Chapter 3950: เริ่มต้นศึก “ครืน!” เหล่าพระชั้นสูงร่อนลงมาจากฟากฟ้าหลังจากได้ยินคำสั่ง จีวรของพวกท่านส่องแสงสว่างไสวพร้อมกับเสียงสวดมนต์ที่ดังกึกก้อง วัดมังกรสวรรค์เตรียมตัวมาอย่างดีเห็นได้ชัด พระอาจารย์แห่งปัญญาไม่ได้มาเพียงลำพัง ทางวัดพร้อมที่จะยืนหยัดเคียงข้างภูเขาศักดิ์สิทธิ์ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับอุปสรรคใด ความภักดีของพวกเขาได้รับการพิสูจน์แล้วครั้งแล้วครั้งเล่าผ่านการกระทำ “คนทรยศ หัวของเจ้าเป็นของข้า!” พระอาจารย์แห่งปัญญาไม่รอช้า พุ่งเข้าหาอาร์เคอิกซันคิงทันที แม้โดยปกติท่านจะเป็นพระผู้เมตตาที่จะยอมให้ผู้อื่นทำร้ายก่อนเสมอ แต่เหตุการณ์นี้มันเกินขีดจำกัดแล้ว ท่านแปรเปลี่ยนร่างเป็นนักรบแห่งพุทธะ ผู้ไร้ความปรานีเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรู วิชาที่ท่านเลือกใช้คือหนึ่งในหกวิถีพุทธ ‘นิ้วแห่งชีวิต’ ท่านแบฝ่ามือออกทั้งสองข้าง นิ้วมือนั้นผลิบานดุจดอกบัวที่ดุร้ายจากขุมนรก “มาดูกันว่าเจ้ามีดีแค่ไหน!” อาร์เคอิกซันคิงถลึงตามองพระที่พุ่งเข้ามาแล้วคำรามก้อง ร่างของเขาถูกโอบล้อมด้วยรัศมีสีทอง ดวงอาทิตย์ปรากฏขึ้นเบื้องหลังเขาและบดขยี้มิติโดยรอบ ก่อนจะพุ่งตรงเข้าใส่พระอาจารย์ “ตูม!” พื้นที่โดยรอบจุดปะทะระเบิดออกอย่างรุนแรงจนตาพร่ามัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้น เมื่อผู้คนมองเห็นภาพชัดเจนอีกครั้ง พวกเขาก็พบว่าราชาถูกผลักถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าของเขากลายเป็นสีแดงก่ำและหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในการแลกกระบวนท่าเมื่อครู่ “เยี่ยม...” ผู้สนับสนุนหลี่ฉีเย่ต่างโห่ร้องในใจ หลายคนยังคงเลือกสนับสนุนภูเขาศักดิ์สิทธิ์มากกว่าราชวงศ์วัชระ “พลังของพระอาจารย์แห่งปัญญาช่างมหาศาล สมกับที่เป็นอันดับหนึ่งในสี่ปรมาจารย์ใหญ่” บรรพชนท่านหนึ่งกล่าว “หากมีเวลามากกว่านี้ ท่านอาจจะไล่ตามอาจารย์ของท่านทันก็ได้ น่าเสียดายที่ศิษย์พี่ของท่านเลือกที่จะจากไปเสียก่อน” ราชาอีกท่านหนึ่งกล่าวถึงพระผู้ไร้พันธนาการ “ตายซะ!” พระอาจารย์แห่งปัญญาคำรามดั่งเสียงฟ้าผ่าพร้อมกับตวัดมือลง ท้องฟ้าดูราวกับจะพังทลายลงจากการโจมตีอันรุนแรงนี้ วิชาที่ใช้นี้คือ ‘ฝ่ามือมหาพุทธะ’ ซึ่งเป็นอีกหนึ่งในหกวิถี เด็กชายพุทธะจินฉานเคยใช้กระบวนท่านี้จัดการกับทายาทผู้ทรงธรรมมาก่อน ทว่าเวอร์ชันของพระอาจารย์แห่งปัญหานั้นแข็งแกร่งกว่ามากและแฝงไปด้วยโทสะของนักรบแห่งพุทธะ เหล่าบรรพชนต่างตกตะลึง พวกเขาคิดว่าตนเองคงไม่อาจต้านทานการโจมตีนี้ได้ สีหน้าของอาร์เคอิกซันคิงก็ย่ำแย่ลงเช่นกัน “พอได้แล้ว!” ใครบางคนตะโกนก้องพร้อมชักกระบี่ออกมา สายธารแห่งกระบี่พุ่งเข้าหามือของพระอาจารย์ เขาผู้นั้นคือผู้ติดตามหงนั่นเอง ฉวยโอกาสนี้ ราชาได้วางแนวป้องกันและเรียกสมบัติที่เปล่งเสียงคำรามดั่งสิงโตออกมา มันกลายเป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์เพื่อขวางการโจมตีจากฝ่ามือ “ครืน!” ทั้งสามเริ่มการต่อสู้ที่ทำเอาแผ่นดินสะเทือน พระอาจารย์ไม่มีปัญหาเลยในการรับมือกับคู่หูเจ้านายและลูกน้องคู่นี้ ท่านยืมพลังจากผืนดินและยิ่งดุดันขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป “เพื่อฝ่าบาท!” เหล่านายพลในกองพันสงครามออกคำสั่ง กองทัพเริ่มจัดกระบวนทัพในรูปแบบมังกรและเสือ ความกระหายเลือดของพวกเขาสัมผัสได้ชัดเจน นี่คือหนึ่งในกองพันที่ดุร้ายที่สุดซึ่งผ่านศึกมาทั่วหล้า “พุทธะผู้เมตตา” พระชั้นสูงจากวัดสวดมนต์ก่อนจะเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ “สังหารพวกมันให้หมด!” ประโยคแรกกล่าวถึง “ความเมตตา” แต่ประโยคถัดมากลับเป็นคำสั่งฆ่า ความย้อนแย้งนี้ช่างน่าสนใจยิ่ง เหล่าพระสงฆ์เริ่มกระโจนเข้าใส่กระบวนทัพโดยไม่ยั้งมือ พวกเขาไม่แสดงความเมตตาเมื่อต้องปกป้องผืนดินศักดิ์สิทธิ์ มีคำกล่าวในดินแดนราชาตะวันตกตอนใต้ว่า ‘ต้องผ่านวัดมังกรสวรรค์ไปให้ได้ก่อน จึงจะถึงภูเขาศักดิ์สิทธิ์’ บัดนี้คำกล่าวนั้นฟังดูจริงยิ่งกว่าครั้งใด เสียงระเบิดดังกึกก้องไปพร้อมกับแสงพุทธะอันเจิดจ้า กองพันสงครามมีกระบวนทัพที่แข็งแกร่งและประสบการณ์โชกโชน ทำให้พวกเขาสามารถหยุดยั้งการรุกของเหล่าพระสงฆ์ได้ อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป เหล่าพระสงฆ์ยังคงได้เปรียบแม้จะมีจำนวนน้อยกว่าก็ตาม เพราะพระแต่ละรูปนั้นแข็งแกร่งกว่าทหารแต่ละนายอยู่มาก วัชระปะทะมังกรสวรรค์ การต่อสู้รอบแรกนี้ประกอบไปด้วยกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ “นี่เป็นเวลาที่จะต้องตัดสินใจแล้ว มิฉะนั้นจะสายเกินไป” วัชระนักบุญถลึงตามองฝูงชน สร้างความเกรงขามให้กับพวกเขา พวกเขาเข้าใจดีว่าต้องเลือกข้าง ไม่วัชระก็ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ มิฉะนั้นหากการกบฏครั้งนี้สำเร็จ พวกเขาคงไม่มีโอกาสรอด ในฐานะหนึ่งในบรรพชนที่แข็งแกร่งที่สุด วัชระนักบุญดูราวกับเทพเจ้าและยังไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ เป้าหมายเดียวของเขาคือหลี่ฉีเย่ ถึงกระนั้น ออร่าของเขาก็สร้างแรงกดดันมหาศาลจนฝูงชนแทบหายใจไม่ออก บรรพชนบางคนไม่มีทางเลือกนอกจากต้องตัดสินใจ ตระกูลต่างๆ จากมหานครรับใช้ราชวงศ์วัชระมาโดยตลอด หากพวกเขาปฏิเสธ วัชระคงกำจัดพวกเขาหลังจากยึดอำนาจได้สำเร็จ “เหล่านักรบ ตามข้ามา เราจะธำรงไว้ซึ่งความยุติธรรม!” บรรพชนจากตระกูลตู้ตะโกนสั่งและนำสมาชิกเข้าสู่การต่อสู้ ตระกูลอื่นๆ อีกหลายแห่งติดตามพวกเขาไปเพื่อต่อสู้กับเหล่าพระชั้นสูงของมังกรสวรรค์ พวกเขาเลือกยืนข้างวัชระ แน่นอนว่าพวกเขายังไม่กล้าพูดถึงเรื่องการสังหารองค์เหนือหัวศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นคำขวัญในการรบของพวกเขาจึงเป็นเพียงการ “ธำรงไว้ซึ่งความยุติธรรม” “เวลาเหลือน้อยแล้ว” บรรพชนและผู้อาวุโสท่านอื่นๆ ต่างซุบซิบกัน พวกเขาไม่จำเป็นต้องตัดสินใจในทันทีเหมือนคนจากมหานคร แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็รู้ดีว่ามันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ “วูบ” รัศมีห้าสีปรากฏขึ้นเมื่อองค์อธิราชก้าวออกมาและประกาศว่า “ข้ายืนเคียงข้างองค์เหนือหัวศักดิ์สิทธิ์ ใครหน้าไหนกล้าขวางข้า!” ดวงตาของเขาสบเข้ากับวัชระนักบุญ แม้ตนเองจะอ่อนแอกว่าก็ตาม