Chapter 4044: ฉันมีเงิน “พวกเรามาที่นี่เพื่อขอยกเลิกข้อตกลง” ผู้อาวุโสกล่าวออกมาอย่างเย็นชา “โอ้?” หลี่ชีเยี่ยยิ้มโดยไม่มีท่าทีหวาดหวั่นแต่อย่างใด “องค์หญิงยังเด็กและไร้เดียงสา นั่นคือเหตุผลว่าทำไมพระนางถึงตกลงเดิมพันทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจในเรื่องสำคัญเช่นนี้ เพราะพระนางเป็นสมาชิกของกระบี่ไม้” “ดังนั้นพวกเจ้าจึงต้องการกลับคำพูด” หลี่ชีเยี่ยไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้เลย “ระวังคำพูดของเจ้าด้วย” ผู้อาวุโสอีกคนแสดงความไม่พอใจกับถ้อยคำที่หลี่ชีเยี่ยเลือกใช้ “ไม่หรอก พวกเจ้าต่างหากที่ควรระวังคำพูด ที่นี่คืออาณาเขตของข้า ไม่ใช่อาณาจักรกระบี่ไม้” หลี่ชีเยี่ยหัวเราะหึๆ พลางปรายตามองอีกฝ่าย ผู้อาวุโสคนที่สามขมวดคิ้วแน่น แต่ก็ยังพยายามระงับโทสะเอาไว้ ผู้อาวุโสคนแรกที่เป็นคนเปิดบทสนทนาเริ่มพูดขึ้นอีกครั้ง “แน่นอนว่าพวกเราไม่ใช่คนไร้เหตุผล หากเจ้าตกลงที่จะยกเลิกการเดิมพัน พวกเราจะชดเชยให้เจ้าอย่างงาม” “ชดเชยให้ข้า? พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าข้อเสนอนี้มันน่าขันสิ้นดี?” หลี่ชีเยี่ยระเบิดหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะอย่างไม่เกรงใจใครทำให้สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสบิดเบี้ยว ท่าทีนี้ถูกมองว่าเป็นการดูหมิ่นทั้งตัวพวกเขาและอาณาจักรของพวกเขา ซึ่งเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ “โปรดปรับปรุงทัศนคติของเจ้าด้วย” ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวอย่างเย็นชาด้วยความไม่พอใจ “ไม่หรอก พวกเจ้าต่างหากที่ต้องทบทวนจุดยืนของตัวเอง อาณาจักรของพวกเจ้าอาจจะมีชื่อเสียงอยู่บ้างบนทวีปนี้ แต่ลองมองดูพวกเจ้าแล้วหันมามองข้าสิ ในสายตาของข้า อาณาจักรของพวกเจ้ากำลังอยู่ในช่วงเสื่อมถอย ส่วนพวกเจ้าล่ะ? แก่หนังเหี่ยวที่ยากจนข้นแค้นยังกล้ามาคุยเรื่องชดเชยให้ข้าด้วยเงินเหรียญน้อยนิดของพวกเจ้างั้นหรือ? นี่มันไม่เหมือนขอทานที่พยายามจะเอาใจข้า ผู้ร่ำรวยที่สุดในโลกหรอกหรือ? นี่มันไม่น่าตลกตรงไหนกัน?” หลี่ชีเยี่ยส่ายหัวพร้อมตอกกลับ สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสดูไม่ได้ทันที พวกเขาจ้องเขม็งไปที่หลี่ชีเยี่ยด้วยความโกรธเกรี้ยว “พวกเจ้าจะชดเชยให้ข้าอย่างไร? ด้วยหยกขัดเกลาเต๋าเจ้าไม่กี่ร้อยล้านก้อนงั้นหรือ? อันที่จริงนั่นอาจจะมากเกินไปสำหรับพวกเจ้าด้วยซ้ำ และต่อให้เป็นแบบนั้น เจ้าคิดว่าข้าจะสนงั้นหรือ? ข้ามีหยกขัดเกลาเต๋าเจ้าอยู่เป็นพันล้านหมื่นล้านก้อน นี่ข้ายังไม่ได้นับรวมหยกคุณภาพต่ำกว่านั้นเลยด้วยซ้ำ สรุปสั้นๆ คือ ข้าไม่คิดว่าพวกเจ้ามีปัญญาจ่ายหรอก” หลี่ชีเยี่ยกล่าวเสริม หลี่ชีเยี่ยอวดร่ำอวดรวยเหมือนพวกเศรษฐีใหม่ที่ไร้รสนิยม อย่างไรก็ตาม พวกเขากลับเถียงไม่ออกเพราะเขาร่ำรวยที่สุดบนทวีปนี้ หรืออาจจะรวมถึงทั่วทั้งแปดแดนรกร้างเลยด้วยซ้ำ แน่นอนว่าเรื่องความร่ำรวยมันก็มีระดับของมัน พูดตามตรงเมื่อคนเรามีเงินมากพอ สิ่งที่ทำก็จะกลายเป็นเรื่องยอมรับได้หมด แม้แต่ตดของคนรวยก็คงหอมฟุ้ง หลี่ชีเยี่ยกวาดสายตามองกลุ่มคนเหล่านั้นทีละคนก่อนจะยิ้ม “แค่เศษเสี้ยวความมั่งคั่งของข้าก็เพียงพอที่จะเลี้ยงอาณาจักรของพวกเจ้าได้ถึงสามชั่วอายุคน แล้วพวกเจ้าจะเอาอะไรมาเสนอข้าได้? อาวุธเต๋าเจ้า? ข้ามีมากกว่าสิบชิ้นเสียอีก เคล็ดวิชาชั้นยอด? ไม่ล่ะ ข้าเพิ่งได้รับสืบทอดหอสมุดที่เต็มไปด้วยเคล็ดวิชาเต๋าเจ้ามาหมาดๆ กำลังจะยกให้พวกคนรับใช้ในบ้านอยู่พอดี” เหล่าผู้อาวุโสต่างพากันนิ่งอึ้งเมื่อได้ยินคำพูดนั้น “เรากำลังประเมินตัวเองสูงเกินไปจริงๆ ในแง่ของความมั่งคั่ง” เจ้าสำนักกระบี่ใบสนกล่าว “ไม่มีใครเทียบเจ้าได้ในเรื่องนี้ ดังนั้นเราคงไม่มีอะไรจะมอบให้เจ้าได้เลย” เขารู้ดีว่าหลี่ชีเยี่ยพูดความจริง ขุมทรัพย์ที่เขามีอยู่นั้นมีทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่อาณาจักรกระบี่จักรพรรดิแห่งท้องทะเลก็ไม่อาจเทียบกับเขาได้ “ฝ่าบาท พระองค์กำลังทำลายขวัญกำลังใจของพวกเรานะ...” ผู้อาวุโสคนหนึ่งกระซิบกับกษัตริย์ของพวกเขา เจ้าสำนักกระบี่ใบสนโบกมือแล้วกล่าวว่า “ข้าเพียงแค่พูดความจริง เราจำเป็นต้องยอมรับความจริงข้อนี้” ผู้อาวุโสคนแรกสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วบอกกับหลี่ชีเยี่ยว่า “ความมั่งคั่งไม่ใช่ทุกอย่างในโลกนี้ พลังต่างหากที่อยู่เหนือกว่าทุกสิ่ง” “ถึงเวลาใช้กำลังเมื่อการเจรจาล้มเหลวงั้นหรือ? นี่คือคำขู่ใช่ไหม?” หลี่ชีเยี่ยรอให้อีกฝ่ายพูดจบ “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าพยายามจะทำ” ผู้อาวุโสตอบ “คำกล่าวที่ว่าความร่ำรวยมักนำมาซึ่งความโลภ ทุกคนต่างปรารถนาในสมบัติของเจ้า ดังนั้นหากเราทั้งสองถอยคนละก้าวและร่วมมือกัน เจ้าก็จะได้รับความปลอดภัยและมีพื้นที่ให้เติบโตมากขึ้น” “ข้าไม่ได้ดูถูกพวกเจ้าหรอกนะ แต่ความจริงก็คือข้าไม่จำเป็นต้องลงมือเองด้วยซ้ำเพื่อสยบพวกเจ้าทุกคนในตอนนี้” หลี่ชีเยี่ยหัวเราะเบาๆ “เจ้า!” เหล่าผู้อาวุโสเดือดดาล พวกเขาเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีในครั้งนี้โดยพาผู้อาวุโสระดับสูงจากอาณาจักรมาด้วย พวกเขาคิดว่าจะสามารถรับมือกับศัตรูคนใดก็ได้ แม้แต่คนที่ร่ำรวยที่สุดในโลกก็ตาม ด้วยเหตุนี้ การที่เขาแสดงความดูหมิ่นพวกเขาทั้งหมดจึงเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ “เราอาจจะไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับอาณาจักรจักรพรรดิแห่งท้องทะเล แต่ก็ไม่ใช่ว่าใครหน้าไหนจะมาทำตัวยโสโอหังต่อหน้าพวกเราได้ง่ายๆ” ผู้อาวุโสคนแรกตอบโต้ “หากนายน้อยหลี่ต้องการจะประลองฝีมือ ก็จัดมาได้เลย...” “อย่าทำเป็นปากดีไปหน่อยเลย” หลี่ชีเยี่ยยิ้มพลางออกคำสั่ง “อาจือ สั่งสอนพวกมันหน่อย” ชายในชุดสีเทาปรากฏตัวขึ้นข้างกายหลี่ชีเยี่ยราวกับภูตผี เดิมทีเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่เมื่อได้ยินเสียงเรียกของหลี่ชีเยี่ย เขาก็รีบพุ่งตัวมาในทันที ทั้งกษัตริย์และเหล่าผู้อาวุโสต่างตื่นตระหนกในทันที ผู้อาวุโสที่นั่งอยู่ต่างพากันลุกขึ้นยืนเพราะความเร็วของผู้มาใหม่นั้นรวดเร็วเกินไป พวกเขาไม่เห็นแม้แต่วินาทีที่ชายคนนั้นเคลื่อนที่มาถึง แม้แต่กษัตริย์ผู้ทรงพลังยังรู้สึกขนลุก “รับทราบ” อาจือโค้งคำนับให้หลี่ชีเยี่ยก่อนจะหันไปจ้องมองฝ่ายตรงข้าม “เข้ามาพร้อมกันเลยเถอะ อย่าทำให้เวลาของนายน้อยข้าต้องเสียเปล่า” น้ำเสียงที่ราบเรียบของเขาแสดงให้เห็นถึงความไม่แยแสต่อกลุ่มคนตรงหน้า ซึ่งพวกเขาไม่เคยถูกใครปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน “ข้าหวังว่าตัวตนของเจ้าจะสมกับความยโสโอหังนี้นะ” ผู้อาวุโสคนหนึ่งตอบกลับอย่างเด็ดขาด “ข้าจำชื่อตัวเองไม่ได้แล้ว แต่การจัดการกับพวกเจ้าไม่ใช่ปัญหาอะไร หากยอดฝีมือป็อปลาร์ของพวกเจ้ายังไม่ตาย บางทีเขาอาจจะพอรับมือข้าได้บ้าง” อาจือกล่าว คำตอบของเขาทำให้ทั้งกลุ่มต้องแข็งทื่อไปตามกัน