บทที่ 2398: ทวนกระแส มู่เส้าเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วแค่นหัวเราะ “หลี่ วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เจ้าจะได้ทำตัวเย่อหยิ่ง ต่อให้เจ้าแข็งแกร่งแล้วอย่างไร? เจ้าก็ไม่มีทางสังหารปีศาจใจดวงนั้นได้หรอก เพราะมันจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ หลังจากกลืนกินดินแดนหงเพลิงไปจนหมดสิ้น จุดจบของเจ้ามาถึงแล้ว ข้าจะรอฟังเสียงโอดครวญและคำขอชีวิตของเจ้า” เขาหัวเราะเสียงดังสนั่นหลังจากกล่าวจบ หลี่ชีเย่ส่ายหน้า “กบในกะลาชัดๆ แค่ปีศาจใจตัวเดียวก็ทำให้เจ้าลำพองใจได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ในสายตาของข้า อย่าว่าแต่เจ้าสิ่งนี้เลย ต่อให้เป็นบรรพชนนักรบมาอยู่ตรงนี้ด้วยตัวเองก็ไม่ได้ต่างกันหรอก” “ไอ้คนอวดดี เจ้าไม่รู้หรอกว่าผู้สถาปนามีความน่าสะพรึงกลัวเพียงใด...” สีหน้าของมู่เส้าเฉินมืดครึ้มลง หลี่ชีเย่ขัดจังหวะเขาทันควัน “ก็แค่ผู้สถาปนา ไม่ใช่เซียนแท้จริง มีเพียงเซียนแท้จริงเท่านั้นที่ไร้เทียมทานอย่างแท้จริง สิ่งที่เจ้าพูดมาใช้กับพวกแรกไม่ได้หรอก” “เจ้า!” เส้าเฉินถึงกับพูดไม่ออก เพราะเขาไม่เคยเห็นใครกล้าพูดจาอุกอาจเช่นนี้มาก่อน ใครเล่าจะกล้าดูแคลนผู้สถาปนา โดยเฉพาะท่าทีที่ดูเฉยเมยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นนี้? “อาวุโส โปรดช่วยดินแดนหงเพลิงของเราด้วยเถิด พวกเราจะทำทุกทางเพื่อตอบแทนท่าน” มังกรศักดิ์สิทธิ์ถึงกับต้องเอ่ยปากขอร้องด้วยตนเอง ในจังหวะความเป็นความตายนี้ แม้แต่ผู้ที่หยิ่งทะนงอย่างมังกรศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากก้มหัวลงเพื่อขอความช่วยเหลือจากหลี่ชีเย่ เขาไม่มีพลังเหลือพอที่จะต่อสู้และไม่อาจคิดแผนการอื่นใดได้อีกเพื่อปกป้องสำนักของตน ชื่อเสียงและเกียรติยศส่วนตัวไม่มีความหมายอันใดหากเขาสามารถรักษาสำนักเอาไว้ได้ ทุกคนจ้องมองไปที่หลี่ชีเย่ โดยไม่รู้สึกแปลกใจกับคำขอของมังกรศักดิ์สิทธิ์ เพราะดูเหมือนว่า ‘ผู้ดุร้าย’ จะเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถจัดการปีศาจใจตนนี้ได้ ดังนั้นการที่คนซึ่งยึดถือผลประโยชน์อย่างมังกรศักดิ์สิทธิ์จะหันมาขอความช่วยเหลือจากศัตรูจึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ “อย่างไรก็ตาม เจ้าเด็กแซ่มู่พูดถูกอยู่เรื่องหนึ่ง” หลี่ชีเย่ยิ้ม “การกำจัดปีศาจใจตัวนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งไปกว่านั้น มันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสำนักหงเพลิงไปแล้ว การฆ่ามันหมายความว่าสำนักของเจ้าจะต้องเข้าสู่ยุคเสื่อมถอย” มังกรศักดิ์สิทธิ์ชะงักงัน