**CHAPTER 4735: การบำรุงทรัพยากรเทพแท้ด้วยตนเอง** ชีวิตพืชสังเคราะห์เห็นได้ชัดว่าผ่อนคลาย หลอดเลือดของมันคลายตัวลงเล็กน้อยขณะที่เครือข่ายทั้งหมดสั่นสะท้านด้วยความโล่งใจ เท่านั้นที่เดวิสจึงรู้ว่าอาร์คอนได้จากไปแล้ว แต่เขากล้าจะเคลื่อนที่ได้เลย เขารู้ว่าเขาทำไม่ได้ ตราประทับใหม่ที่ลอยอยู่เหนือไม่ได้เป็นเพียงเครื่องกั้นเท่านั้น มันบังคับให้การสั่นสะเทือนใดๆ ที่เกินเกณฑ์หนึ่ง หรือการเคลื่อนที่ใดๆ บนผิวยาของพืชจะดึงความสนใจของอาร์คอน ดังนั้นการออกจากที่นี่จึงเป็นไปไม่ได้ แม้กระนั้นโชคชะตาของเขาก็ยังไม่ได้แย่กว่าหญิงสาวทาวน์เดอร์เวธ เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นทาสหรือไม่ แต่เขารู้ว่าเธอได้รับรอยตราจากการสร้างของอาร์คอนที่เพิ่งเสริมขึ้นใหม่ เขาต้องถอนหายใจในใจว่า คำสาบานของเขาในตอนนี้เท่ากับการเปือดลม “จักรพรรดิยมมรณะ…คุณตายจริงหรือเปล่า…?” เดวิสได้ยินเสียงเธอสั่นสะเทือน เขานึกภาพเธอล้มตัวลงบนเข่า กอดอกไว้ในความกลัวที่แทรกซึมสู่จิตวิญญาณ แม้แต่เขาก็แทบหยุดหัวใจไม่ให้เต้นแรงเกินไป แม้หัวใจของเขาจะอยู่ในโหมดเร่งด่วนเพราะต้องดูดซึม “ออร์บองศิลามัน” และปล่อยสารเลือดเพื่อบำรุงชีวิตพืช แต่เขาไม่อาจตอบหญิงสาวทาวน์เดอร์เวธหรือเสี่ยงจะถูกจับได้ เขาจึงปิดปากไว้ แม้แรงอ่อนล้าจะไหลล้นทั่วร่าง เขาก็บังคับให้ตนเองตื่นอยู่และฝึกฝนต่อ ส่งและปล่อยสารเลือดเหมือนคนรับใช้เลือด *‘บางทีอาร์คอนอาจทราบว่าฉันยังมีชีวิตอยู่และตั้งใจปิดบังเรื่องนี้ให้ฉันทำตาม แล้วจบฉันอย่างเด็ดขาดในตอนท้าย…’* เดวิสหัวเราะในใจที่ตนหลงเข้าตากฟ้าของฝ่ายตรงข้าม เขาไม่คิดว่าจะฉลาดกว่าผีร้ายโบราณนี้ได้เลย แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากหวังว่าอาจทำได้! อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกบิดเป็นไวโอลินอยู่ ณ ขณะนี้ แม้ว่าการหลบหนีจะเป็นไปไม่ได้ แต่การค้างอยู่ที่นี่ก็ทำไม่ได้ หากเขาปฏิเสธการฝึกฝน พลังเลือดบริสุทธิ์และแกนวิญญาณเลือดของ “ศพพายุความโหด” จะฉีกฉ่ายเขาจากภายใน เขาจึงใช้กระแสเลือดสร้างสมดุลอันบอบบางเพื่อป้องกันและกดดันมัน ดังนั้นเขาจึงทำในสิ่งเดียวที่ทำได้—เริ่มวงจรภายในต้องห้าม ผสานสารแกนวิญญาณเลือดกับร่างกาย อวัยวะ กระดูกและเมอเดียน ทนต่อกระบวนการหลอมแหลมที่เจ็บปวด ขณะทำเช่นนั้น เมล็ด “กฎหมายเลือด” ภายใน “ร่างกายกำเนิดสับสน” ก็เริ่มเติบโตอย่างรวดเร็ว เหมือนตอนที่เขาฝึกสองเส้นทางกับสเตลลาครั้งแรก ผู้สังเกตชีวิตพืชจากภายนอกมองได้แค่ว่ามันกำลังเติบโตเร็วขึ้น แต่สำหรับเขา ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงเกินกว่าจะอธิบายได้ ต้องสลับระหว่างการดูดซึม การสละ และการรองรับความต้องการของร่างกายขณะวิญญาณของเขากำลังจะล้มหายใจ ช่วงความเจ็บปวดนั้นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาตื่นตระหนกแต่คือการทรมานทางจิตใจจากการรองรับกระแสเลือดระดับ “เอคซัลท์เกรด” ที่สูงจนทำให้เดวิสอยากฆ่าตัวตาย เขาหายใจแทบไม่ได้ ฝึกเหมือนอยู่ใต้น้ำ แต่กระแสเลือดก็เป็นพลังงานสารเลือดบริสุทธิ์เช่นกัน จึงไม่ใช่ว่าเขาไม่สามารถดูดซึมได้ แต่ก็อาจจะจมอยู่ในนั้นเพราะพลังของเขาไม่พอรับ ทุกวินาทีผ่านไปอย่างช้าเฉียบ กระแสเลือดที่อัดแน่นรอบตัวเขาเป็นเตือนใจว่าการหลุดพ้นสักครั้งเดียวเท่ากับความตาย เขาจะกลายเป็น ‘วิญญาณผี’ ถูกหญิงสาวทาวน์เดอร์เวธพุ่งตามไปทำให้เขาได้สัมผัสความสนุกสนานในหลุมนรกนี้ เดวิสทำให้วงจรต้องห้ามเสถียรเป็นครั้งที่เจ็ด ทุกรอบช้าลงและหนักขึ้นกว่าเดิม ใจของเขาตะโกนในอกเหมือนกลองรบที่เทพบ้าเคาะลง ทุกจังหวะกระจายพลังเลือดอันโหดของแกนวิญญาณเลือดผ่านเมอเดียน อวัยวะและกระดูก ซี่โครงกรอบ เส้นกระดูกสั่น และอวัยวะสั่นไหวต่อตัวเอง แต่เขาไม่ให้เสียงใดออกมา เขาติดอยู่ในความเจ็บปวด เหมือนศพลอยอยู่ในเส้นเลือดที่มีชีวิตดุจแม่น้ำหนืด แม้ว่าจิตสำนึกของเขาจะบางราวมีด ดำเนินต่อเพียงด้วยเจตนา ข้างนอก ชีวิตพืชสั่นสะเทือนด้วยชีพจรเหมือนฉลองการเติบโตอันรวดเร็ว ข้างใน ความทนทุกข์ของเดวิสเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กฎหมายเลือดปะทุออกมาจากการหลอมแหลม ดุร้าย กวาดล้าง สัญชาตญาณ มันปะทะกับเมล็ด “ความสับสน”, “การทำลาย” และ “อวกาศ” ในร่าง “กำเนิดสับสน” ของเขา ดานเตียนกลางดังโหยหวนจนตื่นตระหนก จนกว่าจะเป็น “ต้นกฎหมาย” อย่างเต็มรูปแบบ เขาไม่คิดว่าความเจ็บปวดจะหยุดลง ความเจ็บปวดนั้นไม่มีคำบรรยาย เล็บของเขาจับอยู่ที่เส้นเลือดอ่อน ๆ ทิ้งรอยครึ่งจันทร์แล้วหายไปในพริบตา เขาไม่อาจเสียสมาธิหรือให้จิตสำนึกหลุด หากมึนศีรษะแม้ชั่วคราว การไหลเวียนที่เขาตั้งค่าไว้จะพังทลายสารระเบิดของแกนวิญญาณเลือดจะระเบิดผ่านหัวใจและเมอเดียน ตายในพริบตาเดียว 𝕗𝚛𝚎𝚎𝚠𝚎𝚋𝚗𝚘𝚟𝚎𝚕.𝕔𝚘𝕞 เขากัดฟันจนเลือดไหลออกจากเหงือก แม้จะไม่มีผลอะไรเพราะมันเหมือนน้ำตาที่ผสมน้ำไหล *‘ความเจ็บปวดแสดงว่าฉันยังมีชีวิต… ความเจ็บปวดหมายความว่าฉันยังต่อสู้ได้… ความเจ็บปวดดีกว่าการตาย’* สำหรับเดวิสที่อาจฟื้นคืนชีพได้แม้ในสถานการณ์นี้ การตายก็ดีดีกว่า แต่เขาบังคับตัวเองให้ไม่หลับเพื่อเสริมพลังและหาทางหนี หากถูกจับเขากลัวว่าจะกลายเป็นทาสเลือดอันไม่มีวันตาย เขาวนวงจรอีกครั้ง: ดูดซึมกระแสเลือด ฝีแกนวิญญาณเลือด ใช้พลังสองชนิดปรับสมดุล