Chapter 189 เมืองโลตัส "ท่านเจ้าสำนัก! ตื่นสิเจ้าคะ ท่านเจ้าสำนัก!" ผู้อาวุโสหลายคนพยายามปลุกหลิวหลานจือให้ตื่นจากการหลับใหล ทว่าไม่ว่าจะเขย่าตัวนางแรงแค่ไหน นางก็ยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราไม่ยอมฟื้น เหตุการณ์นี้สร้างความหวาดหวั่นให้แก่เหล่าผู้อาวุโสสำนัก พวกเขาต่างกังวลว่าเกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่? นางจะฟื้นขึ้นมาอีกหรือไม่? และเนื่องจากพวกเขาไม่ต้องการให้นางนอนหลับอยู่กลางพิธีเปิดเช่นนี้ จึงพานางกลับไปที่ห้องพักของตนเองแล้วเริ่มออกตามหาหมอเพื่อมาตรวจดูอาการ ในขณะเดียวกัน หลังจากเดินทางอยู่ครู่หนึ่ง ซูหยางก็กลับมายังเมืองที่เขาได้รับแหวนเก็บของวงแรกมา สหายเก่าที่เขาต้องการพบนั้นก็คือ หวังซูเหริน ศิษย์ฝึกหัดฝ่ายปรุงยาของสำนักดอกบัวเพลิงนั่นเอง ทว่าเมื่อเขามาถึงโรงประมูลดอกบัวเพลิง เขากลับพบว่าสถานที่แห่งนี้ปิดทำการไปแล้ว "พ่อหนุ่ม โรงประมูลดอกบัวเพลิงเปิดทำการแค่ปีละครั้งเท่านั้น และงานประมูลของปีนี้ก็จัดไปเรียบร้อยแล้วล่ะ" ชายใจดีคนหนึ่งที่เดินผ่านมาเห็นซูหยางยืนทำหน้าฉงนอยู่หน้าโรงประมูลจึงเอ่ยเตือน "ท่านพอจะทราบไหมว่าข้าจะตามหาคนที่ดูแลสถานที่แห่งนี้ได้ที่ไหน?" ซูหยางถามคนผู้นั้น "ถ้าเจ้าหมายถึงศิษย์ของสำนักดอกบัวเพลิงล่ะก็ เจ้าไปตามหาพวกเขาได้ที่เมืองโลตัสใกล้ชายแดนทางใต้โน่นเลย" ชายคนนั้นกล่าวพร้อมกับผายมือไปทางทิศใต้ ซูหยางพยักหน้า "ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับ" จากนั้นเขาจึงหยิบศิลาวิญญาณห้าก้อนออกมาจากแหวนเก็บของแล้วโยนให้ชายคนนั้นก่อนจะจากเมืองไป "คุณพระช่วย!" เมื่อชายคนนั้นรู้ว่าสิ่งที่ซูหยางโยนให้คืออะไร เขาก็แทบช็อกจนสิ้นลม ก็นะ ศิลาวิญญาณเพียงก้อนเดียวก็สามารถขายเป็นเงินทองได้มากมาย ซึ่งมากเกินพอที่จะเลี้ยงดูครอบครัวธรรมดาได้นานหลายปี นี่ไม่ต้องพูดถึงห้าก้อนเลย! ด้วยความกลัวว่าจะมีคนเห็นศิลาวิญญาณแล้วเข้ามาปล้น เขาจึงรีบซ่อนศิลาวิญญาณไว้ในกระเป๋าเสื้อแล้วรีบวิ่งกลับบ้านไปบอกข่าวดีนี้กับครอบครัวทันที เพียงไม่กี่นาทีหลังจากจากโรงประมูลดอกบัวเพลิง ซูหยางก็บินมุ่งหน้าไปยังเมืองโลตัส "พอจะบอกได้ไหมว่าข้าจะตามหาสำนักดอกบัวเพลิงได้ที่ไหน?" ซูหยางถามทหารยามที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าเมืองโลตัส "สำนักดอกบัวเพลิงงั้นรึ? เจ้าเป็นใคร? แล้วมาตามหาพวกเขาทำไม?" ทหารยามซักถามเขาทันที "ข้าเป็นศิษย์จากสำนักบุปผาเร้นลับ ข้ามาที่นี่เพื่อพบสหายเก่าน่ะ" ซูหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร "สำนักบุปผาเร้นลับงั้นรึ?" ทหารยามเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมชุดของซูหยางถึงดูคุ้นตา "เจ้ามีป้ายระบุตัวตนไหม?" เมื่อทหารยามยืนยันตัวตนของเขาได้แล้วจึงกล่าวว่า "เมืองโลตัสแห่งนี้คือสำนักดอกบัวเพลิง หากเจ้าไม่ได้มากับศิษย์ของสำนักดอกบัวเพลิง เจ้าจะต้องจ่ายค่าธรรมเนียมเข้าเมือง 10 เหรียญทองแดงก่อน ข้าถึงจะให้เจ้าผ่านเข้าไปได้ แม้ว่าเจ้าจะมาเยี่ยมศิษย์ข้างในก็ตาม" "ทั้งเมืองนี้คือสำนักดอกบัวเพลิงเลยงั้นรึ?" ซูหยางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย สำนักประเภทนี้หาได้ยากแม้กระทั่งในสี่สวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ "จะว่าอย่างนั้นก็ได้ ตัวเมืองถูกสร้างล้อมรอบสำนักดอกบัวเพลิงไว้ มันดำเนินการเหมือนเมืองทั่วไปนั่นแหละ แต่จะเน้นเรื่องการค้าเป็นหลักมากกว่าสิ่งอื่น และถูกควบคุมโดยสำนักดอกบัวเพลิงโดยตรง" "อย่างนี้นี่เอง..." เนื่องจากซูหยางไม่มีเงินย่อยติดตัว