ในหลุมแคบที่ซ่อนอยู่ใต้หมอกพริ้วบาง ๆ สองร่างกายยืนหันหน้ากันใต้เงาต้นไม้โบราณแห่งหนึ่ง หนึ่งในนั้นสวมชุดคลุมสีดำขาดมุม ที่สัญญาณเสียงกระซิบเหมือนมีคำสาปอันนับไม่ถ้วนฝังอยู่ในผ้า เขาสวมหน้ากากรูปหัวกากับ ซึ่งซ่อนใบหน้าที่ดุร้ายราวกับคำรำยังค้างคา ผมสีขาวของเขายาวและผูกหลวม ๆ ไหลลงบนบ่าดังเส้นด้ายของฤดูหนาว พลังงานมืดชั่วร้ายพันรอบร่างเขา เสียงฟีดดังเบา ๆ กับทุกการหายใจของเขา เขาเปล่งออร่าของผู้ยกย่อง ตรงข้ามกัน มีชายคนหนึ่งสวมชุดคลุมสีขาวไหลลมพร้อยขอบทอง ผมของเขาจำแสดงด้วยสีร่างหลากสี—แดง น้ำเงิน เขียว และทอง แต่ละเส้นผมดึงจับแสงอำมาตราวกับคริสตัลเหลว แม้ว่าเขาไม่ให้ความรู้สึกกดดันใด ๆ แต่บรรยากาศรอบตัวเขาเงียบสงบเกินกว่าจะเชื่อว่าโลกเคารพความสมดุลของเขา สายตาของเขาเสถียรเหมือนภูเขาที่ไม่สั่นไหวต่อพายุ เขาเปล่งออร่าของผู้นำระดับสูง “ผู้ควบคุมอสูรอยู่ไหน?” ชายสวมคลุมขาวถาม “เขายุ่งอยู่ ดูเหมือนว่าเขาได้ส่งของขวัญมาช่วยให้แผนของเราง่ายขึ้น…” ชายสวมชุดคลุมสีดำหัวเราะแล้วหยิบขวดหนึ่งออกมา ขวดนั้นปล่อยออร่ามหาศาลออกมาทันที แต่เมื่อเทียบกับทั้งสองคนแล้วก็ไร้ค่า “อ๋อ? สารเลือดของฟีนิกซ์ไฟระดับจักรพรรดิ? ผู้ควบคุมอสูรนี้มีสารสกัดที่ยอดเยี่ยมที่ฉันอยากได้…” “ฮ่า‑ฮ่า” ชายสวมคลุมสีดำหัวเราะ “ฉันมั่นใจว่าพวกคุณสองจะร่วมมือกันสร้างผลงานชั้นสูงได้หลายรูปแบบ ไม่ว่าอย่างไร ใช้เลือดของฉันผสมกับเลือดฟีนิกซ์นี้ได้เลย นักเวทชั่วร้าย” เขาจับปลายพิมพ์ชี้ด้วยเล็บหัวแม่มือออกมาหนึ่งหยดสารเลือด จากนั้นเจือจางยิ่งขึ้นแล้วใส่ลงในขวด ส่งมอบให้ “แน่ใจหรือว่าต้องการมอบสิ่งอันล้ำค่านี้ให้กับข้า นักรบต้องคำราม?” นักเวทชั่วร้ายเคียร์รัน ฮาร์ทลียยิ้มอย่างน่ากลัว “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะทำมนต์อื่นกับมันบ้างหรือ?” “ทำไปเถอะ ฉันอยากเห็นกฎของเราผลัดเจ็บกันฝ่ายไหนชนะ นั่นน่าขบขันเช่นกัน แต่ฉันอยากฆ่าคนโง่ที่เอาไมเรียของฉันไป ฉันใกล้จะได้สังหารวิญญาณอมตะแห่งความสิ้นหวังและความโดดเดี่ยง… อ้าห์…" นักรบต้องคำรามฟราสเซอร์ เฮอริออนสะท้อนเสียงสั่นออกราว “เขาให้เธอความหวังมากเกินไป จนทำลายแผนของฉัน! อย่างไรก็ตาม ความหวังของเธอยิ่งเพิ่มโอกาสที่ฉันจะทำลายเธอและทำให้เธอทุกข์ทรมาน ตอนนี้ฉันแค่ต้องฆ่ามนุษย์ตายอมตะปลอมคนนั้นแล้วก็จะได้สิ่งที่ต้องการ!” “…” นักเวทชั่วร้ายเคียร์รันฮาร์ทลียยิ้มแห้ง ๆ “ปล่อยให้ขาเหลือของเขาแก่ข้าดูสิ ฉันอาจใช้สารหยางของเขาได้” “ข้าก็ไม่สนกับศพของเขา ทำอย่างที่ใจต้องการ” นักรบต้องคำรามฟราสเซอร์ เฮอริออนโบกมือส่งขวดให้กับเคียร์รัน “ทำมนต์กับมันแล้วเจตจำนงของข้าจะตื่นขึ้นได้ชั่วคราว