เขาตระหนักถึงผลกระทบนี้ดี สำนักจำนวนมากเมื่อเข้าสู่ยุคเสื่อมถอยแล้วไม่เคยกลับมารุ่งเรืองได้อีกจนกระทั่งล่มสลายไปในที่สุด บางทีในอนาคตดินแดนหงเพลิงอาจไม่มีอยู่อีกต่อไป “ยุคเสื่อมถอยยังดีกว่าการถูกทำลายล้าง โปรดช่วยพวกเราด้วยเถิด อาวุโส” มังกรศักดิ์สิทธิ์กัดฟันแน่น เขาต้องการปกป้องหงเพลิงทุกวิถีทาง แม้จะต้องคุกเข่าอ้อนวอนหลี่ชีเย่ก็ตาม “ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ มาจากที่ใดก็จงกลับไปที่นั่น ข้าสามารถทำให้มันกลับคืนสู่สำนักของเจ้าได้จริง แต่ข้ายังขาดตัวเร่งปฏิกิริยาที่จะหลอมรวมมันกลับเข้าสู่แผ่นดิน” หลี่ชีเย่กล่าว มังกรศักดิ์สิทธิ์มองดูผืนดินที่แตกร้าวเบื้องหน้า ด้วยความเงียบงันและโศกเศร้า หัวใจของเขาปวดร้าว แต่ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้ “ข้าจะเป็นตัวเร่งนั้นเอง ลงมือเลยอาวุโส” เขาคุกเข่าลงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาต้องการเสียสละตนเอง ยิ่งไปกว่านั้น หายนะครั้งนี้มีต้นตอมาจากเขาตั้งแต่แรก ดังนั้นเขาจึงต้องเป็นคนจบมัน เขาเป็นคนบาปอยู่แล้ว ชีวิตของเขาจึงไม่มีค่าอันใด อย่างน้อยตอนนี้เขาก็สามารถทำประโยชน์ให้กับหงเพลิงได้บ้าง “ส่งกระบองมาให้ข้า” หลี่ชีเย่ยื่นมือออกไป มังกรศักดิ์สิทธิ์ขว้างกระบองให้หลี่ชีเย่โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย หลี่ชีเย่รับมาแล้วลองเหวี่ยงดูเล็กน้อย “กระบองวิถีนักรบชิ้นนี้มีไว้เพื่อเป็นเครื่องมือผนึก ไม่ใช่เพราะมันมีรูปแบบการโจมตีสิบสองท่าเพียงอย่างเดียว” หลี่ชีเย่กล่าว ปีศาจใจถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อเห็นเช่นนี้ มันไม่ได้แยแสเลยแม้แต่น้อยตอนที่มังกรศักดิ์สิทธิ์ใช้อาวุธชิ้นนี้และถึงกับใช้มือเปล่าหยุดการโจมตีเอาไว้ได้ นั่นเป็นเพราะมังกรศักดิ์สิทธิ์ไม่เข้าใจความลึกลับของกระบอง จึงไม่อาจใช้พลังที่แท้จริงของมันออกมาได้ แต่สำหรับหลี่ชีเย่แล้วเรื่องนี้ต่างออกไป ปีศาจใจสัมผัสได้ทันทีถึงศักยภาพที่น่าสะพรึงกลัว จิตสังหารที่สามารถทะลวงผ่านหัวใจของมันได้ ต้องจำไว้ว่าบรรพชนนักรบสร้างกระบองเล่มนี้ขึ้นมาโดยเฉพาะเพื่อกดขี่ปีศาจใจของเขาเอง มีเพียงผู้ที่สามารถใช้พลังที่แท้จริงของมันได้เท่านั้นที่จะกักขังปีศาจใจตัวนี้ได้จริงๆ มิฉะนั้น ต่อให้เป็นผู้ที่ทรงพลังอย่างมังกรศักดิ์สิทธิ์ก็ยังทำอะไรมันไม่ได้ หลี่ชีเย่ชี้กระบองไปที่ปีศาจใจอย่างไม่ใส่ใจแล้วยิ้ม “ทำตัวดีๆ แล้วยอมจำนนซะ หรือจะให้ข้าต้องลงมือ?” ‘นี่สินะคือผู้ดุร้าย กล้าแม้กระทั่งเรียกปีศาจใจตัวนี้ว่าเด็กดี’ ฝูงชนต่างคิดในใจ “โฮก!” ปีศาจใจคำราม ความมืดมิดขยายตัวและรวมตัวกัน