Chapter 2543: คำสัตย์สาบานแห่งความภักดี กลุ่มคนลังเลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อต้องตกอยู่ในสถานะผู้รับใช้ของผู้อื่น “ข้าตกลง” อิลลอร์ด (Ill Lord) เป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “อิลลอร์ด!” คนที่เหลือต่างตกใจ เพราะในกลุ่มนี้เขาคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดและไร้เหตุผลที่สุด แถมยังไม่ใช่คนขลาดกลัวแต่อย่างใด ต้องจำไว้ว่าในช่วงที่ลูซิดิตี้คิง (Lucidity King) รุ่งโรจน์ถึงขีดสุด อิลลอร์ดคนนี้ยังกล้าต่อกรกับราชาผู้นั้นจนกระทั่งคู่หูพ่อลูกต้องร่วมมือกันถึงจะปราบเขาลงได้ ถึงกระนั้นเขาก็ยังต่อสู้อย่างดุดันและไม่ยอมจำนน แม้จะมีรูปลักษณ์ที่ดูเหมือนคนป่วย แต่เขากลับเป็นชายที่แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยว ไม่เคยยอมรับว่าตนเองด้อยกว่าใคร นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทุกคนต่างรู้สึกตกตะลึง “เรื่องนี้ไม่มีอะไรน่าอับอาย เราพ่ายแพ้ไปแล้วและไม่เหลือหน้าตาให้ต้องรักษา การได้ทำงานภายใต้ยอดคนผู้ไร้เทียมทานถือเป็นเกียรติอีกรูปแบบหนึ่ง” อิลลอร์ดถอนหายใจพลางกล่าว กลุ่มคนนิ่งเงียบไปเพื่อครุ่นคิด ในมุมมองของพวกเขา พวกเขาคือเหล่าเอเทอร์นอล (Eternals) ผู้ทรงพลัง แต่สำหรับหลี่ชีเย่? ชายผู้นี้คือตัวตนระดับต้นกำเนิด ในดินแดนอิมพีเรียล (Imperial) ปกติแล้วจะไม่มีทางได้พบเจอพลังระดับนี้ แม้แต่ทรูเอ็มเพอเรอร์ (True Emperors) ที่ทรงพลังกว่าพวกเขายังต้องก้มหัวให้แก่สัตว์ประหลาดตนนี้ อย่างที่อิลลอร์ดว่า การทำงานภายใต้ชายผู้นี้ถือเป็นเกียรติ พลังของเขาคู่ควรกับสถานะของเขาอย่างแท้จริง “ข้าก็ตกลงด้วยเช่นกัน ในเมื่อข้าเทียบกับอิลลอร์ดไม่ได้ ดังนั้นการทำเช่นนี้ก็ไม่มีอะไรต้องอับอาย” ไฟร์เฟเธอร์สคอลาร์ (Firefeather Scholar) ยอมจำนน “เช่นนั้นเราจะรออะไรอยู่ล่ะ? ตกลงกันเถอะ” เอทอาร์มโกลเด้นดราก้อน (Eight-armed Golden Dragon) เหลือบมองไปยังพอยซั่นฟีนิกซ์เลดี้ (Poison Phoenix Lady) และไวลด์บูล (Wild Bull) “พวกเราตกลงที่จะทำงานภายใต้ท่าน นายน้อย” ทั้งสามกล่าวแสดงความจำนน “ดีมาก” หลี่ชีเย่พยักหน้าและยกมือขึ้นคลายการกดทับ เขาส่งตราประทับเข้าไปในชะตากรรมแท้จริงของพวกเขาแล้วกล่าวว่า “ตอนนี้ก็จงทำหน้าที่ของพวกเจ้าให้ดีที่สุด” เมื่อตราประทับของเขาตกลงสู่ชะตากรรมแท้จริงของพวกเขา มันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่พวกเขาได้ให้คำสัตย์ปฏิญาณ พวกเขาต้องปฏิบัติตามสัญญาแห่งความภักดีที่ให้ไว้ “ยินดีที่ได้รู้จัก นายน้อย” กลุ่มคนลุกขึ้นยืนแล้วคำนับ “ดี ถ้าเช่นนั้นก็ไปกันเถอะ” เขาพยักหน้า “ท่านจะไปที่ไหนหรือ นายน้อย?” อิลลอร์ดถาม “สถานที่ที่มีพลังสังหารหนาแน่นที่สุด คือที่ที่ข้าต้องการไป” หลี่ชีเย่กล่าว “นั่นน่าจะเป็นหลุมแห่งความตาย (Death Pit) ที่ที่ท่านต้องการจะไปงั้นหรือ?” บัณฑิตผู้นั้นสูดลมหายใจเข้าลึก “ใช่แล้ว” เขาหัวเราะเบาๆ “พวกเราเข้าไปในที่นั่นไม่ได้หรอก” ไวลด์บูลรีบคัดค้าน “มันพิลึกและน่าสะพรึงกลัวเกินไป ผู้บุกรุกคนไหนก็ตามจะเสียสติหากไม่ถูกพลังที่นั่นสังหารเสียก่อน” “พวกเจ้าเคยลองแล้วงั้นหรือ?” เขามองพวกเขา “พวกเราทำได้เพียงแค่เข้าใกล้ขอบหลุมไม่กี่ก้าวเท่านั้น” โกลเด้นดราก้อนยิ้มขมขื่น “แค่พลังสังหารเพียงอย่างเดียวก็เกินจะรับไหวแล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงภาพลวงตาต่างๆ ข้ายังไม่ทันเข้าไปได้ไกลเท่าไหร่แขนของข้าก็ถูกกัดกร่อนจนถึงกระดูกแล้ว” “อิลลอร์ดคือคนที่เข้าไปได้ไกลที่สุดในกลุ่มเราแล้ว” เลดี้กล่าว อิลลอร์ดส่ายหน้า “ข้าก็ไปได้ไม่ไกลนักหรอก แค่ลึกกว่าพวกเจ้าทั้งสี่ไปเล็กน้อยเท่านั้น ข้ามีความรู้เรื่องเต๋าแขนงนี้จึงรับมือกับพลังสังหารได้บ้าง แต่ภาพลวงตาที่คอยรบกวนนั้นรุนแรงเกินไป มันคล้ายกับมารในใจ ข้าคงเสียสติไปแน่หากฝืนเข้าไปต่อ” “พวกเราสำรวจที่นี่มาทุกตารางนิ้วแล้ว แต่หลุมแห่งความตายเป็นเพียงที่เดียวที่เราไม่สามารถวิจัยได้” ไวลด์บูลกล่าว “พวกเจ้าอยากให้ข้าเข้าไปจริงๆ งั้นหรือ?” อิลลอร์ดถาม “ทำไมข้าจะไม่ไปล่ะ ในเมื่อข้ามาถึงที่นี่แล้ว?” หลี่ชีเย่ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ กลุ่มคนพยักหน้าเห็นด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะเขาทรงพลังกว่าพวกเขามาก พวกเขาทำไม่ได้ แต่สิ่งนั้นย่อมไม่ใช้กับเขา “เป็นไปได้ไหมว่าสถานที่นี้มีไอเทมแห่งความเป็นอมตะซ่อนอยู่ในหลุมแห่งความตายจริงๆ?” ไวลด์บูลเริ่มวิตกกังวล “ความเป็นอมตะไม่ได้มาถึงง่ายๆ ในโลกใบนี้ และมันอาจจะไม่ได้ถูกเก็บไว้ที่นี่หรอก” หลี่ชีเย่กล่าว “แต่ตามหลักตรรกะแล้ว มันก็น่าจะมีอะไรบางอย่างอยู่ เพราะผู้คนสามารถมีชีวิตยืนยาวกว่าข้างนอกได้โดยไม่ต้องพึ่งพาทรัพยากรธรรมชาติ” บัณฑิตครุ่นคิด “มันก็แค่การเพิ่มอายุขัย ยังห่างไกลจากชีวิตนิรันดร์ที่แท้จริงนัก” หลี่ชีเย่หัวเราะเบาๆ “ถ้าเช่นนั้นอะไรอยู่ในหลุมนั่น?” อิลลอร์ดคาดเดา “มันคงแปลกประหลาดหากจะมีไอเทมแห่งชีวิตเก็บไว้ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยพลังสังหาร วัตถุเช่นนั้นไม่ควรจะมีคุณลักษณะที่เอื้อต่อการสังหาร ในความคิดของข้า พลังนี้ช่างชั่วร้ายนัก และไอเทมที่เป็นต้นกำเนิดของมันก็คงไม่ต่างกัน” “แต่ท่านปฏิเสธไม่ได้ว่าเรามีชีวิตอยู่ได้นานแสนนานที่นี่” โกลเด้นดราก้อนกล่าว “ข้าคิดว่าหากไม่มีอะไรผิดพลาด เราก็น่าจะอยู่ต่อได้อีกรุ่นหนึ่งโดยไม่มีปัญหา แม้แต่ไอ้แก่ลูซิดิตี้คิงนั่นก็ยังอายุยืนยาวกว่าเราไม่ได้หรอก” “ข้าเห็นด้วยกับประเด็นนี้” เลดี้เสริม “สถานที่แห่งนี้คือปริศนา หากเราอยู่ข้างนอก เราคงต้องถูกผนึกและต้องใช้ทรัพยากรธรรมชาติมากมายเพื่อให้มีชีวิตรอดต่อไปได้อีกรุ่น แต่สถานที่ที่โหดร้ายและเหมือนนรกแห่งนี้กลับมีปาฏิหาริย์ในการยืดอายุขัยของเรา” “เมื่อมีควัน ย่อมมีไฟ นั่นคือเหตุผลที่มีข่าวลือเรื่องความเป็นอมตะในสถานที่แห่งนี้” ไวลด์บูลหัวเราะ “นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ไอ้แก่นั่นพยายามอย่างหนักที่จะโยนพวกเราเข้ามาที่นี่หรอกหรือ? มันคงไม่ใช่เพราะความเบื่อหน่ายแน่ๆ” “ไอ้แก่นั่นต้องกำลังน้ำลายสอกับไอเทมชิ้นนี้อยู่แน่” เลดี้พ่นลมหายใจ “เหล่านักปราชญ์เก่าแก่แห่งไนน์ซีเคร็ตส์ (Nine Secrets) เองก็เคยทดลองมาแล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จ ลูซิดิตี้คิงใช้เราเป็นเครื่องมือหาข้อมูล เพราะเขาต้องการมีชีวิตให้ยืนยาวขึ้น เนื่องจากทั้งตัวเขาและซุนเหลิ่งอิง (Sun Lengying) คงจะอยู่ไม่ได้ตลอดไปและอาจจะต้องตายตามอายุขัยหลังจากจบยุคนี้” อิลลอร์ดสรุป “นายน้อย ท่านพอจะทราบอะไรบ้างไหม?” เลดี้ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เดี๋ยวเราไปถึงก็น่าจะรู้กัน” หลี่ชีเย่ยิ้มมุมปากพลางจ้องมองไปยังเส้นขอบฟ้า “ข้าจะนำทางท่านไปเอง” ไวลด์บูลเริ่มเดินนำ กลุ่มคนมีความยับยั้งชั่งใจมากพอที่จะรู้ว่าเขาไม่อยากเปิดเผยข้อมูลใดๆ พวกเขาจึงหยุดซักถาม “ลูซิดิตี้คิงตายแล้วจริงๆ หรือ?” อิลลอร์ดอดไม่ได้ที่จะถามไประหว่างทาง “เจ้าคงต้องไปถามเขาเอง เพราะข้าไม่ได้ใส่ใจที่จะไปหาศพของเขาหรอก อีกอย่าง ข้าให้ความเคารพผู้ตายเป็นอย่างมาก” หลี่ชีเย่กล่าวติดตลก “หึ คนดีมักตายเร็วแต่คนชั่วกลับอยู่นาน ไอ้แก่นั่นควรจะตายไปตั้งนานแล้ว มันยังต้องการอะไรอีก? สามยุคสมัยยังไม่พออีกหรือไง?” โกลเด้นดราก้อนกล่าวอย่างโกรธเคือง พวกเขารู้สึกอิจฉาเล็กน้อย ในหมู่พวกเขา อิลลอร์ดมีอายุมากกว่าลูซิดิตี้คิงเสียด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่สามารถเดินเหินได้อย่างอิสระในโลกกว้างเหมือนลูซิดิตี้คิง เขาใช้ชีวิตตามปกติได้นานถึงสามยุคสมัย ในขณะที่พวกเขาต้องถูกผนึกอยู่ใต้ดินหรือจำศีลในสถานที่พิเศษ มันเป็นปาฏิหาริย์จริงๆ ที่ลูซิดิตี้คิงมีชีวิตยืนยาวได้นานถึงเพียงนั้น แน่นอนว่าอิลลอร์ดรู้ความลับเบื้องหลังอายุขัยของหมอนั่น มันต้องเกี่ยวข้องกับซุนเหลิ่งอิง แต่อิลลอร์ดไม่ต้องการพูดถึงมัน “พูดราวกับว่าเจ้าเป็นคนดีอย่างนั้นแหละ ไม่มีใครในพวกเราที่เป็นคนดีหรอก เราทุกคนก็เป็นนักฆ่าทั้งนั้น คนที่ฆ่าน้อยที่สุดในที่นี้ก็น่าจะเป็นไฟร์เฟเธอร์สคอลาร์” เลดี้เหลือบมองโกลเด้นดราก้อน โกลเด้นดราก้อนไอออกมาอย่างกระอักกระอ่วน แม้เขาจะเกลียดลูซิดิตี้คิง แต่เขาก็รับรู้ถึงความย้อนแย้งในคำพูดของตัวเอง “ข้าก็ไม่ได้อยากให้ไอ้แก่นั่นตายเร็วเกินไปหรอก” บัณฑิตสะบัดพัด “ข้าอยากจะสะสางบัญชีแค้นกับมันก่อน” “มันเป็นเรื่องในอดีตไปหมดแล้ว” อิลลอร์ดไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองอย่างลึกซึ้ง “ข้าแค่อยากรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่เท่านั้น ความแค้นไม่ได้มีความหมายอะไรเมื่อเราตายไปแล้ว” กลุ่มคนตกอยู่ในความเงียบ พวกเขาเติบโตขึ้นจากประสบการณ์การจองจำนี้ “การมีชีวิตอยู่นี่มันดีจริงๆ” บัณฑิตกล่าวด้วยอารมณ์ที่อ่อนไหวเล็กน้อย “สรุปแล้ว ลูซิดิตี้คิงก็เจ้าเล่ห์เพทุบายเหมือนจิ้งจอก ทำอะไรที่คาดเดาไม่ได้เสมอ” อิลลอร์ดมองไปยังเส้นขอบฟ้าด้วยสายตาที่ครุ่นคิด กลุ่มคนเห็นด้วยกับอิลลอร์ด เพราะเขาโตมาพร้อมกับลูซิดิตี้คิงและเข้าใจหมอนั่นดีที่สุดแล้ว