Chapter 3995: ออกกำลังกาย “ไอ้หนู ถือว่าวันนี้แกโชคดีไปก็แล้วกัน” หลิวฉีจ้องเขม็งไปที่หลี่ชีเย่ด้วยความหงุดหงิด เขาได้รวบรวมพรรคพวกมาเพื่อไล่ล่าหลี่ชีเย่ หวังจะสั่งสอนบทเรียนให้ไอ้หมอนี่ที่กล้ามาล่วงเกินอาณาจักรดาบจักรพรรดิทะเล อีกทั้งยังเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูเพื่อป้องปรามคนอื่นไม่ให้เหิมเกริม ทว่าในเมื่อสถานการณ์บีบบังคับ เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปล่อยไป “ไม่หรอก ฉันเกรงว่าตอนนี้มันสายเกินไปที่พวกแกจะจากไปแล้ว” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ว่าไงนะ? อย่าทำตัวเป็นคนโง่เขลาที่ไม่รู้จักบุญคุณที่ฉันเมตตาให้เลย” สีหน้าของหลิวฉีบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ หลี่ชีเย่วางมือข้างหนึ่งไว้ที่เอวแล้วเริ่มยืดเส้นยืดสาย “ฉันรู้สึกเฉื่อยชาเพราะไม่ได้ออกกำลังกายมานาน” จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่หลิวฉีแล้วกล่าวว่า “ถ้าพวกแกรับกระบวนท่าดาบจากฉันได้แม้แต่ท่าเดียว ฉันจะไว้ชีวิตพวกแกทุกคน” ฝูงชนต่างพากันนิ่งงัน พวกเขาคิดว่าที่หลี่ชีเย่รอดมาได้ก็เพราะโชคดีที่มีชิงเฉิงจื่อมาช่วยไว้ แต่ถึงอย่างนั้นแทนที่จะสำนึกในบุญคุณ เขากลับเลือกที่จะทำตัวจองหองถึงเพียงนี้เนี่ยนะ? “ไอ้หมอนั่นมันบ้าไปแล้วหรือเปล่า?” หลายคนมองว่านี่คือการฆ่าตัวตายชัดๆ “แกกล้าดีอย่างไรถึงมาปากดีต่อหน้าพวกเรา!” สมาชิกคนหนึ่งจากอาณาจักรดาบจักรพรรดิทะเลตะโกนขึ้นพร้อมกับคว้าด้ามดาบของตน “เข้าใจละ เข้าใจละ มีคนที่โอหังยิ่งกว่าฉันเสียอีก” หลิวฉีเผยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น เขาส่งสัญญาณประสานมือคารวะชิงเฉิงจื่อ “พี่ชาย ไม่ใช่ว่าผมไม่ไว้หน้าคุณนะ แต่ไอ้เด็กนี่มันรนหาที่ตายเอง” ชิงเฉิงจื่อจ้องมองหลี่ชีเย่ด้วยความสับสน ตามปกติแล้วผู้คนย่อมรู้ดีว่าเมื่อไหร่ควรจะถอย แต่หลี่ชีเย่กลับเลือกที่จะเพิ่มความตึงเครียดขึ้นไปอีก ดูเหมือนเขาตั้งใจจะยั่วยุอาณาจักรดาบจักรพรรดิทะเลให้ถึงที่สุด “ช่างเถอะ ในเมื่อการยื่นมือเข้าไปยุ่งของฉันมันไม่มีใครต้องการ” เขาได้แต่ส่ายหัวแล้วถอยไปยืนด้านข้าง “ไอ้หนู ฉันจะสงเคราะห์ส่งแกไปลงนรกเอง!” หลิวฉีเดินก้าวไปข้างหน้าพลางชี้ดาบไปที่หลี่ชีเย่ ก่อนหน้านี้เขาจำต้องยอมถอยเพราะสถานการณ์บีบบังคับต่อหน้าธารกำนัล ซึ่งนั่นทำให้เขาโกรธจนแทบบ้า แต่ในเมื่อตอนนี้หลี่ชีเย่เป็นคนรนหาที่ตายเอง เขาก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจใครอีกต่อไป “ไว้รอดจากท่าโจมตีของฉันได้ก่อนค่อยมาคุยกันเถอะ ฉันเองก็ไม่อยากจะรังแกใครเหมือนกัน รีบเอาสมบัติและวิชาลมปราณของพวกแกออกมาใช้ซะ ในขณะที่ยังมีเวลา” หลี่ชีเย่ยิ้ม เขาเพียงแค่พูดความจริง แต่คนอื่นกลับมองว่านั่นคือการดูหมิ่นอย่างร้ายแรง “ไอ้หมอนั่นมันเก่งสุดก็น่าจะแค่ขอบเขตหยินหยาง ยังไม่ถึงระดับกลางด้วยซ้ำ มันน่าจะอ่อนแอกว่าหลิวฉีที่มาจากนิกายที่มีชื่อเสียงตั้งเยอะ หลิวฉีต้องมีสมบัติและวิชาที่เหนือกว่าแน่นอน” ยอดฝีมือคนหนึ่งวิเคราะห์ขณะมองไปที่หลี่ชีเย่ แม้ทั้งคู่จะอยู่ในขอบเขตเดียวกัน แต่ทุกคนต่างคิดว่าหลิวฉีควรจะแข็งแกร่งกว่าเนื่องจากภูมิหลังของเขา ดังนั้นการที่หลี่ชีเย่ทำแบบนี้จึงถือว่าโง่เง่าสิ้นดี “มันก็แค่กบในกะลาที่ไม่รู้ว่าฟ้ากว้างแผ่นดินใหญ่แค่ไหน ช่างเถอะ ตายไปนั่นแหละดีแล้วที่บังอาจไปหาเรื่องผิดคน” คนหนุ่มคนหนึ่งพ่นลมหายใจด้วยความเหยียดหยาม “ศิษย์พี่หลิว สั่งให้มันคุกเข่าลงแล้วร้องขอชีวิตเลย!” สมาชิกคนหนึ่งจากอาณาจักรดาบจักรพรรดิทะเลตะโกนเชียร์ “ไม่พอหรอก หักกระดูกมันให้หมด แล้วทำให้มันต้องร้องขอความตาย! นั่นคือบทลงโทษที่มันกล้ามาล่วงเกินนิกายของเรา!” อีกคนเสริม ทุกคนต่างคิดว่าหลี่ชีเย่จบสิ้นแล้วหลังจากได้ยินคำพูดกร้าวร้าวจากสมาชิกของอาณาจักรดาบจักรพรรดิทะเล พวกเขาตระหนักได้ทันทีว่าการไม่ไปยั่วยุนิกายนี้เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด “เข้ามาเลย ไอ้หนู!” หลิวฉีคำราม ดวงตาของเขาฉายแววฆ่าฟัน “รีบเอาอาวุธของแกออกมาได้แล้ว” หลี่ชีเย่โบกมือ หลิวฉีตัวสั่นด้วยความโกรธ แม้เขาจะไม่ใช่ยอดอัจฉริยะในนิกายของตน แต่เขาก็ยังเป็นบุคคลสำคัญในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร และอยู่ในระดับเดียวกับผู้อาวุโสหรือเจ้าสำนักบางแห่ง “ฉันหวังว่าแกจะเก่งจริงเหมือนปากว่านะ” หลิวฉีปลดปล่อยพลังชีวิตออกมา เพราะเขาทนต่อไปไม่ไหวแล้ว “ตูม!” วังชะตาเก้าแห่งปรากฏขึ้นพร้อมกับสัญลักษณ์ทั้งสี่ที่ดูสง่างาม พวกมันมีขนาดประมาณสิบแปดฟุตและเปล่งรัศมีสีม่วงออกมา “เขาอยู่ในระดับกลางแล้ว” ยอดฝีมือคนหนึ่งกล่าวหลังจากเห็นขนาดของสัญลักษณ์ เมื่อผู้บำเพ็ญเพียรแข็งแกร่งขึ้น สัญลักษณ์ของพวกเขาก็จะขยายใหญ่ขึ้นหนึ่งฟุตในทุกครั้งที่เลื่อนระดับ ดูจากสิ่งที่เขาแสดงออกมา คนอื่นๆ จึงรู้ได้ทันทีว่าเขาอยู่ในระดับกลางของขอบเขตหยินหยาง “เขาเป็นสมาชิกสายวิญญาณ” อีกคนสังเกตเห็นรัศมีสีม่วงที่ไหลรินลงมาดั่งน้ำตก ซึ่งเป็นเครื่องบ่งชี้ที่ชัดเจน “เคร้ง!” เขาชักดาบออกมา คลื่นพลังสีเขียวไหลเวียนอยู่รอบคมดาบ “ดาบระดับสวรรค์” คนหนุ่มคนหนึ่งอุทาน มีเพียงยอดฝีมือเท่านั้นที่จะครอบครองอาวุธระดับสวรรค์ได้ แม้นี่จะเป็นเพียงดาบระดับสวรรค์ขั้นต้น แต่มันก็ยังน่าเกรงขามพอที่จะทำให้ฝูงชนตื่นตะลึง อาณาจักรดาบจักรพรรดิทะเลอาจจะมีศิษย์ที่มีความสามารถระดับหลิวฉีอยู่มากมาย แต่การที่เขายังมีอาวุธที่ดีขนาดนี้ได้ ย่อมเป็นเครื่องบ่งชี้ถึงทรัพยากรและรากฐานที่มั่นคงของนิกายนี้ คลื่นพลังสีเขียวจากดาบของเขาก่อตัวเป็นกำแพงที่ทรงพลัง เขาเอ่ยขึ้น “เข้ามาเลย ไอ้หนู” “พร้อมแล้วสินะ?” หลี่ชีเย่หัวเราะเบาๆ “ทำดีที่สุดแล้วกัน เพราะหลังจากนี้ฉันจะหั่นแกเป็นชิ้นๆ เอามีดของแกออกมา!” หลิวฉีกัดฟันกรอด “ไม่ต้องทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปหรอก” หลี่ชีเย่ยิ้ม พลางก้มลงเก็บกิ่งไม้แห้งๆ ขึ้นมาอันหนึ่ง เขาแกว่งมันไปมาแล้วพูดว่า “กิ่งนี้ก็พอแล้ว” ฝูงชนต่างหันมองหน้ากันด้วยความงุนงงทันที “หัวของหมอนั่นมีปัญหาหรือเปล่า?” ยอดฝีมือคนหนึ่งตั้งคำถาม คนจากรุ่นก่อนหน้าเห็นพ้อง “ใช่ มันต้องบ้าแน่ๆ ต่อให้