บทที่ 3947 การสอนหัวหน้าสำนัก เดวิสและคนอื่น ๆ กำลังมุ่งหน้าไปยังบ้านประมูล กัปตันเปรเซนได้รับข้อมูลจากเครือข่ายข่าวกรองของออทาร์ชเมเทโนอา จึงรู้ว่าอยู่ที่ไหน บนเรือบิน “ฟลเมอร์โรว์” “ฟรอสโรว์” “ชิรลี่” “ลี” และ “มิงจือ” นั่งผ่อนคลาย เอลเดียและคาลิปเซียจ้องมองกันอยู่ ดูเหมือนจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่มีประกายไฟใดปรากฏ พวกเขาน่าจะสื่อสารกันผ่านการส่งจิตวิญญาณ เดวิสอยู่ด้านหน้า ควบคุมเรือบิน เข้าควบคุมความเร็วให้เหมาะสม แล่นผ่านอาณาเขตหลายแห่งโดยไม่มีใครมาต่อสู้ เนื่องจากเรือถูกซ่อนอยู่ และแม้จะพบก็เป็นเรือบินระดับเมอร์ไพเรียน เมื่อต้นเหตุเห็นมันแล้ว จะไม่มีใครกล้าลองหยุดมัน เว้นแต่มั่นใจว่าจะจัดการได้ เขาหันกลับมามองชิรลี่หัวเราะเบา ๆ ขณะคุยกับอาจารย์สืบทอดของเธอ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจที่ได้ปกป้องรอยยิ้มของเธอจากเหตุการณ์นี้ เขาเอานิ่งมองไปข้างหน้าและเดินต่อผ่านภูเขาและมหาสมุทรกว้างใหญ่ “…” มิงจือยังคอยมองหลังของเขา อยู่ๆ เธอก็ถอนหายใจเบา ๆ คิดว่าในเรือที่มีคนเยอะแบบนี้คงทำให้เธอให้ความสุขแบบสั้นไม่ได้ เธอหันไปมองลีและขมวดคิ้วที่ตุ๊กตาผู้ใหญ่คนนี้ซึ่งดูเหมือนไม่เคยทำให้เดวิสยุ่งยาก ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นคนพูดมากเกินควรจมูกบิดบ่นกับเดวิส จึงเยี๊ยบปากแล้วก้าวมือไปจับมือของลี “บอกมาเถอะ จะทนต่อไปอีกนานแค่ไหน?” “…?” ลีหันมามองมิงจือ ดวงตาถูกกระพริบก่อนจะส่งสัญญาณจิตวิญญาณกลับออกมา “ทำไมถึงถามเช่นนั้น?” “เอาเลย ฉันทำให้ที่รักของเราตกหลุมรักบ่อย ๆ เพราะฉันตามล่าเขาอยู่ตลอด แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็รู้สึกแย่ที่ไม่ได้ให้พวกเธอมีพื้นที่อยู่กับเขา ทำไมเธอถึงอดทนขนาดนั้น? ถ้าจากเรา ทำให้เธอรู้สึกแย่ ฉันก็อยากเป็นพี่สาวที่ดังที่สุดแต่ก็ยุติธรรมที่สุดสำหรับพวกเธอ” ลีไม่อาจหยุดยิ้มได้ขณะวางมืออีกข้างบนมือของมิงจือ “ขอบคุณที่กังวล” “แต่มิงจือ นายยังอายุยังน้อย ฉันอาศัยมาหลายพันปีแล้ว การรอเพียงไม่กี่ปีก็ไม่มีอะไรสำหรับฉันเลย อย่าอดคิดถึงเรื่องฉัน” “เอาล่ะ,” มิงจือเกือบจะกลืนน้ำตา “เราก็รู้ว่ามันไม่จริง เวลาอาจสัมพันธ์กับความรู้สึก หากคนที่อาศัยมาหลายพันปีคงไม่ให้เวลา 1‑2 ปีสำคัญเลย อย่างไรก็ตาม เวลาจะดูช้าเมื่อเบื่อและเร็วเมื่อสนุก เมื่อสนุกหรือทำอะไรอยู่ เวลาจะผ่านไปเร็วมาก ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอฝึกคาลิปเซียจนยุ่งมาก แต่เมื่อคิดถึงเขา เวลากลับดูช้าไหม?” “…” ลีกระพริบตา เธอดูเหมือนไม่มีคำพูด ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอคว่ำริมและพยักหน้า “เห็นไหม?” มิงจือยิ้มกว้าง “ตอนนั้นแหละที่เธอรู้สึกเหงา ช่วงนั้นเธอต้องล่าตามเขาเพื่อความใกล้ชิด ไม่งั้นเขาก็จะใช้ใจดีของเธอต่อเนื่องเพราะตอนนี้เขาต้องปกป้องพวกเราเป็นอันดับแรก ความใกล้ชิดเป็นรองหลัง เขาจะไม่ยุ่งจนกว่าเราจะปลอดภัย” ลีดูลังเล “แต่ฉัน…” “ไม่มีคำอธิบาย ถ้าเธอไม่หลอกเขา คนอื่นก็จะใช้โอกาส ฉันเตือนเธออย่างยุติธรรม เพราะฉันจะทำให้เจ้าตัวน่าสนใจนั้นเข้าถึงเขา” มิงจือหัวเราะเบา ๆ แล้วลุกขึ้น แต่ลีบีบมือมิงจือแน่น “เดี๋ยว….” หูของเธอเริ่มแข็ง เธอมองไปที่เดวิส คิดว่าเขาอาจสังเกตเห็น แต่ดูเหมือนไม่ใช่ เธอจึงหันมองมิงจือ “นายคิดว่าเขาจะยอมไหม?” “แน่นอน ถ้าเขายุ่งก็ไม่ยอม ให้หลอกก็ทำไม่ได้ เห็นไหม เขาออกจากเราและทำการวิจัยอย่างบ้าหัว แล้วตอนนี้เขาอารมณ์ดีเพราะช่วยฟีนิกซ์แฝดได้สำเร็จและผ่อนคลายเพราะต้องใช้เวลาหาชื่อกระต่ายแปลกนั้น อีกการประมูลก็จะเริ่มในสามสัปดาห์ต่อไป กระต่ายปลอดภัยแล้ว เขาจึงสนุกกับการผจญภัยนี้ เห็นไหม เขาไม่ได้สนใจพวกเจ้าโง่ของจักรวรรดิ? เราต้องใช้โอกาสนี้” มิงจืออธิบายต่อเนื่องโดยโบกมือ “…” ลีมองมิงจือ เธอเชื่อในคำพูดของมิงจือเพราะมิงจือมี “หัวใจเจตนา” แต่ก็กลัวการถูกปฏิเสธ อีกด้านหนึ่งเธอเคารพมิงจือที่ทนได้กับความปฏิเสธและบางครั้งถึงการหยาบคาย เหมือนกับเดวิส และพวกเธอชอบด่าเล่นกัน ทำให้เธอรู้สึกเหมือนแก่เกินวัย เธออธิบายให้มิงจือฟัง ทำให้แก้มของมิงจือบวมเหมือนจะหัวเราะออกเสียงดัง “อย่า‑” ลีตาโตเต็มที่อ้อนวอน มิงจือพยายามกดการหัวเราะและถอนอายอย่างอ่อนโยน “อย่ากังวลนะ ลี คุณเป็นแมวตัวผู้ ด้วยรูปลักษณ์และร่างกายสุดเย้ายวน เขาจะไม่มีทางอยู่รอดหากคุณทำให้เขาเจอภารกิจยาก” “…” แก้มของลีสีแดงอยู่หลังผ้าคลุม