Chapter 576 บทสรุปของการสอบปรุงยา “ท่านบอกว่าเป็นไปไม่ได้งั้นหรือ? ลองมองไปรอบๆ ตัวท่านสิ ท่านเป็นคนเดียวที่ลืมตาขึ้นมาที่นี่” ซูหยางกล่าวกับเขาแล้วพูดต่อ “อย่างไรก็ตาม หากท่านยังไม่พอใจกับผลลัพธ์ เรามาประลองปรุงยากันเล็กน้อยไหม? หากท่านชนะ ข้าจะให้ท่านผ่านการทดสอบ ท่านว่าอย่างไร?” “ขะ...ข้า ยอมรับผลการทดสอบ...” ผู้เข้าสอบคนนั้นไม่กล้าล่วงเกินซูหยาง จึงพึมพำออกมาด้วยสีหน้าหดหู่ก่อนจะเดินจากไป “นี่ท่าน... ท่านเพิ่งลบความทรงจำของชายคนนั้นไปหรือ?” หวังซูเหรินถามเขาหลังจากนั้น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขาพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ถูกต้องแล้ว หากข้าไม่ลบความทรงจำของเขา จิตใจของเขาคงได้รับบาดเจ็บจากภายใน” “ไม่นึกเลยว่าท่านจะสามารถลบความทรงจำของผู้อื่นได้ สมกับที่เป็นเซียนจริงๆ มีอะไรบ้างไหมที่ท่านทำไม่ได้ ซูหยาง?” นางถามเขา “เพราะข้าเดินทางอยู่ตลอดเวลา ข้าจึงได้สัมผัสเรื่องราวมากมายในชาติภพก่อน ดังนั้นจึงมีเพียงไม่กี่อย่างที่ข้าไม่รู้ แต่ก็นั่นแหละ ข้าไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบ มันจึงมีบางสิ่งที่แม้แต่ตัวข้าเองก็ทำไม่ได้เช่นกัน” “เป็นเช่นนั้นเองหรือ...” ดวงตาของหวังซูเหรินเป็นประกายด้วยความสนใจ แต่น่าเสียดายที่หากรู้จักซูหยางดี นางย่อมรู้ว่าเขาไม่มีวันบอกจุดอ่อนของตนเองให้นางรู้อย่างแน่นอน ในขณะเดียวกัน ภายในจิตใจของผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ส่วนใหญ่ยังคงพยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์ แม้จะใช้เวลาอยู่ภายในภาพหลอนมานานหลายเดือนแล้วก็ตาม “ผู้อาวุโสพาข้ามาที่ไหนกันแน่? ข้าจะเป็นบ้าอยู่แล้ว!” “อ๊ากกก! มีใครอยู่แถวนี้ไหม?! ได้ยินข้าไหม?!” “ได้โปรด! ข้าอยู่ที่นี่นานกว่านี้ไม่ได้แล้ว! ข้ายังมีที่ที่ต้องไป!” เมื่อการทดสอบรอบสุดท้ายดำเนินไปได้สามสิบนาที ผู้เข้าสอบกว่าครึ่งถูกซูหยางบังคับให้ตื่นขึ้นมา เพราะพวกเขาไม่สามารถทนรับภาระทางจิตใจได้อีกต่อไป หลังจากตื่นขึ้นมา ซูหยางได้ลบความทรงจำของพวกเขาก่อนจะปล่อยให้พวกเขากลับไป “แค่ก!” ซูซวินตื่นขึ้นมาในช่วงนาทีที่สี่สิบ แถมยังไอออกมาเป็นเลือดคำโตหลังจากนั้น “ขะ...เกิดอะไรขึ้นกับข้า?” ซูซวินมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าสับสน “ท่านสอบตก” ซูหยางกล่าวกับเขา “อย่างนั้นหรือ... น่าเสียดายจริงๆ” ซูซวินถอนหายใจ “เอาเถอะ ในเมื่อท่านเป็นบิดาของซูหยาง ข้าจะมอบของขวัญให้ท่านสักชิ้นก่อนไป...” ซูหยางกล่าวพลางหยิบยาบรรลุสวรรค์ออกมาแล้วยื่นให้เขา “ถึงแม้ว่ายานี้อาจไม่มีผลกับท่าน แต่ข้าเชื่อว่าท่านคงนำไปใช้ประโยชน์ได้อย่างแน่นอน” “ขะ...ขอบคุณท่านปรมาจารย์ปรุงยา!” ซูซวินรีบคำนับให้เขาอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยาบรรลุสวรรค์มาอยู่ในมือ ซูซวินก็ไม่รู้สึกหดหู่กับการสอบตกอีกต่อไป กลับกันเขายังรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง หลังจากออกจากโถงประชุม ซูซวินมองดูเม็ดยาแล้วคิดในใจว่า ‘ในเมื่อซูหยางบรรลุถึงขอบเขตวิญญาณสวรรค์แล้ว ข้าควรนำยานี้ไปให้ซูหยิน ซึ่งยังอยู่ที่ขอบเขตวิญญาณปฐพี แม้นางจะมีนิสัยดื้อรั้น แต่ก็ยังเป็นลูกของข้า และเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์มากเสียด้วย’ ไม่กี่นาทีหลังจากที่ซูซวินออกจากโถงประชุม