Chapter 6314: หม้อไฟ “เอาสิ” หลี่ชีเยี่ยยิ้มพลางนั่งลงข้างพวกเขา ชื่นชมแสงแดดอย่างสบายอารมณ์ เหล่าศิษย์รุ่นเยาว์ต่างกลายเป็นผู้ช่วย คอยจัดแจงทุกอย่างให้กับเทพบรรพกาลและจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ “ท่านบรรพชน ต้นฟีนิกซ์ของเราเพิ่งแตกยอดพอดี เลยนำใบชามาให้ท่านครับ” กวางปรุงยา (Alch-deer) นำถ้วยน้ำชามาวางไว้เบื้องหน้า ศิษย์รุ่นเยาว์คนอื่นๆ ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากพูดอะไร เพราะใบชาเหล่านี้นั้นเป็นของจักรพรรดิตะวัน (Solar Monarch) ซึ่งกวางปรุงยาแอบขโมยมาตอนที่อีกฝ่ายไม่อยู่ หลี่ชีเยี่ยจิบชาแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “สายภูเขาไฟ ถือกำเนิดใหม่ในเปลวเพลิงสุริยะ... พวกเจ้าคงต้องใช้เคล็ดลับบางอย่างในการเพาะมันสินะ” “ท่านชมเกินไปแล้วครับท่านบรรพชน” กวางปรุงยายิ้มรับ “ปกติเจ้าถนัดเรื่องการปรุงยาและประสานธาตุ แล้วเปลวเพลิงสุริยะนี่เจ้าไปเอามาจากไหนกัน?” หลี่ชีเยี่ยถาม “ฮ่าๆๆ ผมยืมมานิดหน่อยครับ” กวางปรุงยาหัวเราะ “ใบชาพวกนี้ในที่ของจักรพรรดิตะวันกำลังจะหมดอายุพอดี ผมเลยทำความดีด้วยการเก็บมาให้เขาน่ะครับ จังหวะมันช่างเหมาะเจาะจริงๆ เขาเอาแต่คุยโวว่ามันดีอย่างนั้นอย่างนี้ ผมเลยต้มมาให้ท่านบรรพชนได้ลองชิมนี่แหละครับ” เขายังคงตีหน้าซื่อ ไม่แสดงอาการกระดากอายแม้แต่น้อย เปลี่ยนเรื่อง “การขโมย” ให้กลายเป็นการ “ยืม” แถมยังหาเหตุผลมาสนับสนุนว่าทำเพื่อบรรพชน ไม่ใช่เพื่อตัวเอง “เอาเถอะ ก็ดีเหมือนกัน” หลี่ชีเยี่ยหัวเราะหึ “ท่านบรรพชนครับ เรามาเริ่มตั้งหม้อกันดีไหม?” นักล่าดาบ (Huntblade) ยกหม้อใบใหญ่ที่ทำจากโลหะมังกรเรืองแสงออกมา “หม้อของบรรพชนโอสถ...” มู่หูอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นมัน หม้อใบนี้เป็นสิ่งที่ ‘ราชันโอสถ’ ใช้สำหรับเคี่ยวส่วนผสมทางยาชั้นสูง หากจักรพรรดิมาเห็นว่าหม้อของตนถูกนำมาใช้เป็นหม้อปรุงอาหารแบบนี้ คงได้สติแตกเป็นแน่ “ยอดเยี่ยม ผมมีเนื้อแกะนี่มาช่วยเพิ่มความหวานให้น้ำซุปด้วย” กวางปรุงยาหัวเราะพลางโยนเนื้อแกะที่เพิ่งล่ามาลงไป เหล่าศิษย์รุ่นเยาว์ต่างพากันแข็งค้างอีกครั้ง สิ่งที่เรียกว่าเนื้อแกะตัวนี้แท้จริงแล้วคือแกะนักขี่เมฆาหมึก ซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่าของจักรพรรดิเต่า (Tortoise Emperor) “เรายังเก็บพริกดีๆ มาได้ด้วยนะ” นักล่าดาบหยิบพริกกำหนึ่งที่มีแสงสีทองลุกโชนออกมา “นั่นมันผลไม้สุริยะ (Solar Fruits) ไม่ใช่หรือ!” ออร์คิดคอร์และศิษย์รุ่นเยาว์คนอื่นๆ ต่างพากันอุทานด้วยความเสียดายของ “ของจักรพรรดิตะวันอีกแล้วสินะ” ศิษย์พี่กงกระซิบ “แค่นี้ยังไม่พอ เราต้องใส่พุทราแดงลงไปด้วย” กวางปรุงยาใส่เครื่องปรุงเพิ่มลงไปในหม้ออีก “นั่นมันโอสถดราก้อนเอิร์ธ...” มู่หูพูดด้วยความไม่แน่ใจ เพราะโอสถราคาแพงลิบลิ่วเหล่านี้เป็นสมบัติของจักรพรรดิโอสถ (Dragon-pill Emperor) ศิษย์ทั่วไปไม่มีวันได้แม้แต่จะเห็นมัน “มีอาหารทะเลสดๆ ด้วย” ทั้งสองช่วยกันนำจานอาหารที่เตรียมไว้ลงหม้อ ทั้งปลาไหลมังกรแม่น้ำ กุ้งเพลิง และหอยวิญญาณ สิ่งเหล่านี้คืออาหารเลิศรสที่มีไว้สำหรับจักรพรรดิและเทพบรรพกาลเท่านั้น ทำให้เหล่าศิษย์รุ่นเยาว์ได้แต่กลืนน้ำลายด้วยความอยาก “ข้าพนันได้เลยว่าของพวกนี้ ส่วนใหญ่ไม่ใช่ของพวกเจ้าหรอกใช่ไหม” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “ทุกคนต่างช่วยกันคนละไม้คนละมือครับ” กวางปรุงยาตอบ “ในเมื่อศิษย์พี่และบรรพชนท่านอื่นวุ่นกันอยู่ เราก็ต้องจัดการทำสิ่งที่ควรทำครับ” นักล่าดาบยิ้มเจื่อน เพราะเขานั้นไม่ได้หน้าหนาเท่ากวางปีศาจตนนี้ “มาเถอะ” หลี่ชีเยี่ยกล่าวพลางหยิบตะเกียบขึ้นมา ทั้งสองรีบตักเนื้อที่ต้มจนสุกได้ที่มาใส่จานให้เขา หลี่ชีเยี่ยตั้งใจกับการกินโดยไม่สนใจท่าทีของคนรับใช้ทั้งสอง “ท่านบรรพชน ลองกุ้งเพลิงนี่สิครับ ช่วงนี้เป็นฤดูกาลของมันพอดี เนื้อจะนุ่มแต่ไม่เละครับ” กวางปรุงยารู้จังหวะเวลาเป็นอย่างดี “ไม่เลว” หลี่ชีเยี่ยพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ในขณะเดียวกัน นักล่าดาบก็ตักน้ำซุปส่วนที่ดีที่สุดมาให้หลี่ชีเยี่ย ซึ่งเขาก็ยกซดในคราเดียว กลิ่นหอมของน้ำซุปและเนื้ออบอวลไปทั่วลานบ้านท่ามกลางมื้ออาหารสุดหรูของหลี่ชีเยี่ย แต่น่าเสียดายที่เหล่าศิษย์รุ่นเยาว์ไม่มีสิทธิ์ร่วมวง หลังจากอิ่มหนำสำราญ หลี่ชีเยี่ยเอนกายลงนอนแล้วหาวก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “พวกเจ้าสองคนขยันขันแข็งดีนะ” “เป็นสิ่งที่พวกเราต้องทำอยู่แล้วครับท่านบรรพชน” กวางปรุงยากล่าว “ยังไม่นับเรื่องอื่นๆ ท่านเป็นคนซ่อมกระดูกเต๋าให้ผม ท่านจึงเปรียบเสมือนพ่อคนที่สองของผมเลย เส้นทางการบ่มเพาะของผมจะราบรื่นขึ้นมาก เพราะจากการคำนวณของผม ผมคงไม่มีทางซ่อมมันได้จนกว่าจะหาต้นไม้แห่งอนิมาเจอ ซึ่งนั่นอาจต้องใช้เวลาฝึกฝนถึงหมื่นปี แต่ทั้งหมดนั้นกลับถูกย่นเวลาลงเพราะท่าน” “พวกเราควรต้อนรับท่านกลับสู่สำนักให้สมเกียรติครับท่านบรรพชน หากทำเป็นอื่นไปคงถือว่าอกตัญญูและน่าละอาย เราคงไม่มีหน้าไปพบปรมาจารย์ได้” นักล่าดาบกล่าวเสริม “พูดได้ดี” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “เขตแดนร้างยังพอมีความหวัง เพราะอย่างน้อยพวกเจ้าสองคนก็ยังมีความถ่อมตนมากพอที่จะรู้ว่าเส้นทางจักรพรรดินั้นไม่ได้ยิ่งใหญ่ไปกว่าสิ่งที่พวกเจ้าทำ” “พวกเราทำให้ปรมาจารย์ผิดหวังมามากแล้ว จึงไม่อาจถือดีได้ครับ” กวางปรุงยากล่าว “ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป แล้ววันนั้นจะมาถึง” หลี่ชีเยี่ยพยักหน้า “ขอบพระคุณสำหรับคำชี้แนะครับท่านบรรพชน” กวางปรุงยาคำนับ หลี่ชีเยี่ยหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปมองยังเส้นขอบฟ้า “ครืน!” ลำแสงเพลิงพุ่งผ่านท้องฟ้าไป “นั่นมัน...” จักรพรรดิและเทพบรรพกาลต่างแหงนหน้ามอง “ใครกัน?” นักล่าดาบหรี่ตามองแต่ไม่อาจเห็นรูปร่างของบุคคลนั้นได้อย่างชัดเจน “มันอยู่ในทะเลดารา (Star Ocean) หรือว่าจะเป็นจักรพรรดิตะวัน?” กวางปรุงยาคาดเดา “ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ที่นั่นนอกจากเขา ต้องเป็นจักรพรรดิตะวันแน่ๆ” นักล่าดาบกล่าว “คุกในตำนานใช่ไหม?” ออร์คิดคอร์ถามมู่หู “ใช่” มู่หูพยักหน้า “คนทั่วไปไม่สามารถเข้าไปได้ เงื่อนไขสำคัญคือต้องมีพลังอนิมา เพราะมีสัตว์ร้ายดุร้ายอยู่ที่นั่น” “โฮก!” เสียงคำรามดังก้องไปทั่วเขตแดนร้าง ถัดมา ไอหมอกสีเทาก็ปะทุออกมาจากภูเขาลูกหลักในอาณาจักรจักรพรรดิ มันกวาดผ่านผืนดินไป ทำลายพืชพรรณและต้นไม้จนสิ้นซาก “?!” เหล่าคนหนุ่มสาวต่างรู้สึกหวาดกลัว “เคร้ง!” เงาร่างมหึมาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อให้เกิดเสียงโซ่ตรวนที่พันธนาการร่างนั้นไว้ดังระงมไปทั่ว