้าโศกของตัวเองในอนาคตได้ อีกอย่างเดียวที่เธอได้ยินคือเสียงใครบางคนเรียกชื่อเธออย่างเลือนราง แต่เธอก็ไมต้องการตอบรับ มุดเข้าไปในมุมที่ไม่สะดุดตาของโลกของเธอ “เทีย! คลารา!” เอเลียตะโกนตลอดเวลาพยายามปลุกพวกเขา ดวงตาของเธอกว้างขึ้นเมื่อเห็นหนึ่งในสองคนตื่นขึ้นมาในที่สุด คลารายกศีรษะขึ้นช้าๆ ดวงตาสีม่วงงามของเธอเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย แม้แต่สีของร่างนักตาก็เป็นสีแดง แม้ว่าท่าทางของเธอจะเต็มไปด้วยความเศร้าโศก ขณะที่ริมฝีปากล่างของเธอยื่นออกมา เธอก็ยกมือที่สั่นเทาด้วยการปรากฏมีดสั้นน้ำแข็งขึ้น ยกขึ้นสูงสุดแล้วฟาดลงพยายามแทงหน้าผากของเทีย *จิ้ง!~* เคียวปรากฏขึ้นมาจากที่ไหนไม่รู้ หยุดมีดน้ำแข็งไม่ให้ฆ่าเทียได้! นั่นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากอีเวลีน ที่กระดูกแมงมุมของเธอยื่นออกมาขณะที่ขวางการโจมตีอย่างบ้าคลั่งของคลารา “เร็วเข้า ห้ามเธอไว้!” อีเวลีนพูดด้วยความลำบาก ดูเหมือนจะหมดแรงแล้ว เอเลียและลอแกนล้อมคลาราอย่างรวดเร็ว เพียงช้าพักเดียวจากคำสั่งของอีเวลีน ขณะที่พวกเขารีบผนึกเธอไว้ในบาเรียที่สร้างจากพลังงานของพวกเขา “ปล่อย… ฉัน… ออกมา! พวกเจ้าสิ่งมีชีวิตชั่วร้าย!” คลารากัดฟันและคำรามด้วยเสียงดุร้ายราวกับพยายามกดทับบางอย่าง จากปฏิกิริยาของเธอ พวกเขาเข้าใจได้ไม่ยากว่าเธออาจจะอยู่ภายใต้อิทธิพลของสวรรค์ ซึ่งหมายความว่าการรักษาของอีเวลีนล้มเหลวแล้ว!