**บทที่ 4242: พี่ชายแก่ขึ้น** อาซาเรียลยืนตรงตัวถึงระดับอายุของเขา สูงประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบเซนติเมตร พร้อมกับโครงร่างเพรียวบาง ทำให้เขาดูมีเสน่ห์อันแสนอ่อนหวาน ผมบลอนด์ยาวสลักไหลลงเหนือไหล่เป็นคลื่นอ่อน ๆ สะท้อนแสงจันทร์ด้วยประกายสีทอง ภายใต้คิ้วอันบอบบาง ดวงตาม่วงแวววาวของเขาเปล่งประกายความเฉียบคม ผิวขาวเรียบเนียนไร้ตำหนิ ทรงกับชุดคลุมสีม่วงลึกที่ไหลหล่อหลอมร่างกายเพรียวของเขาได้อย่างงดงาม เขาดูสง่างามจนทำให้ดาเวิสรู้สึกภาคภูมิใจ แต่ก็ทำให้ดวงตามของเขาเบิกบานไปที่สองพี่สาวผู้แสนอ่อนโยนที่เดินเคียงข้างเขา “พ่อครับ ฉันแค่มาเยี่ยมคุณลุงเฟนเร็น แล้วไปเล่นกับรากัว เธอเหนื่อยและได้นอนแล้ว พี่สาวของเธอจึงมาคอยอยู่กับฉัน” ดาเวิสจำได้ว่ารากัวคือใครเมื่อเขาตั้งใจจำคนที่อยู่ในชั้นเรียนของลูกของเขา เพราะเมื่อตัวเด็กๆ ได้สานสัมพันธ์กัน มันจะกำหนดวิธีที่พวกเขาจะโต้ตอบกับคนอื่นในอีกหลายปี หรือแม้แต่สิบปีต่อไป เขารู้ว่ารากัวเป็นลูกสาวคนที่สองของเฟนเร็น หลังจากการเกิดของชาวคะ เขาจึงสันนิษฐานว่ารากัวคือเด็กคนที่ 212 และสองพี่สาวที่อยู่กับเธอคือแฝดที่ครองตำแหน่งก่อนหน้า เขาหันมองไปที่เฟนเร็น แต่อีกฝ่ายทำเหมือนเมาเม็ดโดยมองหลบและศีรษะก้มลงบนโต๊ะ ดาเวิสขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็หันมองกลับไปที่อาซาเรียล ดวงตาเต็มไปด้วยความสนใจใหม่ “เจ้าก็ถึงอายุนี้แล้วสินะ… “ “อายุอะไร?” อาซาเรียลกะพริบตา “อายุของความสงสัย” “นั่นหมายความว่าอย่างไร?” อาซาเรียลกะพริบตาอีกครั้ง ดาเวิสหัวเราะเบา ๆ “การทำลำแหลมทำให้ฉันไม่ค่อยได้ผลเลย ลูกของพ่อ” “…” อาซาเรียลเงียบไป เขาไม่รู้ว่าพ่อของเขาใช้เทคนิค “ใจจิต” ได้ จริง ๆ แล้วบุตรของดาเวิสไม่มีใครรู้ ความลับนี้ถูกห้ามอย่างเข้มงวด แต่เมื่ออาซาเรียลเห็นพ่อของเขากำลังคั่งคาก เขาก็ยิ้มเล็กน้อย พร้อมกับศักยภาพจิตวิญญาณกระพริบในหัว “จงอยู่ในระเบียบ อย่าเพิ่งคิดว่ามารดาออกไปแล้วเจ้า จะทำได้ทุกอย่างในโลกนี้โดยไม่มีใครตั้งคำถาม” “ใช่ พ่อ” อาซาเรียลสั่นเล็กน้อยแล้วก้มศีรษะส่งสัญญาณจิตกลับไป “มานี่” เห็นลูกชายยอมฟังดาเวิสผ่อนแรงไปบ้าง เขายังจำได้ว่าลูกคนโตของเขาไม่ได้เชื่องขมวด แต่ก็ยังเรียกเขาให้เข้ามา อาซาเรียลเดินเข้าใกล้ ก่อนจะถูกดึงและวางบนตักของพ่อ ด้านหน้าของเขากลายเป็นสีหน้าที่เครียด “เจ้ากำลังอายพ่อเลยหรือเปล่า?” ดาเวิสกอดลูกชายแล้วเริ่มขบหัวให้เขา ทำให้อาซาเรียลหายอาวุธของตัวเอง “พ่อโง่! ปล่อยฉันออกไป!” “นี่แหละ นั่นแหละ! ฮ่าๆๆ!” ดาเวิสหัวเราะจนพองเลือดเมื่อได้ยินอาซาเรียลด่าพ่อของเขา เขาเป็นคนที่หยิ่งยัดที่สุดในพวกเขาทั้งหมด แต่ก็เป็นที่รักของพ่อ เพราะมันทำให้ดาเวิสนึกถึงตัวเองเมื่อตอนเยาวชน “ถ้าพ่อไม่ปล่อยฉัน ฉันจะโจมตี!” “ทำไปเลย” ดาเวิสท้าทาย *บึ๊บ!~* ทันใดนั้นคลื่นระดึกอัศจรรย์ปรากฎขึ้น แสดงว่าอาซาเรียลอยู่ในระดับหนึ่งของอีคีมอัจฉริยะ ดวงฟันกรามของเขากัดรั้ง พลังกบปลายประสาทมังกรจากหลังคาบกออกมาหกขา เกล็ดตัดคมดุร้ายแทงเข้าอกของดาเวิส แต่โดยบังเอิญมันไม่สามารถทำรอยขีดข่วนแค่บนผ้าคลุมของเขา ไม่ถึงขั้นทำให้ผิวหนังของเขาได้รับบาดแผล “อ๊า-ฮะฮะฮะฮะ!~” อาซาเรียลยอมแพ้ไม่ได้แล้วและหัวเราะอย่างรุนแรง กระดูกแมงมุมของเขาก็ดันอ่อนแอลง ดาเวิสหยุดขบหัวอาซาเรียลแล้วคงยึดเขาไว้ เขาแนะนำอาซาเรียลให้กับเพื่อนของเขาแม้ว่าพวกเขาคุ้นเคยกับเขาอย่างดี “เอาล่ะ ดูแลแมงมุมซนตัวนี้ด้วยนะ” ดาเวิสปล่อยอาซาเรียลออก แล้วอาซาเรียลก็พุ่งหนีกลับไปที่คฤหาสี แฝดสองคนก็บินกลับไปยังพระราชวังของพวกเขา รู้ว่าตัวเองถูกจับ ดาเวิสไม่ได้โทษใคร เขารู้ว่ามีสิ่งต่าง ๆ จะเริ่มเกิดขึ้นโดยไม่ได้รับความยินยอม นี่คือความหมายของการมีครอบครัวใหญ่ แต่เขายังสังเกตเพื่อนสามคนของเขา “แต่ไม่ได้ให้เกินขอบเขต เขายังเป็นเด็กตามมาตรฐานของมนุษย์ หลังจากที่พวกเขาโตขึ้น ฉันไม่อยากแทรกแซงชีวิตของบุตรของฉัน เพราะพวกเขาจะตัดสินใจได้เอง แต่ถ้าเขาอยู่ในทางที่สะอาดสำหรับการฝึกและเรื่องความสัมพันธ์ ก็น่าจะดี ไม่งั้นอีเวลลินจะตัดหัวฉันด้วยเคียวของเธอ” “โอเค ๆ” เฟนเร็นพยักหน้า เพื่อน ๆ ก็ตอบรับ ดาเวิสคาดว่า ถ้าลูกของเขาอยู่ที่นี่ เพื่อนจากชั้นเรียนหนึ่งควรจะไปยังที่ต่าง ๆ กันแล้ว เขาแน่ใจว่าเอเทอร์นาและเซเลสเตียน่าจะไปเมืองเพราะพวกเธออาจพลาดโอกาส ‘ฟีรีรันนาลิซอยู่ที่นั่น… จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น นอกจากเธอจะโจมตีบุตรของฉันเอง… แต่ทรรีลอทัสก็ยังจับตามองอยู่…’ ดาเวิสเริ่มกังวลและอำลาเพื่อน ๆ หลังจากสรุปภารกิจที่ต้องทำ เขาบินขึ้นเหนือเมืองอย่างรวดเร็ว เห็นฟีรีรันนาลิซลอยอยู่บนฟากฟ้า ตรงเหนือคันประตูของพระราชวัง เธอนั่งอยู่เหมือนกำลังทำสมาธิ แต่ความจริงจิตของเธอกำลังคอยปกป้องผู้คนจากผู้ร้ายที่แฝงตัวอยู่ทุกมุม แม้แต่ผู้ลี้ภัยที่เคยมาขอหนี เธอกำลังกลายเป็นผู้พิทักษ์ที่แท้จริง และได้รับการยอมรับอย่างสูงในเมือง ตอนนี้เกือบทุกรายเคารพเธอ ดาเวิสมองมองเธอสักครู่ เธอดูเหมือนจะไม่รับรู้เขา จึงมองลงไป พบเอเทอร์นาและเซเลสเตีย กำลังกินขนมหวานหน้าร้านเล็ก ๆ ขณะสนทนากับเพื่อนเก่า ลูกสาวคนแรกของเขามีบรรยากาศเงียบสงบเหมือนแม่ สัตว์เพรียวของเธอคลุมด้วยชุดกากีสีแดงสลักคลื่นเหมือนเปลวไฟ ทุกก้าวของเธอคล้ายเปลวไฟโบยบิน ผมสีแดงที่ยาวลื่นไหลลงหลังเธอเรียบเนียนเหมือนผ้าไหม เงาแสงอร่ามคล้ายดวงอาทิตย์ตกดิน ดวงตาซีฟ้าของเธอเป็นอัญมณีคู่แฝดเปล่งประกายลึกซึ้ง แม้เธอยังอายุน้อยแต่มีความมั่นใจอันเงียบ ลูกสาวคนที่สองเปล่งประกายอ่อนโยน รูปร่างเพรียวของเธอคลุมด้วยชุดทองสีอ่อนที่ส่องแสงทุกจังหวะ เหมือนถักจากรังสีอาทิตย์ ผมสีม่วงยาวคลื่นไหลลงหลังอย่างนุ่มนวล สีเข้มของมันตัดกันอย่างงดงามกับผ้าที่ส่องแสง ดวงตาซีฟ้าของเธอใต้คิ้วบอบบางเปล่งประกายเหมือนดวงดาว ดาเวิสเห็นความภาคภูมิใจในตาของพวกเธอ แต่ก็มีความเศร้าอิดโรยบ้าง เนื่องจากตอนนี้พวกเธออายุและแข็งแรงกว่ามิติโดยที่ทำให้เพื่อน ๆ ที่เคยอยู่เคียงข้างกลายเป็นเงา ดาเวิสรับรู้ว่าพวกเธอจะเจอเรื่องเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะพรสวรรค์ของพวกเธอ จึงคิดว่าการได้เห็นมันตอนนี้ก็เป็นเรื่องดี เขาเห็นวิริเดียอยู่ที่นั่นพร้อมกับลูเซียนอยู่ข้างเธอ สอนสิ่งต่าง ๆ ให้เขาโดยชี้ที่ร้านค้าในขณะเดินตามถนน ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “ท่านคิดว่าข้าจะทำร้ายพวกเขาหรือ?” ฟีรีรันนาลิซพูดขึ้นทำให้ดาเวิสหันมองและมองตรงไปที่เธอ.