บทที่ 2416: ราชาจะสวรรคตเมื่อไหร่? ถึงกระนั้น เจียตี้ก็ยังไม่ยอมแพ้และกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "ฝ่าบาท พะยะค่ะ ยังไงฝึึกไว้บ้างก็ยังดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเคล็ดวิชาล้ำลึก แค่ทักษะการเคลื่อนที่ก็พอ พวกเรามีวิชาเคลื่อนที่หลายอย่างที่เรียกได้ว่าไร้เทียมทาน ไม่ด้อยไปกว่าวิชาของนิกายก้าวย่างเทพเลย หากฝ่าบาทรู้วิธีเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไว้บ้างย่อมเป็นผลดีพะยะค่ะ" เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเกลี้ยกล่อมหลี่ชีเย่ ทั้งที่เป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ระดับนิรันดร์ "จะมีประโยชน์อะไร?" หลี่ชีเย่มองดูเหมือนคุณชายเสเพลแล้วยิ้ม "ราชวงศ์ของเราไร้ผู้ต่อต้าน และเจ้าก็เป็นองครักษ์ของข้า ในโลกที่กว้างใหญ่ไพศาลเช่นนี้ ใครเล่าจะกล้าแตะต้องตัวข้า?" หลี่ชีเย่ดูเหมือนคนไร้ความทะเยอทะยาน พอใจกับการเป็นองค์รัชทายาทไร้ประโยชน์ที่เอาแต่แสวงหาความสำราญไปวันๆ เจียตี้รู้สึกจนใจ คนอื่นต่างหากที่ใฝ่ฝันอยากจะเรียนรู้วิชาเคลื่อนที่จากราชวงศ์ นี่เป็นสิ่งที่คนทั่วไปทำได้แค่ฝันถึง แต่สำหรับคนผู้นี้ ต่อให้ขอร้องแทบตายก็ไม่มีผล เจียตี้ถอนหายใจแล้วพยายามต่อ "เอาเถอะ พะยะค่ะฝ่าบาท ถึงแม้ตอนนี้ฝ่าบาทจะมีอำนาจล้นฟ้า แต่ผู้คนมากมายต่างก็กำลังจ้องมองมันด้วยความกระหาย ยังไม่ต้องพูดถึงศัตรูภายนอก แค่มหาอำนาจอย่างนิกายก้าวย่างเทพและตระกูลปิงฉือต่างก็จ้องจะยึดครองบัลลังก์เก้าความลับ หากฝ่าบาทไม่มีความสามารถในการกดดันพวกเขา สักวันหนึ่งพวกเขาก็ต้องก่อกบฏแน่พะยะค่ะ" ลูซิซิตี้เปรียบเสมือนพ่อคนที่สองของเจียตี้ เขารู้ดีว่าราชาเหลือเวลาอีกไม่มาก และเมื่อถึงเวลานั้น นิกายผู้ยิ่งใหญ่เหล่านี้ย่อมหมดความอดทน เขาไม่ปรารถนาที่จะเห็นความล่มสลายของราชวงศ์นักบุญสงคราม โดยหวังจากก้นบึ้งของหัวใจว่าองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่นี้จะช่วยลูซิซิตี้ปกป้องมรดกของเขาไว้ได้ ดังนั้น เขาจึงพยายามอย่างจริงจังที่จะโน้มน้าวให้หลี่ชีเย่เรียนรู้วิชาสักสองสามอย่าง มีเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะช่วยให้เขาประคองอนาคตไว้ได้ มิเช่นนั้นเก้าความลับจะต้องตกอยู่ในความโกลาหลและสงครามอย่างแน่นอน "เรื่องนั้นไว้ค่อยคุยกันทีหลัง" หลี่ชีเย่ดูไม่สนใจพลางจัดแต่งทรงผมของตน เจียตี้จะพูดอะไรได้อีก? เขาพยายามเต็มที่แล้วแต่ล้มเหลว สิ่งเดียวที่ทำได้ตอนนี้คือการคุ้มกันหลี่ชีเย่ "ราชาส่งเจ้ามาเป็นองครักษ์หรือส่งมาเป็นพระอาจารย์ของข้ากันแน่?" หลี่ชีเย่เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม เจียตี้รีบกล่าวตอบ "ฝ่าบาททรงส่งกระหม่อมมาเพื่อรับประกันความปลอดภัยของพระองค์ กระหม่อมมีพื้นเพต่ำต้อยและไม่ได้มีการศึกษา ไม่สมควรที่จะรับบทบาทเป็นพระอาจารย์พะยะค่ะ หากฝ่าบาทไม่พอพระทัยที่กระหม่อมพูดมากเกินไป กระหม่อมจะหยุดพะยะค่ะ" "ไม่เป็นไร" หลี่ชีเย่โบกแขนเสื้อ "พูดคุยกันก็สนุกดี จะแย่กว่านี้ถ้าเจ้าเป็นรูปปั้นที่เดินตามข้าไปวันๆ" เจียตี้ได้แต่โอดครวญในใจ ไม่รู้ว่าอนาคตของราชวงศ์นักบุญสงครามจะเป็นอย่างไรเมื่อต้องอยู่ภายใต้การปกครองของคนผู้นี้ "ราชาจะสวรรคตเมื่อไหร่?" หลี่ชีเย่ถามขึ้นมาดื้อๆ เจียตี้ถึงกับสะดุ้ง เขาตัวสั่นเทาก่อนจะตอบอย่างแผ่วเบา "ฝ่าบาททรงมีอายุขัยไร้ขีดจำกัดและจะทรงอมตะตลอดไปพะยะค่ะ" เขาหวาดกลัวเพราะคำถามนี้ไม่ต่างจากการสาปแช่งราชา ซึ่งเป็นความผิดที่มีโทษถึงตาย เขารู้ดีว่าลูซิซิตี้เป็นคนเด็ดขาดและไม่มีทางไว้ชีวิตคนที่ล้ำเส้นเป็นแน่ "ไม่จำเป็นต้องพูดจาปลอบใจตัวเองหรอก" หลี่ชีเย่ปัดคำตอบทิ้งแล้วยิ้ม "ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังดูออกว่าราชาใกล้จะสิ้นอายุขัยเต็มที อาจจะไม่ใช่วันนี้ แต่ก็คงไม่นานหรอก เขาประคองตัวต่อไม่ไหวแล้ว" เจียตี้เบิกตากว้าง ไม่สามารถบอกได้ว่าคนผู้นี้เสียสติหรือแค่บ้าบิ่นกันแน่ ที่แย่ที่สุดคือเขากล้าพูดเรื่องนี้ออกมาตรงๆ ต่อหน้าคนอื่น ใครๆ ก็รู้ว่าเขาเป็นคนสนิทที่จงรักภักดีของลูซิซิตี้ และเขาก็อาจจะนำเรื่องการล่วงเกินนี้ไปกราบทูลลูซิซิตี้ คนผู้นี้เบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วหรืออย่างไร? หลี่ชีเย่อาจจะเป็นองค์รัชทายาทในตอนนี้ แต่เขาไม่ควรแสดงความปรารถนาให้ลูซิซิตี้สวรรคตเพื่อที่เขาจะได้ขึ้นครองราชย์แทน หรือต่อให้มีความคิดเช่นนั้นจริงๆ ก็ควรจะเก็บไว้ในใจ การพูดออกมาโต้งๆ ทำให้ดูเหมือนเขาอยากให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นเร็วที่สุด "ฝ่าบาท ได้โปรดระวังพระวาจาด้วยพะยะค่ะ ฝ่าบาทไม่รู้หรอกว่าใครอาจจะกำลังแอบฟังอยู่" เจียตี้เตือนอย่างระมัดระวัง ถ้าเป็นคนอื่นคงรีบนำความไม่บังควรนี้ไปรายงานลูซิซิตี้เพื่อให้เขาถูกตัดหัวไปแล้ว แต่เจียตี้ก็นึกเวทนาที่คนผู้นี้ยังเด็กและวู่วาม "ไม่เป็นไรหรอก ความแก่ชราและความตายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าได้ เดี๋ยวข้าจะไปถามเขาเองว่าเขาจะตายเมื่อไหร่" หลี่ชีเย่ยิ้มและกล่าว เจียตี้ไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ เป้าหมายของคนผู้นี้คืออะไรกันแน่? ใครจะกล้าลองทำเรื่องแบบนี้? แม้แต่คนโง่ก็ยังไม่ทำกัน