ก็มีผู้เข้าสอบอีกสองสามคนตื่นขึ้นมา เมื่อการสอบเหลือเวลาเพียง 5 นาที ในห้องทดสอบก็เหลือเพียงสี่คนเท่านั้น ได้แก่ ผู้อาวุโสเจิ้ง, ลั่วอี้เซียว, ไช่หยาน และที่น่าประหลาดใจคือไป๋ลี่ฮวา “นับว่าไม่คาดคิดจริงๆ ข้าไม่คิดว่าเจ้าสำนักไป๋จะอดทนได้นานขนาดนี้” หวังซูเหรินกล่าวขึ้นทันที ซูหยางพยักหน้า “แม้แต่ข้าเองก็ไม่คิดเช่นกัน” “ท่านคิดว่าสุดท้ายใครจะเป็นฝ่ายชนะ? ข้าลงเงินไว้กับผู้อาวุโสเจิ้ง, เจ้าสำนักไป๋ และลั่วอี้เซียว” หวังซูเหรินกล่าว “ตาแก่นั่นไม่มีทางหรอก” ถังหลิงซีกล่าวขึ้นมาทันที “หือ? ทำไมท่านถึงคิดเช่นนั้น?” หวังซูเหรินถามนาง “แค่สังหรณ์ใจน่ะ” นางพูดอย่างไม่ใส่ใจ “สังหรณ์ใจงั้นหรือ...?” เมื่อการสอบเหลือเวลาเพียง 1 นาที ซูหยางก็ยืนอยู่หน้าผู้อาวุโสเจิ้งด้วยสายตาครุ่นคิด ไม่กี่วินาทีต่อมา ซูหยางส่ายหน้าแล้วตบหน้าผู้อาวุโสเจิ้งให้ตื่นขึ้น “หือ?! เกิดอะไรขึ้น?! ข้าอยู่ที่ไหนเนี่ย?!” ผู้อาวุโสเจิ้งเริ่มตื่นตระหนกทันที ทว่าซูหยางตบหน้าเขาอีกสองสามครั้งแล้วกล่าวว่า “ใจเย็นก่อนตาแก่ ท่านอยู่ในโถงประชุม” “โถง...ประชุม? อ้อ จริงด้วย! การสอบ! ข้ากำลังสอบอยู่ตอนที่จู่ๆ ก็ถูกเหวี่ยงเข้ามาในสถานที่ลึกลับแห่งนี้ ที่ซึ่งข้าใช้ชีวิตสันโดษมาสิบปี!” ความทรงจำของผู้อาวุโสเจิ้งย้อนกลับมาอย่างรวดเร็ว “สิ่งที่ท่านได้สัมผัสเป็นเพียงภาพหลอน หรือเรียกได้ว่าเป็นความฝันก็ว่าได้ ข้าได้ลบความทรงจำของผู้เข้าสอบคนอื่นที่สอบตกไปแล้ว แต่ข้าจะให้ท่านเก็บความทรงจำนี้ไว้ เพราะมันจะเป็นประโยชน์ต่อท่าน” “ขอบคุณท่านผู้อาวุโส” ผู้อาวุโสเจิ้งคำนับเขา จากนั้นเขาก็หันไปมองลั่วอี้เซียวซึ่งนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่สงบนิ่ง ‘สวรรค์ทรงโปรด ขอบคุณที่นางยังไม่สอบตก...’ เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกในใจ “ผู้อาวุโส ท่านคิดว่าลูกศิษย์ของข้าจะผ่านการทดสอบหรือไม่?” เขาถามซูหยาง “อีกไม่กี่วินาทีเราก็จะได้รู้กัน...” เขาตอบ สิบวินาทีต่อมา ซูหยางสะบัดแขนเสื้อทำให้สายลมแผ่วเบาพัดผ่านใบหน้าของผู้เข้าสอบ และไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มลืมตาตื่น “อืม?” “เกิดอะไรขึ้น?” “ที่นี่คือที่ไหน?” ทั้งสามสาวตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าสับสน แต่พวกนางไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนคนอื่นๆ “ยินดีด้วยที่พวกเจ้าผ่านการสอบ จำข้าได้หรือไม่?” สิ้นเสียงของซูหยาง ทั้งสามคนต่างหันมามองเขาพร้อมกัน “ท่านคือ... ปรมาจารย์ปรุงยา!” “ผู้อาวุโส! เกิดอะไรขึ้นกับข้า? ก่อนที่ข้าจะรู้ตัว ข้าก็ถูกส่งไปยังเทือกเขาที่ไร้จุดสิ้นสุด ซึ่งข้าติดอยู่ที่นั่นนานหลายปี!” ไป๋ลี่ฮวาถามเขา ซูหยางยิ้มภายใต้หน้ากาก และเริ่มอธิบายสถานการณ์ให้พวกนางฟัง “ยาเวลาอมตะ? ไม่นึกเลยว่าจะมีเม็ดยาลึกล้ำเช่นนี้ดำรงอยู่บนโลก...” ผู้อาวุโสเจิ้งแสดงท่าทีตกตะลึงอย่างหนักหลังจากทราบถึงการมีอยู่ของเม็ดยานี้ “ถ้าอย่างนั้น ทุกอย่างที่เราได้สัมผัสในสถานที่นั้นเป็นเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นในจิตใจของเรา? มันไม่ใช่เรื่องจริงงั้นหรือ?” ไป๋ลี่ฮวาถามเขา “ถูกต้อง แต่เจ้าจะบอกว่ามันเป็นเรื่องจริงก็ได้ เพราะความเข้าใจใดๆ ที่เจ้าได้รับในขณะที่อยู่ในสภาวะนั้น จะยังคงอยู่ในหัวของเจ้าตลอดไป” ซูหยางพยักหน้า