Chapter 6030: ชีวิตของเจ้ามันไม่เพียงพอ “เนรเทศงั้นรึ? ไปที่ไหนล่ะ?” หลี่ชีเย่หัวเราะเบาๆ “ตราบใดที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าจะถูกเนรเทศไปไกลเพียงใด เจ้าก็จะหวนคืนกลับมาพร้อมกับกระแสแห่งกาลเวลาอยู่ดี” ชายวัยกลางคนถอนหายใจพลางจ้องมองโลงศพด้วยสายตาเลื่อนลอย “ไม่มีหนทางสำหรับพวกเราจริงๆ หรือ?” หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็หันกลับมาถามหลี่ชีเย่ “เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจถึงคำตอบและราคาที่ต้องจ่าย แต่เพียงแค่ยึดติดอยู่กับความหวังอันริบหรี่เท่านั้น” หลี่ชีเย่แย้มยิ้ม “ข้าเคยคิดว่าสวรรค์จะไม่ทอดทิ้งพวกเรา” เขากล่าว “ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ไม่เข้าใจสวรรค์ เพราะสวรรค์นั้นไม่เคยแยแสสิ่งใด ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่เกี่ยวกับสถานการณ์นี้หรอก เจ้าต่างหากที่เป็นคนปิดผนึกอนาคตของตัวเอง ไม่ใช่สวรรค์” หลี่ชีเย่ตอบ เขายิ้มขมขื่นก่อนจะพยักหน้า “ท่านพูดถูก นายท่าน ข้านี่เองที่เป็นคนปิดผนึกอนาคตของพวกเรา” “ถึงอย่างนั้น เส้นทางนี้ก็ต้องเดินต่อไปให้สุด แม้เจ้าจะต้องคลานไปก็ตาม” หลี่ชีเย่กล่าวต่อ “นายท่าน ข้าเพียงแค่อยากให้นางกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านั้นเลย” เขาสั่นสะท้านพลางกุมศีรษะ ดูราวกับกำลังตกอยู่ในความทรมาน “เจ้าไม่ใช่คนเดียวหรอก คนที่แข็งแกร่งกว่าเจ้าต่างก็โหยหาชีวิตในยามที่ไร้ซึ่งหนทาง และทำทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้ รวมถึงการกลืนกินผู้อื่น ข้าเองก็มีคนที่อยากจะฟื้นคืนชีพเช่นกัน ข้าควรทำหรือไม่?” หลี่ชีเย่กล่าวด้วยสายตาอันลึกล้ำ เขานิ่งงันไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “เจ้ายังไม่เข้าใจถึงความร้ายแรงในสิ่งที่เจ้าทำ ข้ามีคุณสมบัติพร้อมมากกว่าเจ้าและสามารถคืนชีพใครบางคนได้ง่ายดายยิ่งกว่า แต่ข้าก็ไม่เคยคิดจะทำ” “ท่านสามารถคืนชีพใครบางคนได้จริงๆ หรือ นายท่าน?” เขาเงยหน้าขึ้นถาม “ข้ามีโอกาสมากกว่าหนึ่งครั้ง แต่ข้าก็ไม่ได้ทำ” หลี่ชีเย่ส่ายหน้า “เพียงเพราะท่านไม่อยากทำงั้นหรือ?” เขาถามย้ำ “เอาเถอะ ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่าเจ้าได้ทำอะไรลงไป” หลี่ชีเย่กล่าว ก่อนจะเปิดฝาโลงศพออก “เอี๊ยด...” เสียงสาปแช่งอันโหยหวนดังตามออกมา มันมาจากห้วงเหวลึกและก้องกังวานไม่รู้จบ สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่ศพ แต่เป็นบางสิ่งที่ไม่อาจบรรยายได้ มันดูคล้ายของเหลวสีดำที่มีรูปร่างเป็นหอยแครง มลทินจากคำสาปทำให้เกิด “เส้นผม” งอกออกมา ถึงกระนั้น มันยังมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน โดยมีคุณลักษณะบางประการของสิ่งมีชีวิต “เจ้าเคยภูมิใจว่าตนเองไร้เทียมทานทั้งในด้านรูปลักษณ์และฝีมือ” หลี่ชีเย่กล่าว “แต่สุดท้าย นี่คือความสำเร็จของเจ้า” “ข้ารู้... ข้ายังไปไม่ถึงระดับนั้น” เขาหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด “พลังของเจ้ามันเทียบไม่ได้เลยกับสวรรค์อันโหดร้าย หรือผู้ฝึกตนที่ยิ่งใหญ่จริงๆ ที่ต่างก็พยายามทำแบบเดียวกันแต่สุดท้ายก็เผชิญกับผลลัพธ์เช่นเดียวกัน” หลี่ชีเย่ตั้งข้อสังเกต เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วถามว่า “นายท่าน การพยายามฟื้นคืนชีพคนที่รัก