เจียตี้หยุดพูดและไม่อยากก่อปัญหาเพิ่ม สิ่งนี้ทำให้การเดินทางเงียบลง แต่หลี่ชีเย่ไม่ได้ใส่ใจ เขายังคงเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ระหว่างทางต่อไป ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงคลังสมบัติซึ่งมีผู้เชี่ยวชาญคอยคุ้มกันอยู่มากมาย การจะเข้าไปข้างในต้องได้รับอนุญาตก่อน หลังจากผ่านการตรวจสอบหลายขั้นตอน พวกเขาก็เข้าไปในสถานที่แห่งนั้น มันกว้างใหญ่ราวกับโลกอีกใบที่มีหีบสมบัติวางอยู่เต็มไปหมด ของวิเศษทรงพลังต่างลอยละล่องอยู่ในอากาศ หลี่ชีเย่มองไปรอบๆ แล้วกล่าวว่า "ยังมีคลังลับที่อื่นอีกไหม? ที่นี่มีสมบัติเยอะก็จริง แต่คุณภาพค่อนข้างธรรมดานะ" "กระหม่อม... กระหม่อมไม่ทราบพะยะค่ะ" เจียตี้ฝืนยิ้ม เขาไม่เข้าใจนายใหม่ของเขาเลยสักนิด การที่คนหนุ่มสาวจะพูดโดยไม่คิดก็เป็นเรื่องพอเข้าใจได้ แต่คนผู้นี้อยู่ในระดับที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง คลังสมบัตินี้เก็บรวบรวมความมั่งคั่งของทั้งราชวงศ์ ไม่ต้องพูดถึงคนหนุ่มสาว แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกสั่นสะท้านในครั้งแรกที่ได้เห็นสมบัติสะสมเหล่านี้ ทว่าหลี่ชีเย่กลับไม่แสดงอาการใดๆ ออกมาเลย แถมยังวิจารณ์มันอีกต่างหาก ผู้ยิ่งใหญ่ระดับนิรันดร์อย่างเขาไม่กล้าทำตัวโอหังหรือถูกหลอกได้ง่ายๆ จากใครที่แสดงละครตบตา แต่อนิจจา เขากลับไม่มีเงื่อนงำใดๆ เกี่ยวกับตัวหลี่ชีเย่เลย สมบัติที่นี่มีทั้งอาวุธ โลหะอมตะ สิ่งประดิษฐ์แปลกประหลาด ไม้ศักดิ์สิทธิ์... ไม่เพียงแต่เป็นสิ่งของที่ใช้ได้จริง แต่ยังมีวัตถุดิบและทรัพยากรอีกมากมาย แต่ละอย่างเปล่งแสงมหัศจรรย์หลากสีสัน มากเกินพอที่จะทำให้ผู้ชมตื่นตาตื่นใจ เจียตี้คอยเฝ้าสังเกตหลี่ชีเย่อย่างระมัดระวังเพื่อดูปฏิกิริยาของเขา โดยปกติแล้วคนหนุ่มสาวจะไม่มีทางเก็บอาการตื่นเต้นได้หากรู้ว่าตนเองสามารถหยิบฉวยสมบัติเหล่านี้ไปได้ ต่อให้เป็นคนจิตใจเข้มแข็งก็ต้องเผยร่องรอยของความสุขออกมาบ้าง น่าเสียดายที่หลี่ชีเย่ยังคงสงบนิ่งราวกับว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรตลอดการเดินทาง เขาดูเหมือนคนไปตลาดเพื่อซื้อผัก สมบัติอันน่าอัศจรรย์เหล่านี้ในสายตาเขาไม่ต่างจากกะหล่ำปลีเลยสักนิด เขาจะหยุดดูแค่บางสิ่งที่เตะตาเขาเท่านั้น การสังเกตของเจียตี้นั้นละเอียดถี่ถ้วน เขาพบว่าหลี่ชีเย่ไม่ได้แสร้งทำหรือควบคุมอารมณ์ ชายหนุ่มผู้นี้ผ่อนคลายและดูเป็นธรรมชาติจริงๆ ผู้ยิ่งใหญ่ระดับนิรันดร์อย่างเขาย่อมต้องดูออกถ้ามีคนกำลังแสดงละครอยู่ แต่กับหลี่ชีเย่แล้ว มันไม่ใช่กรณีนั้นเลย