ดาวิสคุยกับนาดียานานสักพักเกี่ยวกับการวิวัฒนาการของเธอ และเธอก็ทำให้ชัดเจนว่าเธอไม่อยากทำตอนนี้ เขาเข้าใจเหตุผลเพราะเธออยากไปมิติใต้พิภพเพื่อพบกับเผ่าตากหมู่สิงห์แห่งอสุราแห่งนรก “นโยรานก็รอเธออยู่เช่นกัน อย่างไรก็ตาม พวกเธอทั้งสองต้องรอก่อน เราต้องจัดการกับสามเรื่องที่อยู่ตรงหน้าให้เสร็จก่อน” “อืมม~” นาดีพยักหน้าเธอไม่มีความสงสัยเลยว่าดาวิสจะทำพลาดในแผนการใด ๆ เพราะเธอเคยเห็นเขาชนะโดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลยเอง เธอเพียงแค่กอดเขาไว้ต่อและมาดูลูกของเธอฝึกซ้อมอย่างหนัก หลังจากนั้นไม่นาน ดาวิสก็เดินออกไปและเข้าหาพาเลซของนโยราน เขาเห็นเธอนั่งอยู่บนโดมเหนือพาเลซ รูปร่างสัตว์ประหลาดมหึมาที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์ของเธอดูต่างออกไปจากแสงจันทร์ในฟากฟ้า เมื่อเธอเปิดตา แสงสีขาวราวผีสิงส่องสว่างพร้อมกับชั้นสีม่วงลึกลับบ่งบอกถึงการแสดงออกที่แปลกใหม่ของเธอ เธอกวาดปีกสีม่วง‑ดำออกมาราวกับทักทายดาวิส แล้วพับปีกกลับและปรับตำแหน่งบนโดมต่อ “สวัสดีตอนเช้า~” นโยรานหลับตากรีด “อะไรเหรอ?” “ดวงจันทร์” ดาวิสยิ้ม “อ๋อ, ตอนนี้ดึกแล้วหรือ? ไม่แปลกเลยที่รู้สึกอุ่นใจกัน” นโยรานดูซำซมเหมือนกำลังจะหลับตา เขาคุยกับเธอสักพักก่อนหายไปที่อื่นและปรากฏใกล้พาเลซโดดเดี่ยวอีกแห่งหนึ่งบนภูเขาไกลโพ้น เขาเห็นสถานที่นั้นเต็มไปด้วยพลังความตายและพิษ ทำให้เขายิ้มออกมา “ดูเหมือนว่าเมียเรียสสอนเธอได้ดีเลยนะ...” ดาวิสเพิ่งพูดเสร็จก็มีคนร่างคลุมสีดำปรากฏนอกพาเลซ เธอบินออกมาราวผีสิงและขว้างธนูพิษร้ายแรงใส่เขา แทนที่จะหลบ ดาวิสยกมือขึ้นรับธนูไว้ในมือ *พุชิ~* มันแทงเขาอย่างแม่นยำทะลุฝ่ามือ เลือดไม่ไหลออกเลย แต่สีของมันเปลี่ยนเป็นสีดำมรณะ ราวกับถูกพิษทำให้เปลี่ยนสี “เธอ‑!” ร็อกุชิ มิรัยรีบเดินเข้ามา “ทำไมไม่หลบ?” ดาวิสเพิกเฉยไม่สนใจเธอและมองที่ธนูสีดำ‑เงินที่หัวมีลักษณะเหมือนเขี้ยวเมื่อแทงเข้าไป มันแปลงร่างเป็นเขี้ยวและเปลี่ยนเป็นตะขอที่ไม่สามารถขจัดออกได้เร็ว เขาประทับใจอย่างแรง เพราะมันทะลุการป้องกันร่างกายขั้นพื้นฐานของเขา “อาวุธธนูที่ทำให้ตายอันแสนสวยงาม เจ้าจ้างโซฟี่ทำให้หรือเปล่า?” เขาหันมาถามร็อกุชิ มิรัย ร็อกุชิ มิรัยมองเขาด้วยสีหน้าขาวซีด คิดว่าเขากำลังจะตายเร็วและทำให้เธอต้องลำบาก แต่เมื่อเห็นเขายังดูปกติ สีหน้ากลับเย็นชืด ชายคนนี้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นแล้ว การเชื่อมต่อกับพิษของเธอทำให้เธอรู้สึกว่าพิษตายไม่ได้ซึมลึกเกินกว่าที่เขาต้องการ มันทำให้เธอช็อก อยากรู้ว่าเขามีร่างกายแบบไหนโดยที่ไม่มีสัญญาณใช้พลังของตนเองบัง เธอหายใจลึกแล้วปล่อยลมหายใจออก “อืม ฉันมีแร่ตายดิบและไม่บริสุทธิ์หลายกิโลกรัม” “รู้แล้ว” ดาวิสพยักหน้า เขาเคยขโมยแหวนอวกาศของเธอครั้งหนึ่งแล้วคืนกลับมา ไม่ได้สนใจเพราะมันไม่ได้ดีกว่าที่เขามี แต่ดูเหมือนโซฟี่ทำให้แร่เหล่านั้นสกัดออกมาบริสุทธิ์ได้ดี ร็อกุชิ มิรัยไม่พอใจ เธอยกมือขอคืนธนูของเธอ “อ่า? เจ้าตำหนิฉันแล้วก็อยากได้ธนูกลับหรอ?” “เธอ‑” “แค่ล้อเล่นน่ะ” ดาวิสหัวเราะ เขาดึงธนูออก ทำให้เลือดพุ่งออกมาขณะตะขอโค้งตัดเนื้อเพิ่มและตัดออก จากนั้นเขาก็ลบรอยเลือดบนธนูก่อนจะขว้างกลับให้ร็อกุชิ มิรัย “...” ร็อกุชิ มิรัยยังไม่ประทับใจเมื่อเห็นเขารักษาตัวจากธนูของเธอได้ง่ายดาย พิษตายที่เธอภาคภูมิใจจะทำให้เอมไพเรียนระดับกลางตายในสามวินาทีก็ไร้ประโยชน์ต่อเขา แต่เธอยังเชื่อว่ามันจะได้ผลกับคนอื่น “เธอต้องการอะไร?” เธอสุดท้ายก็ถาม “เอ่อ…เธออยากไปอาณาจักรลับในระดับโลกนิรันดร์ยามราตรีหรือมิติใต้พิภพ?” “…?” ร็อกุชิ มิรัยเอนศีรษะ “เธอไม่รู้อะไรเลยหรอ?” ดาวิสดูสับสนน เธอเพียงส่ายหัว ทำให้เขากระพริบตาก่อนพยักหน้า เขาเรียนรู้ว่าร็อกุชิ มิรัยค่อนข้างอิสระและทำแค่การบ่มนิสัย ไม่ทำเรื่องซบซังหรือชั่วร้ายเลย ทำให้เธอได้ที่วางอยู่ในมินิ‑รีเอลมนี้ แต่คิดว่าเธอไม่มีใครสนใจเรื่องใดเลย เขารู้สึกว่าเธออ่อนแอเกินไป อย่างไรก็ตามเขาอธิบายสถานการณ์ให้ฟัง ทำให้ร็อกุชิ มิรัยตัดสินใจหลังจากนั้นไม่นาน ดาวิสออกจากที่นั่นแต่ยังคงเก็บพิษไว้ในมือซ้าย ไม่อวดโชว์แต่วิเคราะห์พิษของเธอด้วยการรับรู้วิญญาณ อยากทำให้เป็นพลังของตนเอง โอกาสค่อนข้างต่ำ แต่ถ้าสามารถผลิตพิษด้วยพลังตายของตนเองได้ ก็จะเป็นอาวุธที่ร้ายแรงยิ่ง แม้แค่คุณสมบัติเสริมให้พลังตายที่แข็งแกร่งอยู่แล้วก็ตาม หลังจากคุยกับร็อกุชิ มิรัย ดาวิสไปเยี่ยมเวเรอีน่า เธออาศัยอยู่ที่สุดขอบไกลแสงเดียวโดยอยู่คนเดียว “อ้า…สุดท้ายก็เจอฉันแล้ว” เวเรอีน่าหัวเราะคิกคักขณะบินออกจากพาเลซของเธอ ผมดำของเธอพัดตามลม เธอยกผ้าคลุมสีดำออกจากใบหน้าแล้วยิ้มให้เขาอย่างงดงาม ดาวิสหนีบปาก “ไม่ใช่หรอก ฉันแค่อยากบอกว่า หลังจากภารกิจปัจจุบันของเธอ ฉันมีที่อื่นอีกที่อยากให้เธอไป” “ไปไหน?” “มิติใต้พิภพ” “อ๋อ?” เวเรอีน่าพ่นตาแล้วพยักหน้า “ฉันค่อนข้างรู้อยู่บ้างว่ามันอันตรายแค่ไหน เพราะนโยรานบอกมาแล้ว เธออยากให้ฉันไปปกป้องพวกเขาใช่ไหม?” “ถูกต้อง” เวเรอีน่าคิดครู่หนึ่งแล้วตอบ “ถ้านั่นคือสิ่งที่เธอต้องการ… ถ้านั่นคือสิ่งที่ต้องทำเพื่อให้ฉันได้มุ่งหวังของเธอ ฉันก็จะทำ” “...” ดาวิสกระพริบตา “ไม่ยุติธรรมเลย ฉันพร้อมจ่ายค่าตอบแทนให้เธอ” “ตอนนี้ค่าตอบแทนเดียวที่ฉันต้องการคือความรักของเธอ” เวเรอีน่ามองเขาอย่างกล้าหาญ “...” ดาวิสดูเป็นกังวล “เอาล่ะ ได้แล้ว ฉันจะไปหาคนอื่นแทน” เขาหันไปออก “ไม่ ไม่! ฉันทำเอง!” เวเรอีน่าตะโกนขึ้นทันที ทำให้ดาวิสยิ้มกว้าง “อ้า…เธอทำให้ฉันตกหลุมศรัทธา!~” เวเรอีน่ายืดมือบนเอวแล้วจ้องมองเขา “เธอเองที่ตกใจง่าย” ดาวิสยักไหล่ยิ้มแล้วกลายเป็นสีจริงจัง “แต่พูดตามจริง ฉันคิดว่าเธอเหมาะที่สุดสำหรับภารกิจสำรวจมิติใต้พิภพ ไม่เพียงแค่เธอมีประสบการณ์อยู่รอด เธอยังเป็นอันตรายสุดยอด” “...” เวเรอีน่ากระพริบตามคำสุดท้ายแต่ก็ยิ้ม “ดีใจที่เธอคิดถึงฉันมาก ฉันรับภารกิจนี้” “เยี่ยมไปแล้ว!” หลังจากคุยกับเวเรอีน่าและหลีบคำจีบของเธอไปแล้ว ดาวิสก็ออกไปและปรากฏที่อื่น “ดาวิส! มา มา” เต่าโผล่เรียกเขา “พวกนายทำอะไรมาทั้งหมดโดยที่ไม่ได้เจอเราเลย?” หมาป่าเงยตาม “อะไร…? พวกนายแข็งแรงขึ้นเร็วมากอีกแล้วใช่ไหม?” กาบบินมองเขา “นานแล้วล่ะ เพื่อนๆ” ดาวิสยกมือสวัสดี เขามองเห็นพี่น้องสามคนของเขานั่งรวมตัวและดื่มน้ำกันบนเนินเขาเล็ก ๆ ระหว่างพาเลซสามแห่งที่ห่างกันอย่างชัดเจน