ควบคุมเจ้าภาพเมื่อถึงเวลา แบบนี้เราจะไม่ถูกทำร้ายโดยการโจมตีกรรมที่เหลือไว้ในชั้นที่สามโดยผู้สูงส่งผู้สาปแช่ง ออร่าจากจุดสาปแช่งจะค่อย ๆ สลายเอง และการโจมตีกรรมจะไม่มีเป้าหมาย” “แม้ว่าเราเป็นผู้นำระดับสูง เราก็ต้องหลีกเลี่ยงเขาให้ได้ไหม?” เคียร์รันฮาร์ทลียทำหน้างอ เขาหยิบสารเลือดสองหยดออกมาและทำมนต์ให้หนึ่งกับอีกหนึ่ง “ไปเผชิญเขาในสนามรบแล้วตายได้เลย ฉันไม่แคร์เลย” นักรบต้องคำรามฟราสเซอร์เฮอริออนหัวเราะเยาะ เขาหันไปมองด้านอื่นเหมือนกลัวผู้สูงส่ง เคียร์รันฮาร์ทลียยกไหล่ “ฉันก็ไม่แคร์เช่นกัน ตราบใดที่ฉันทำการทดลองได้แม้จะตายก็ตาม น่าเสียดายที่ต้องยังมีชีวิตอยู่” อีกฝ่ายเงียบทำเสียง เสร็จสิ้นการทำมนต์กับเลือดฟีนิกซ์ไฟระดับจักรพรรดิในเวลาไม่กี่วินาที แล้วมองสารเลือดด้วยความรักเหมือนเป็นผลงานของตนเอง “งดงาม~ หากผ่านหลายพันปี สารเลือดนี้อาจกลายพันธุ์เป็นฟีนิกซ์อสูรตามสภาวะที่เหมาะ ฉันขอนำมันกลับได้ไหม?” “ไม่ได้” นักรบต้องคำรามฟราสเซอร์เฮอริออนบอกอย่างตรงไปตรงมาทำให้เคียร์รันมือกายทด “จริง ๆ แล้วข้าก็ไม่อยากสู้กับเจ้า ดังนั้นข้าจะฟัง” พวกเขานั่งเงียบ เคียร์รันฮาร์ทลียเดินออกไป ชมต้นไม้โบราณและกลายเป็นหนึ่งกับธรรมชาติ หลังจากหลายชั่วโมง ต้นไม้โบราณมีใบหน้าตัดแกะบนลำต้น น้ำตาเลือดไหลลงทำให้ดินเปื้อนและดอกไม้ทุกต้นแห้งเหี่ยว “กรุณา… ฆ่า… ข้า…” เสียงร้องขอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด มันต้องการตาย มันเคยดีใจที่จิตวิญญาณของมันออกมาจากสภาพเด็กอ่อน แต่แล้วก็ถูกทำมานิยายด้วยพลังลึกลับทำให้กลายเป็นเช่นนี้ มันไม่เคยเจอความเจ็บปวดนี้เลย จนกลายเป็นจิตวิญญาณบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความสยองขวัญที่ต้องกลืนกินทุกสิ่ง “ช่วยปิดปากมันได้ไหม? น่าเบื่อห่า” “แค่รอให้‑” *บำ๊บ!~* ต้นไม้โบราณแตกครึ่งพร้อมกับจิตวิญญาณเมื่อฟราสเซอร์เฮอริออนโบกมือ ทำให้เคียร์รันหัวเราะเศร้า “อ่า… อีกการทดลองที่ล้มเหลวเพราะมีคนมาขัดจังหวะ สะอิด… นี่แหละที่ทำให้ข้าชอบอยู่คนเดียว…” ขณะที่เคียร์รันกำลังอ้อนอาย ความลมพัดผ่านเมฆหมอก จากฟากฟ้าเงียบ ๆ ผู้คนอีกคนหนึ่งโผล่มา ปีกเจ็ดสีที่ส่องแสงระยิบระยับกางออก เผยให้เห็นชายสวมคลุมสีแดงอมน้ำตาลผมหลายสีคล้ายปีกของเขา เขาลงพื้นหน้าพวกเขา ทำให้เปลวไฟฟีนิกซ์พุ่งขึ้นคล้ายคลื่นอสูรกายเต็มทิศทางก่อนหายไป ท่ามกลางความร้อนระอุ ดวงตาของเขาเป็นดวงอาทิตย์คู่เปล่งประกายอันสง่างาม เขาคือฟีนิกซ์เจ็ดสีระดับกษัตริย์ “พวกอาสะร้าอยากเรียกข้าสู่ที่นี่หรือ? ตามคำตอบของเจ้า ตระกูลฟีนิกซ์ทั้งหมดจะส่งพลังทั้งหมดมาหาเจ้า” “เงียบเงียบ อย่ารีบเกินไป เคเรซ แซนฟลेम” นักรบต้องคำรามฟราสเซอร์เฮอริออนหัวเราะ “ตระกูลแซนฟลามทั้งหมดของเจ้าโดนจักรพรรดิอภินิหารแห่งความตายดูหมิ่นและทำลายให้ล่มสลาย แม้ที่บ้านของเจ้า ข้าก็เชื่อว่าเจ้าโดนเยาะเย้ยและเจออุปสรรคมากมาย นอกจากนี้พ่อและบุตรของเจ้าก็ถูกจักรพรรดิอภินิหารศัตรูทำร้ายและฆ่าอย่างไร้เมตตา ไม่อยากล้างแค้นหรือไง?” “…” เคเรซ แซนฟลามยังคงแสดงสีหน้าที่เย็นชา แต่คิ้วขยับเล็กน้อย นักรบต้องคำรามยังคงพูดต่อ “เจ้าไม่มาที่นี่หากไม่อยากล้างแค้น ข้ามีเครื่องปรุงพิเศษที่จะทำให้เจ้าได้คืนตำแหน่ง เพราะเจ้าอาจโค่นตระกูลออร่าไฟที่ขวางทางเจ้าได้” เขาโบกมือและหยิบสารเลือดฟีนิกซ์ไฟระดับจักรพรรดิที่ทำมนต์แล้วออกมา “นี่คืออะไร?” เคเรซ แซนฟลามถามด้วยเสียงอึดอัด “เพียงอาวุธระเบิดที่จะทำให้จักรพรรดิอภินิหารแห่งความตายอยากจะลืมว่าตนเคยเกิดมาได้ ฉันได้ยินว่าเขาเชิญมาสเตอร์หลายคนมาร่วมงานแต่งงานกับหญิงสาวอีร็อคอื่น ๆ ไม่ใช่ว่าไม่มีสาวศิษย์เข้าร่วมบ้างไหม? แน่นอนว่าจะมีการต่อสู้อย่างลับ ๆ แล้วส่งให้ลูกหลานตระกูลออร่าไฟ ‘ที่สมควร’ อย่างลับ ๆ ส่วนที่เหลือเจ้าเข้าใจอยู่แล้วใช่ไหม?” เคเรซ แซนฟลามจ้องมองสองอาสะร้าโดยไม่พูด เขารู้ว่า การทำเช่นนี้จะทำให้จักรพรรดิอภินิหารศักดิ์สิทธิ์โกรธและทำลายตระกูลออร่าไฟ ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อครอบครัวแซนฟลามของเขา อีกทั้งทำให้ตระกูลฟีนิกซ์ทั้งหมดเป็นศัตรูกับจักรพรรดิ นักรบต้องคำรามฟราสเซอร์เฮอริออนวางมือลงแล้วถอนใจ “ข้าจะไม่ถามหากไม่ได้ถูกบล็อกไม่ให้เข้าไปชั้นที่สาม” “นอกจากนี้เจ้าไม่อาจหนีจักรพรรดิอภินิหารแห่งความตายได้แล้ว เลือกร่วมมือกับพวกเราให้แน่ใจว่าเขาจะตายอย่างโหดร้าย หรืออย่างน้อยทำให้เขาอ่อนแอจนมาถึงหน้าบ้านของเจ้าแล้วกดฝ่าเท้าเขาเหมือนเป็นมด” “พวกเจ้าคิดว่าใช้ข้ากล่าวได้หรือ?” เคเรซ แซนฟลามเย่เยิน “อ่า ไม่‑ส่งเขามาให้ข้าเลย ฉันอยากฆ่าเขามากกว่าพวกเจ้า แต่กระบวนการไม่สำคัญผลลัพธ์เท่านั้นที่สำคัญ” ดวงตานักรบต้องคำรามส่องแสงชั่วร้าย เคเรซ แซนฟลามจ้องเขาสักพักแล้วหันออกมาพูด “ยังไม่พอ” “ฮ่า‑ฮ่า!” นักรบต้องคำรามฟราสเซอร์เฮอริออนหัวเราะลั่น “รู้ว่าจริง ๆ เจ้าเป็นคนฉลาดที่ทำให้ตระกูลแซนฟลามมาถึงจุดนี้ด้วยตนเอง อย่ากลัว ฉันว่าจ้างมือสังหารจากหอแดงมุสลโกแห่ พวกเขาจะส่งผู้ลอบฆ่าแอสตาปีที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดให้ทำงานและทำให้ความโกลาหลเพิ่มขึ้นในครอบครัวของเขา ฮึม… ดู… ฉันต้องการเป้าหมายเป็นแม่ของเขา เพราะครั้งที่แล้วไม่ได้จับพ่อได้ แต่ใครก็ได้ที่เป็นภรรยาของเขาก็ทำให้เขาร้องไห้และโชคร้ายเหมือนสัตว์วาย.”