เขาจึงหยิบศิลาวิญญาณทั้งก้อนส่งให้ทหารยาม "เอ่อ..." ทหารยามมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้างและท่าทางมึนงง "ค-ค่าเข้าเมืองมันแค่ 10 เหรียญทองแดงเองนะ..." "ข้าไม่มีเงินย่อยน่ะ" "ร-รอก่อนสักครู่ ข้าจะไปหาเงินทอนมาให้—" "ไม่จำเป็นหรอก" ซูหยางไม่ใส่ใจกับศิลาวิญญาณเพียงก้อนเดียว ดวงตาของทหารยามเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินเช่นนั้น 'แค่จ่ายค่าเข้าเมือง 10 เหรียญทองแดงด้วยศิลาวิญญาณเนี่ยนะ ไอ้หมอนี่มันรวยขนาดไหนกัน?' เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาในความมั่งคั่งและท่าทีที่ดูเย่อหยิ่งของอีกฝ่าย "ถ-ถ้าอย่างนั้น นี่คือบัตรผ่านเข้าเมืองพิเศษสำหรับเจ้า... ตราบใดที่เจ้ามีสิ่งนี้ เจ้าสามารถเข้าออกเมืองโลตัสได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องจ่ายเงินอีกในอนาคต" ทหารยามกล่าวพร้อมกับส่งเหรียญตราทองคำให้กับซูหยาง ซูหยางรับเหรียญตรานั้นมาอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะก้าวเข้าสู่เมืองโลตัสเป็นครั้งแรก "เจ้าจะเจอสำนักดอกบัวเพลิงถ้าเดินตรงไปตามทางนี้..." ทหารยามบอกกับเขาเมื่อเห็นเขาเข้ามาในเมืองแล้ว ซูหยางพยักหน้าและเริ่มเดินไปตามทาง เพียงไม่กี่นาทีที่เดินอยู่ ซูหยางก็เข้าใจทันทีว่าที่ทหารยามบอกว่าเมืองโลตัสเน้นการค้าอย่างหนักนั้นหมายความว่าอย่างไร เพราะสิ่งที่อยู่ในสายตาของเขามีเพียงร้านค้าและร้านอาหารเท่านั้น และไม่ยากเลยที่จะเข้าใจว่าทำไมสำนักดอกบัวเพลิงถึงได้ร่ำรวยนักเมื่อได้เข้ามาในเมืองที่เต็มไปด้วยของตกแต่งราคาแพงและร้านค้าหรูหราเหล่านี้ - - - ณ มุมหนึ่งของเมืองโลตัส มีกลุ่มหนุ่มสาวกำลังนั่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนานในร้านอาหาร ทั้งหมดสวมชุดสีแดงสดเหมือนกัน มีลายดอกบัวสีเหลืองปักไว้อย่างประณีตที่หน้าอก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกถึงตัวตนของพวกเขาในฐานะศิษย์สำนักดอกบัวเพลิง "ศิษย์น้องจาง อย่ามัวแต่ขี้เหนียวไปหน่อยเลย เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิว่าเจ้าไปเจอโชคลาภอะไรมาหรือเปล่า?" หนึ่งในศิษย์ถามหญิงสาวหน้าตาสวยงามที่นั่งอยู่ท้ายโต๊ะ "ไม่นานมานี้เจ้ายังอยู่แค่ระดับเจ็ดขอบเขตวิญญาณเบื้องต้นอยู่เลย แต่จู่ๆ ก็ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตวิญญาณลึกลับได้ภายในเวลาไม่กี่สัปดาห์ จนกลายเป็นศิษย์ชั้นในไปแล้ว! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะทำได้ขนาดนี้โดยไม่มีโชคลาภอะไรสักอย่าง!" เมื่อคนหนึ่งเริ่มเปิดประเด็น ศิษย์คนอื่นๆ ก็เริ่มแสดงความคิดเห็นตาม จนกดดันให้ศิษย์สาวแซ่จางต้องยอมเผยความจริงออกมา "เอ่อ... ถึงข้าจะไม่ได้พบสมบัติวิเศษอะไร แต่ข้าก็ได้พบกับคนผู้หนึ่งโดยบังเอิญน่ะ..." ศิษย์สาวแซ่จางอธิบายอย่างคลุมเครือ "คนผู้นี้... เป็นชายหรือหญิงกันแน่?!" เหล่าศิษย์หญิงตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม "เป็นชายหนุ่มน่ะ..." หญิงสาวหน้าแดงขึ้นมา "โอ้โห! เล่าให้ฟังหน่อยสิว่าเขาเป็นยังไง! เขาช่วยเจ้าฝึกฝนยังไงบ้าง?" ในขณะที่เหล่าศิษย์หญิงมองว่าเรื่องนี้เป็นหัวข้อที่น่าสนใจสุดๆ ฝ่ายชายที่แอบหลงใหลในตัวหญิงสาวคนนี้กลับรู้สึกตรงกันข้าม "คือว่านะ..." ทว่าในขณะที่หญิงสาวกำลังจะเล่าเรื่องแขกคนหนึ่งที่นางได้พบที่โรงประมูลดอกบัวเพลิง สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งกำลังเดินอยู่บนถนน "ซ-ซ-ซ-ซูหยาง?!" หญิงสาวลุกขึ้นยืนจากที่นั่งทันทีแล้ววิ่งออกจากร้านอาหารเพื่อไล่ตามเขาไป สร้างความมึนงงให้กับทุกคนที่อยู่ที่นั่นอย่างมาก