ถือเป็นบาปที่ไม่สามารถให้อภัยได้เลยหรือ?” “ใช่ การคืนชีพคนตายเป็นสิ่งที่ไม่สามารถให้อภัยได้” หลี่ชีเย่กล่าว “ชีวิตจะไม่มีความหมายหากปราศจากความตาย หากเป็นเช่นนั้นก็คงไม่มีใครเคารพในชีวิตและความตายอีกต่อไป” หลังจากความเงียบงันเนิ่นนาน เขาก็พึมพำ “ข้าคิดผิด... ผิดจริงๆ” “และมันเป็นความปรารถนาของเจ้า หากนางเลือกได้ นางอยากจะใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปจริงๆ หรือ?” หลี่ชีเย่ถาม เขาสั่นสะท้านเมื่อได้ยินเช่นนั้น แล้วกล่าวเบาๆ “ข้าไม่ควรทำเลย” “วินาทีที่เจ้าก้าวเข้าสู่เส้นทางนี้ เจ้าก็รู้อยู่แล้วว่ามันเป็นเส้นทางที่มุ่งสู่ขุมนรก เจ้าเพียงแค่พึ่งพาโชคชะตา คิดว่าจะลากตัวเองและนางออกมาจากมันได้ น่าเสียดายที่หากทำได้จริง เจ้าคงกลายเป็นสวรรค์ชั้นสูงไปแล้ว แต่หากเจ้าเป็นสวรรค์ชั้นสูงแต่แรก เจ้าก็คงไม่ทำเรื่องแบบนี้หรอก” “ข้าประเมินตนเองสูงเกินไป และตอนนี้พวกเราก็ต้องรับผลของมัน” เขาคร่ำครวญด้วยความสิ้นหวัง “ดังนั้น สิ่งเดียวที่ข้าทำได้คือสังหารพวกเจ้าทั้งสองคนเพื่อกำจัดคำสาปนี้” หลี่ชีเย่จ้องมองเขาแล้วถอนหายใจ “นายท่าน ข้าขอน้อมรับความตายโดยไม่ติดใจใดๆ แต่หาก... หากท่านสามารถลบคำสาปนี้ได้ นางจะสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้หรือไม่?” ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าเขาต้องการอะไร “ข้าไม่ได้พูดแบบนั้นใช่ไหมล่ะ? แต่ข้าคิดว่ามันก็ยังมีความหวังอยู่เสมอ” หลี่ชีเย่แย้มยิ้ม “นายท่าน?!” เขารู้สึกตื่นเต้นยินดีที่ได้ยินเช่นนั้น “ปัญหาคือ เจ้าคิดว่านางอยากจะใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปหรือเปล่า? ชีวิตของเจ้าจ่ายได้เพียงผลกรรมจากการตัดสินใจของเจ้า สิ่งนี้ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว มันไม่สามารถชดใช้สิ่งอื่นได้” หลี่ชีเย่กล่าว เขาจ้องมองโลงศพและตัดสินใจในที่สุด “ข้าจะไม่ยอมให้นางตาย” “ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวิธีเสียทีเดียว” สายตาของหลี่ชีเย่เหลือบมองไปมาระหว่างชายหนุ่มและโลงศพ “โปรดชี้แนะด้วย นายท่าน” เขาพบความหวังอีกครั้งและดวงตาของเขาก็เป็นประกาย “ข้าสามารถทำให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไปและลบคำสาปทิ้งไปจนหมดสิ้น นางสามารถใช้ชีวิตเป็นคนปกติได้” หลี่ชีเย่กล่าว “จริงหรือ?!” เขารู้สึกปิติยินดีจนล้นพ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ใช่” หลี่ชีเย่พยักหน้า “แต่ก็เช่นเคย กรรมต้องถูกแลกเปลี่ยน” “กรรมอะไร ข้ายินดีรับทุกอย่าง” เขากล่าวอย่างใจร้อน “งั้นหรือ?” หลี่ชีเย่เผยรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า “ราคาที่ต้องจ่ายคือสายสัมพันธ์ทางกรรมระหว่างเจ้าทั้งสอง” “สายสัมพันธ์ทางกรรม? หมายความว่าอย่างไร?” เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี “ง่ายมาก ด้วยความสงสารในความรักอันลึกซึ้งของเจ้า ข้าจะปกป้องเจ้าจากโทสะของสวรรค์และดับทุกข์ภัยนี้ให้ แต่ในขณะเดียวกัน ข้าจะเอาผลกรรมของเจ้าไป และพวกเจ้าทั้งสองจะไม่ผูกพันกันอีกต่อไป ความรักระหว่างเจ้าทั้งสองจะเลือนหาย นางจะไม่จดจำเจ้าได้อีก และเจ้าก็จะไม่จดจำนางเช่นกัน จะไม่มีร่องรอยแห่งสายสัมพันธ์หลงเหลืออยู่เลย” หลี่ชีเย่กล่าว “ข้าเข้าใจแล้ว...” ชายหนุ่มกล่าว “เหมือนคนแปลกหน้าสองคนที่ล่องลอยอยู่ในทะเลผู้คน”