ทำให้ร่างกายของมันใหญ่โตขึ้น มันยืนตระหง่านราวกับยักษ์ที่มองลงมายังโลกมนุษย์ เพียงแค่ฝ่ามือเดียวของมันก็ดูเหมือนจะทำลายดินแดนหงเพลิงได้ “การดิ้นรนที่ไร้ความหมาย เจ้าไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ต่อให้เจ้ายังเหมือนเดิม มันก็ไม่มีความหมายอะไรต่อหน้าข้า” หลี่ชีเย่ส่ายหน้า ทำท่าทางราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย ท่าทีที่ผ่อนคลายของเขาทำให้ฝูงชนประหลาดใจ พวกเขาตกอยู่ในความชื่นชม เพราะมีเพียงผู้ดุร้ายเท่านั้นที่สามารถทำตัวเช่นนี้ได้ในโลกหล้า ปีศาจเริ่มอ้าปากกว้างไปยังทิศทางของหงเพลิงเพื่อเตรียมกลืนกินอีกครั้ง “ระวัง! มันกำลังดูดกลืน!” หลายคนตะโกนด้วยความหวาดกลัว “ระวังให้ดี!” มังกรศักดิ์สิทธิ์ตกใจเช่นกัน สัตว์ประหลาดตนนี้กลืนกินดินแดนไปหนึ่งล้านไมล์ในการดูดครั้งก่อน ทำให้มันทรงพลังขึ้นมาก บางทีครั้งนี้มันอาจกลืนกินไปได้ถึงสิบ ล้านไมล์ เพียงแค่ลองอีกไม่กี่ครั้ง สำนักทั้งหมดของพวกเขาก็คงจบสิ้น “โชคร้ายหน่อยนะที่คู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า” หลี่ชีเย่ยิ้มและแบฝ่ามือออกอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับกำลังทำลายระเบียบของโลก ฝ่ามือของเขามาจากอดีตกาลก่อนการกำเนิดของโลก มันข้ามผ่านกาลเวลาและมิติ ปล่อยความโกลาหลไร้ที่สิ้นสุดออกมา ความโกลาหลนี้ก่อให้เกิดกฎเกณฑ์สูงสุดที่ถักทอเข้าด้วยกันจนกลายเป็นอักขระแรกเริ่ม วิถีแห่งเต๋านี้มีเอกลักษณ์และสูงส่งยิ่งนัก “ตู้ม!” อักขระนั้นประทับลงเหนือผืนดินหงเพลิงอย่างเจิดจรัส เพียงเท่านี้ ระบบเต๋าก็เหมือนถูกกดทับและตรึงเอาไว้ให้มั่นคง “วูบ! วูบ! วูบ!” ลมพายุบ้าคลั่งกวาดผ่านพื้นที่ด้วยแรงมหาศาลจนสามารถตัดภูเขาให้ขาดครึ่งได้ ทว่า ปาฏิหาริย์ได้เกิดขึ้น ปีศาจยังคงดูดกลืนอย่างต่อเนื่องแต่ครั้งนี้สำนักกลับไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เลย ก่อนหน้านี้ แก่นแท้แห่งโลกและชีวิตจะถูกสูบออกไปจนแห้งเหือดทันทีเพราะสิ่งมีชีวิตนั้นมีต้นกำเนิดเดียวกับสำนัก ไม่มีอะไรหยุดกระบวนการนั้นได้จนกระทั่งถึงตอนนี้ หลี่ชีเย่ใช้อักขระจากกระบี่จุดจบของเขา ซึ่งเป็นอักขระสูงสุดจากคัมภีร์สวรรค์ ต้นกำเนิดที่แท้จริงของบรรพชนนักรบ มันเก่าแก่กว่าวิถีเต๋าของเขา เก่าแก่กว่าแหล่งกำเนิดเต๋าของหงเพลิง และแน่นอนว่าเก่าแก่กว่าปีศาจใจตนนี้ มันคือต้นกำเนิดที่แท้จริงและแข็งแกร่งที่สุด ดังนั้น การผนึกของมันจึงขัดขวางไม่ให้ปีศาจใจดูดกลืนแก่นแท้แห่งโลกได้อีกต่อไป “อะไรกัน...” ทุกคนต่างอ้าปากค้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อเมื่อได้เห็นความไร้ผลของปีศาจใจขณะที่มันพยายามดูดกลืน