และปล่อยสารเลือดอันแรงกล้าที่ได้จากมันออกไป เก็บเหลือเพียงเล็กน้อยไว้ให้ตนเอง แต่ก็ยังหนักเกินกว่าที่จักรพรรดิเจ่งจะรับ ไม่ว่าอย่างไร เขาต้อง… ทำซ้ำอีกครั้ง แต่ละรอบเหมือนผ่านไปเป็นปี เวลาที่ไม่เป็นที่รู้จัก ใบเลือดของพืชพุ่งพันรอบตัวเขา ปรับแรงดันภายในให้คงที่ อย่างไรก็ตามเขารู้ทันทีว่ามันไม่ได้ปกป้องเขาเพราะสงสาร แต่เพราะเขาเป็นแหล่งอาหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมัน มันโหยหาสารเลือดจาก “กำเนิดสับสน” ของเขาที่ผสานคุณลักษณะความสับสน-การทำลายอย่างสมบูรณ์แบบ เหมือน “ศพพายุความโหด” เดวิสมองเห็นว่าพืชชนิดนี้น่าทึ่งที่สามารถดูดซึมได้โดยไม่ระเบิด ดั่งน้ำกระเซ็นจุดเดียวหลายปีจนกัดเซาะ เขาคิดว่าอาจทำให้พืชระเบิดได้ แต่ตรงกันข้าม พืชกลับตอบโต้ได้ดี ทำให้เขาสงสัยว่าพืชนี้มีแอททริบิวต์ความสับสนแน่นอน เหมือน “ศพพายุความโหด” *‘ไม่แปลกเลยที่อาร์คอนบอกว่ามันอาจเพิ่มพลังของเขาได้ระดับหนึ่ง ผลไม้ต้องมีแอททริบิวต์ความสับสนอย่างน้อยหนึ่งในสาม…’* เดวิสเสียใจที่ไม่ได้มีเวลาเห็นมันในความรีบเร่ง ทำไมถึงคาดว่าเป็นหนึ่งในสาม? เขารู้นว่าแอททริบิวต์เลือดก็เป็นหนึ่งในสามเพราะเลือดที่ไหลเข้ามามากเกินไปเพื่อสร้างผลไม้ ส่วนอีกหนึ่งในสามที่เหลือเขาก็รู้อยู่แล้ว เพราะใจของเขาต้องการเสียสละให้พืชชนิดนี้โดยสมัครใจ ในที่สุดมันก็ช่วยให้เขายังมีชีวิตอยู่ แต่เขาเริ่มเข้าใจสาเหตุที่แท้จริง เสน่ห์ *‘ถ้ามันมีชีวิต มันคงจะกักขังฉันได้เต็มที่เมื่อตกอยู่ในระยะของมัน…’* เดวิสสั่นในใจ *‘โชคดีที่อาร์คอนดูเหมือนจะทำให้สติตื่นของมันอ่อนแอลงตาม “ศพพายุความโหด”…’* เขาหายใจยาวออกพร้อมกับความโล่งใจขณะทำวงจรต่อไป พืชกดแรงกดอย่างอ่อนโยนเพื่อไม่ให้กระแสเลือดท่วมท้นเดวิส เอื้อต่อการสมดุลระหว่างวงจรการบำรุงของพืชและวงจรภายในของเดวิส แต่สมดุลนั้นมาพร้อมกับค่าใช้จ่าย ยิ่งเขาทำให้ตัวเองมั่นคง ยิ่งส่งสารเลือดออกมาให้มาก ยิ่งส่งมากเท่าไหร่ พืชก็จะเติบโตเร็วขึ้น พืชเติบโตเร็วเท่าไหร่ อาร์คอนก็มากลับเร็วขึ้น! เดวิสเข้าใจดี แต่ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากเดินต่อบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังนี้ วันหนึ่งตาของเขาเปิดรับรู้ว่าการดูดซึมของพืชแทบหยุดลงแล้ว นั่นหมายความว่าแค่เรื่องเดียว ผลไม้เติบโตเต็มที่และหยุดวงจรดูดซึม เก็บไว้แค่ระดับขั้นต่ำเท่านั้น *‘ผ่านมาแล้วกี่ปี…?’* หัวใจของเดวิสเจ็บปวด แม้ในขณะนี้ความคิดเดียวที่วุ่นวายคือภรรยาของเขาที่กังวลถึงเขา แล้วในขณะเดียวกันก็สงสัยว่า… … วงล้ออวกาศที่เชื่อมไปยัง “โลกอาถรรพ์สูงสุด” นั้นได้ปิดลงหรือไม่?