คำพูดของมิงจือทำให้เธอรู้สึกดีใจ เธอถอนหายใจเบา ๆ “จริง ๆ ฉันอิจฉานะที่เธอทำอะไรกับเขาได้ง่าย ฉันใช้ชีวิตทั้งชีวิตเป็นคนเข้มแข็ง ไม่ค่อยพูดกับคนอื่นในฐานะหัวหน้าสำนัก เอาเถอะ สอนฉันวิธีทำ‑‑หลอกเขาซะ” “ได้เลย” มิงจือยิ้มในผ้าคลุม “ดูฉันหลอกเขาให้ได้ตอนนี้และบังคับเวลาให้เขาโดยไม่ทำให้เขาและฉันเสียใจ” “อะไร? ที่นี่?” ลีตาตกใจ นี่ไม่ใช่เรือบินแต่เป็นเรือธรรมดา จะหาความเป็นส่วนตัวได้ที่ไหน แต่เธอเห็นมิงจือปล่อยมือแล้วลุกขึ้นแล้วหันไปมองเดวิส มิงจือปิดตาชั่วครู่ก่อนจะเปิดตาและมองไกล ๆ “หยุด!” เธอตะโกนฉับพลัน ทำให้เดวิสกระพริบตาเมื่อตัดสายตามกลับ “ฉันรู้สึกอะไรบางอย่างสั่นในร่างกายของฉัน บางทีอาจเป็นพลังของฉัน ฉันรู้สึกจากทิศนั้น…” มิงจือชี้ไปที่ระยะไกล เมื่อเรือบินหยุด พู่ลมกระจายและพวกเขาเห็นเทือกเขาอันกว้างใหญ่ “ที่ไหน…?” เดวิสถาม “ตรงนั้น… คงอยู่ในถ้ำภูเขาเหล่านั้น….” มิงจือชี้อีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าหาเดวิสพุ่งใส่เขา จับแขนของเขาแล้วดันหน้าอกของเธอเข้าหาเขา “ฉันรู้ว่าคุณรีบ แต่อย่าช่วยฉันหน่อย ฉันรู้สึกอึดอัดในใจ…” เสียงของมิงจือเปลี่ยนเป็นอ่อนลงที่ท้ายประโยค ทำให้เดวิสกระพริบตา ลีมองดูพวกเขาแลกตา แล้วเดวิสพยักหน้าและมองพวกเธอ “ทุกคนอยู่ที่นี่นะ มิงจือและฉันจะไปสืบค้นความแปลกนี้” เขาลงไปและพยายามจอดที่หน้าผาภูเขา “คุณจะปลอดไหม?” ชิรลี่ลุกขึ้น “แน่นอน ฉันกังวลเรื่องคุณมากกว่า” เดวิสโบกมือและทำให้ตุ๊กตาตายในอากาศปรากฏทันใดนั้น ทำให้สาว ๆ สยอง ขณะเดียวกันลีก็ตกใจ มิงจือก็แข็งกระด้าง พวกเขาเห็นตุ๊กตานั้นคือ “ทูโวลโต้ผู้เฒ่าผู้มีเกียรติ” ระดับเจ็ดออทาร์ชผู้ครอบครอง “ร่างกายสายฟ้าศักดิ์ศรี” เขาเป็นผู้มีอำนาจสูงใน “สมาคมสปริงออสตรัล” ศูนย์รวมนักรบสวรรค์ดั่ง “ออเดอร์เซนทินลของทูเก่น” เดวิสจอดเรือบินและมอบแกนควบคุมให้ลี “ระวังตัวนะ” เขาพูดแล้วออกจากเรือพร้อมมิงจือมุ่งหน้าไปยังภูเขา ทิ้งพวกเขาไว้กับศพ ฟลเมอร์โรว์และฟรอสโรว์ยังคงตึงเครียด ตอนนี้พวกเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเดวิสถึงไม่สนใจ “ดินแดนบ่ายมิดชิดนิรันดร์” เขาไม่มีเหตุผลต้องสนใจ ศพนี้มีพลังมากกว่า “อาจารย์แห่งดินแดน” แล้ว ‘อาจจะ…’ พวกเขาคิด แต่หัวใจยังเต้นแรง คาลิปเซียสงสัยมากกว่าคนอื่น ตัวเธอคอยลอยอยู่รอบตุ๊กตาตาย อยากลองทำร้ายแต่คิดว่าไม่ได้ “ตามที่คาดไว้ครับมาสเตอร์~” เอลเดียพูดขณะวางมือบนแก้มแล้วสั่น ทันใดนั้นเธอสัมผัสอาการเจ็บเล็ก ๆ ดวงตากระชากเมื่อมองทิศที่เดวิสจากไป พันธสัญญาวิญญาณของเธอถูกจำกัด ไม่สามารถรับรู้สภาพจิตใจของเขาได้อีกแล้ว ปากของเธอคว่ำยิ้ม คิดว่าเกิดอะไรขึ้น ประมาณสิบนาทีต่อมา มิงจือกลับมาด้วยเดวิส “เร็วมากเลย” ชิรลี่ถาม “เกิดอะไรขึ้น” “ดูเหมือนว่าฉันทำผิดพลาด ขอโทษที่ทำให้การเดินทางล่าช้า” มิงจือหัวเราะ “โอ้ ไม่ เราไม่รีบเลยใช่ไหม ที่รัก?” ชิรลี่ถาม “ใช่ ฉันก็ไม่รู้อะไรจะทำที่นั่นบ้าง บุกเข้าไปแล้วช่วยเธอออกมา? ซื้อเธอด้วยความสงบ? ดูสักหน่อย” เดวิสหัวเราะก่อนจะรับแกนจากลีแล้วบินต่อไปยังจุดหมาย เขายังโยนตุ๊กตาตายกลับเข้าสู่วงแหวนชีวิตของเขา มิงจือกลับที่ที่นั่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลีเงียบ ผ่านไปสักครู่ มิงจือในที่สุดก็จับมือของเธออีกครั้ง “คิดว่าอย่างไรบ้าง” “เธอ…ทำได้เลยหรือ? แต่เวลากลายสั้นเกินไป” ลีไม่เชื่อ “ใช่ เรียกว่า ‘ควิกกี้’ ความพึงพอใจของมันยิ่งใหญ่กว่าที่ได้จากเตียง” มิงจือหันหน้า เธอเปิดผ้าคลุมเพียงเล็กน้อย ปิดใบหน้าด้วยฝ่ามือและเปิดเผยลิ้นที่เต็มไปด้วยแก่นหยินของเขา ทำให้หัวใจของลีเต้นแรง “…” มิงจือพอใจกับการตอบสนองของลีแล้วหันหลังและกลืนน้ำลายตามรอยเมล็ดที่ล่องผ่านคอด้วยนิ้ว “การมีศักดิ์ศรีและคลาสสิกเป็นสิ่งดี แต่ถ้าไม่ได้นำมาซึ่งสิ่งที่ต้องการก็ไม่มีประโยชน์ ฉันจะเป็นสาวร้ายที่ทำให้เขาต้องหลงไหลและแบ่งปันความสุขกับเขา คุณสามารถตัดสินใจว่าต้องการเป็นอะไรในชีวิตของเขาและในคณะนี้ แน่นอน ความใกล้ชิดแบบนี้อาจไม่ใช่สำหรับคุณ เทคนิคคืออย่าเสียใจและทำให้ฝันทุกอาณาจักรของคุณสำเร็จให้เต็มที่” “…” หัวใจของลีสั่น เธอจ้องมิงจือด้วยความเคารพใหม่ระดับหนึ่ง ก่อนหันไปมองเดวิส ไม่อยากเชื่อว่าเขายังทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เป็นตาของเธอแล้วหรือเปล่า โดยที่เธอไม่รู้ตัว ร่างกายของเธอทั้งตัวบรรลุสีแดงจากความอับอายที่เธอคิดว่าจะเกิดขึ้น.