บทที่ 592 จุดสูงสุดของวิชาดาบ ซูหยางและท่านผู้นำตระกูลโกลด์ต่างจ้องหน้ากัน พลังวิญญาณของทั้งคู่แผ่ซ่านและทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ "ไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่มดปลวกในขอบเขตวิญญาณสวรรค์จะกล้าแยกเขี้ยวใส่ข้า..." ท่านผู้นำตระกูลโกลด์เผยรอยยิ้มกว้าง ไอพลังของเขาระเบิดออกจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกอันทรงพลังกวาดไปทั่วบริเวณ ลึกลงไปในดวงตาของซูหยางมีประกายแสงลึกลับวูบไหว เขาปลดปล่อยหยดลมปราณสวรรค์ภายในร่างกายออกมา ส่งผลให้ไอพลังของเขาขยายตัวขึ้นอย่างทวีคูณจนเทียบชั้นได้กับไอพลังของท่านผู้นำตระกูลโกลด์ เมื่อท่านผู้นำตระกูลโกลด์เห็นดังนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง 'เป็นไปไม่ได้! คนในขอบเขตวิญญาณสวรรค์จะมาเทียบรัศมีไอพลังของข้าได้อย่างไร?! แม้แต่จุดสูงสุดของขอบเขตวิญญาณสวรรค์เขาก็ยังไม่ถึงด้วยซ้ำ! เขาต้องใช้สมบัติวิญญาณเพื่อทำเรื่องพรรค์นี้แน่!' เขาตะโกนก้องอยู่ในใจ "ใครก็ตามที่บังอาจคิดหมายปองผู้หญิงของข้า... ต้องตาย!" ซูหยางเป็นฝ่ายเริ่มเคลื่อนไหวก่อน เขาพุ่งตัวเข้าหาท่านผู้นำตระกูลโกลด์ในทันทีพร้อมกับกวัดแกว่ง 'แบล็กสกอร์เปี้ยน' ในมือ ท่านผู้นำตระกูลโกลด์ซึ่งปกติจะต่อสู้ด้วยมือเปล่าสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์อันตรายจากแบล็กสกอร์เปี้ยน เขาจึงหยิบถุงมือสีทองออกมาสวมใส่ก่อนจะปะทะกับซูหยาง ตู้ม! ผืนทะเลหยกแยกออกเป็นสองส่วนจากการปะทะกันของทั้งคู่ "เจ้ามีเรื่องให้ข้าประหลาดใจจริงๆ เจ้าหนู! เมื่อข้าฆ่าเจ้าได้ ข้าจะยึดความลับทั้งหมดของเจ้ามาเป็นของข้าเอง!" ท่านผู้นำตระกูลโกลด์กล่าวพลางชกเข้าใส่ซูหยางด้วยพละกำลังมหาศาล "อัสนีทองคำ!" ถุงมือของท่านผู้นำตระกูลโกลด์ปะทุไปด้วยสายฟ้าฟาดเข้าใส่ซูหยาง "วิชาผลาญสวรรค์!" ซูหยางตวัดแบล็กสกอร์เปี้ยนที่อาบไปด้วยเปลวเพลิงสีดำเข้าใส่ ตู้ม! เปลวเพลิงสีดำระเบิดออกทุกทิศทางจากการปะทะ ท่านผู้นำตระกูลโกลด์ถอยหลังไปกว่าสิบก้าวจากแรงกระแทก 'วิชาอะไรช่างทรงพลังขนาดนี้!' ท่านผู้นำตระกูลโกลด์รู้สึกได้ว่ามือของเขาสั่นสะท้านหลังจากปะทะกัน ราวกับว่าเขาเพิ่งชกเข้าใส่กำแพงเหล็กด้วยมือเปล่า อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางความตกตะลึง ท่านผู้นำตระกูลโกลด์กลับเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น เขารอไม่ไหวที่จะสังหารซูหยางแล้วช่วงชิงความลับของอีกฝ่ายมา "ลิ้มรสวิชาของสำนักสิงโตทองคำดูหน่อยเป็นไง! ร่างจำแลงสวรรค์!" ร่างกายของท่านผู้นำตระกูลโกลด์เริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่เส้นผมก็ยาวเฟื้อยขึ้น ไม่กี่อึดใจต่อมา ขนสีทองหนาปกคลุมไปทั่วร่างของท่านผู้นำตระกูลโกลด์ รูปร่างของเขาดูคล้ายกับสัตว์ป่า ราวกับสิงโตตัวหนึ่ง "นั่นมันวิชาอะไรกัน?! เขาเปลี่ยนตัวเองเป็นสัตว์เดรัจฉานไปแล้ว!" เซี่ยหวางมองการเปลี่ยนแปลงนั้นด้วยดวงตาเบิกโพลง "โฮก!" ท่านผู้นำตระกูลโกลด์คำรามลั่นหลังจากการเปลี่ยนร่าง พลังบ่มเพาะของเขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ระดับใหม่ เมื่อเห็นดังนั้น ซูหยางจึงเก็บแบล็กสกอร์เปี้ยนและเปลี่ยนมาใช้ดาบระดับวิญญาณธรรมดาเล่มหนึ่งแทน "ดาบเทพเจ้า!" เมื่อดาบเริ่มเปล่งแสงสีทอง ซูหยางก็โยนมันขึ้นไปบนอากาศทันที ฟิ้ว! ดาบเริ่มขยายขนาดขึ้นหลายเท่า จนมีขนาดใหญ่พอๆ กับเจดีย์สิบชั้น และใหญ่ยิ่งกว่าเรือที่ท่านผู้นำตระกูลโกลด์ใช้เดินทางข้ามทะเลหยกเสียอีก ดาบยักษ์ยังแผ่กลิ่นอายอันเหนือธรรมชาติออกมา ทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นั่นรู้สึกราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับการดำรงอยู่ที่ยิ่งใหญ่จนเกินหยั่งถึง ทำให้พวกเขารู้สึกว่าตนเองช่างไร้ค่าเสียเหลือเกิน ยิ่งไปกว่านั้น พลังของพวกเขากำลังเหือดหายไป ราวกับถูกดูดกลืนโดยพลังลึกลับบางอย่าง "นี่มันอะไรกันวะ?!" ท่านผู้นำตระกูลโกลด์ตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าเขาไม่สามารถควบคุมการกลายร่างภายใต้กลิ่นอายเหนือธรรมชาตินี้ได้ ทำให้เขากลับคืนสู่ร่างเดิม ทว่านั่นยังไม่หมด พลังบ่มเพาะของเขาก็กำลังถดถอยลงเช่นกัน "แกทำอะไรกับข้า?!" ท่านผู้นำตระกูลโกลด์ตะคอกใส่ซูหยาง "..." ซูหยางจ้องมองเขาด้วยสีหน้าเฉยเมยและเอ่ยขึ้นว่า "ดาบเทพเจ้าคือจุดสูงสุดของวิชาดาบ และมันยังเป็นดาบที่ทรงพลังที่สุดในปฐพี แม้แต่เซียนและเทพเจ้ายังต้องก้มหัวให้มัน และสิ่งใดก็ตามที่อยู่เบื้องหน้ามันจะถูกจำกัดพลัง แม้แต่พลังบ่มเพาะก็ตาม แม้ตอนนี้ข้าจะใช้พลังของมันได้เพียงเศษเสี้ยว แต่มันก็มากเกินพอที่จะจัดการกับมดปลวกอย่างเจ้า" "ดาบที่ทรงพลังที่สุดในปฐพี...? อย่ามาตลกและสู้กับข้าอย่างยุติธรรมหน่อยเลย!" ท่านผู้นำตระกูลโกลด์คำรามด้วยใบหน้าแดงก่ำจากความโกรธ "สู้กับเจ้าอย่างยุติธรรมงั้นรึ? ช่างเป็นคำพูดที่น่าขันสำหรับคนที่ภูมิใจกับการรังแกคนในขอบเขตวิญญาณสวรรค์ ทั้งที่ตัวเองอยู่ในขอบเขตวิญญาณผู้ปกครอง" ซูหยางยังคงจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา "หากเจ้าต้องการความเป็นธรรม งั้นข้าจะจำกัดพลังบ่มเพาะของเจ้าให้เหลือแค่ระดับขอบเขตวิญญาณสวรรค์ก็แล้วกัน" ดาบเทพเจ้าบนท้องฟ้าสั่นสะท้านอย่างฉับพลัน เติมเต็มพื้นที่โดยรอบด้วยกลิ่นอายอันลึกล้ำ ไม่กี่อึดใจต่อมา ท่านผู้นำตระกูลโกลด์สัมผัสได้ว่าพลังบ่มเพาะขอบเขตวิญญาณผู้ปกครองของเขากำลังลดฮวบจนเหลือเพียงระดับเดียวกับผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณสวรรค์! "น-นี่มัน..." ท่านผู้นำตระกูลโกลด์จ้องมองฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของตน ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว เขาไม่เคยผ่านการต่อสู้ที่บ้าคลั่งเช่นนี้มาก่อน และไม่เคยรู้สึกไร้อำนาจขนาดนี้มาก่อนเลย "มันไม่เคยเป็นการต่อสู้ตั้งแต่แรกแล้ว" เสียงของซูหยางดังขึ้นเบื้องหน้าของเขา เมื่อท่านผู้นำตระกูลโกลด์เงยหน้าขึ้น ซูหยางก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยสีหน้าเย็นชา "เมื่อข้าต้องเผชิญหน้ากับคนที่บังอาจมาหมายปองผู้หญิงของข้า มันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ข้าจะต้องกลายเป็นคนพาลที่คอยเหยียบย่ำศัตรูจนไม่เหลือซาก" "..." ภายใต้สายตาที่เย็นชาของซูหยาง ท่านผู้นำตระกูลโกลด์ผู้หยิ่งผยองและทรงอำนาจกลับรู้สึกตัวเล็กเป็นมดปลวก "อ๊ากกก!" ท่านผู้นำตระกูลโกลด์ไม่มีความกระหายที่จะต่อสู้อีกต่อไป เขาหันหลังกลับหมายจะหนีไปทันที "เสี่ยวหรง" ซูหยางพึมพำชื่อของนาง และก่อนที่ท่านผู้นำตระกูลโกลด์จะหนีไปได้ไกล ร่างเล็กที่มีความงดงามระดับสวรรค์ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขาดุจภูตผีเพื่อขวางทางเอาไว้ เมื่อท่านผู้นำตระกูลโกลด์เห็นใบหน้าของเสี่ยวหรง แทนที่จะเป็นความใคร่และความปรารถนาเหมือนเมื่อครู่ ใบหน้าของเขากลับบิดเบี้ยวด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว "แ-แ-แกคือ!!!" เขานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสำนักสิงโตทองคำได้ในทันที และความหวาดกลัวที่เขาเคยลืมเลือนไปนานก็หวนกลับมาอีกครั้ง