Chapter 6391: ถูกขโมยงั้นหรือ? “ถึงทำอะไรไปตอนนี้ก็คงสายเกินไปแล้ว” คนที่หนึ่งกล่าว “ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งเรื่องความฝันและเรื่องนี้” คนที่หนึ่งกล่าวต่อ “ไม่ต่างกันหรอก ทั้งสองอย่างนั่นมาจากร่างกายเดียวกัน” คนที่สองตอบ “นั่นสินะ” คนที่หนึ่งพยักหน้าก่อนจะครุ่นคิด “เราควรเผาเขาดีไหม?” “เราควรเผาเหรอ?” คนที่สองสงสัย “เราควรเผาเขาดีไหมนะ?” ทั้งคู่จ้องมองไปที่หลี่ชีเยี่ย “พวกผีมักจะกลัวไฟอยู่แล้ว จริงไหมล่ะ” หลี่ชีเยี่ยเอ่ยขึ้น “งั้นเรามาเผาเจ้านายกันเถอะ” คนที่สองเห็นว่านั่นเป็นเหตุผลที่สมควร “ตกลง จะได้ไม่ต้องโชคร้ายอีกต่อไป” คนที่หนึ่งพยักหน้าเห็นด้วย “เดี๋ยวๆ ถ้าเราเผาเจ้านาย แล้วนับจากนี้เราจะไปอยู่กับใครล่ะ?” คนที่สองถาม “ก็กลับบ้านสิ ไม่ต้องอยู่ที่นี่อีกแล้ว” คนที่หนึ่งตอบ “ที่บ้านก็ไม่มีใครอยู่นี่” คนที่สองส่ายหัว “เจ้านายมีลูกชายคนหนึ่ง บางทีเราอาจจะไปอยู่กับเขาก็ได้” “ฉันไม่เคยเจอหน้าเขาเลยนะ” คนที่หนึ่งกล่าว “จริงด้วย ฉันก็เหมือนกัน” คนที่สองเสริม “คงจะเป็นตอนหลังจากที่เจ้านายออกจากบ้านไปแล้วสินะ” คนที่หนึ่งลูบคางตัวเอง “นั่นมันบ้านของเรา ไม่ใช่บ้านของเจ้านาย” คนที่สองท้วง “บ้านของเราไม่ใช่บ้านเดียวกับเขาหรอกเหรอ?” คนที่หนึ่งถาม “แล้วบ้านของเราจะเป็นบ้านของลูกชายเขาได้ยังไงล่ะ?” คนที่สองแย้ง “ไม่มีทางเป็นไปได้ บ้านนี้เป็นของเรา ไม่ใช่ของเขา” คนที่หนึ่งกระโดดขึ้นแล้วพูดต่อ “อืม เราควรบอกเรื่องของดีๆ ที่เราทิ้งไว้ที่นั่นให้เขารู้ดีไหมนะ?” “จะบอกไปทำไมกัน นั่นมันของๆ เรา” คนที่สองกล่าว “ฉันก็นึกว่าพวกมันเป็นของเจ้านายเสียอีก” คนที่หนึ่งกล่าว “แต่เจ้านายตายไปแล้ว” คนที่สองเตือน “แล้วทำไมเราต้องมาอยู่ที่นี่ด้วยล่ะ? เดินทางมาตั้งไกลจนมาถึงที่ที่ถูกลืมแบบนี้ แถมยังบาดเจ็บอีก” คนที่หนึ่งคร่ำครวญ “เราต้องบอกเจ้านายหรือลูกชายของเขาเรื่องนี้” คนที่สองกล่าว “ใช่ บอกไอ้ศพนี่แหละ” คนที่หนึ่งส่ายหัว “แต่นี่มันกลับมามีชีวิตอีกไม่ใช่เหรอ?” คนที่สองตั้งข้อสังเกต “ก็แค่ผีที่โชคร้ายตัวหนึ่ง บอกไปก็ไร้ประโยชน์” คนที่หนึ่งสรุป “จริงด้วย เขาไม่ใช่เจ้านายของเราอีกแล้ว” คนที่สองเห็นด้วย “ก็นะ ปกติเขาก็ไม่เคยใช้มันอยู่แล้ว อีกอย่างดูท่าทางเขาคงไม่กลับมาแล้วล่ะ” คนที่หนึ่งครุ่นคิด “นั่นสินะ” คนที่สองตอบรับ “งั้นเรากลับกันเลยดีไหม?” คนที่หนึ่งถาม “ไม่ดีกว่า เจ้านายไม่ได้กลับกับเราด้วย จะอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์” “แต่เราต้องเฝ้าบ้านของเราไว้ เผื่อจะมีใครมาขโมยของดีๆ ไป” คนที่สองกล่าว “ไม่มีใครทำหรอก เราซ่อนมันไว้ดีขนาดนั้น” คนที่หนึ่งยืนยัน “ใครจะไปรู้ พวกสุนัขพวกนั้นจมูกดีจะตาย” คนที่สองโต้ “เธอพูดถูก เราเกือบตายเพราะมัน จะให้พวกสุนัขพวกนั้นมาขโมยไปไม่ได้เด็ดขาด” คนที่หนึ่งกล่าว “เราเอาคืนมาได้ เรานี่สุดยอดจริงๆ” คนที่สองภูมิใจ “เปล่าหรอก เจ้าคนสารเลวนั่นถูกกวาดล้างไป เราเลยบังเอิญไปเจอเข้าพอดี” คนที่หนึ่งกล่าว “จริงสิ นานมาแล้วเหมือนกันนะ” คนที่สองกล่าว “งั้นเราต้องจับตาดูมันไว้ให้ดี” “มันมีประโยชน์ไหม?” คนที่หนึ่งถาม “มีประโยชน์งั้นเหรอ?” คนที่สองอึกอักตอบไม่ได้ “มันไร้ประโยชน์น่า ถ้าเราไม่ได้จะเลื่อนระดับขึ้นไปอีก จะเอามันไปทำไม?” คนที่หนึ่งกล่าว “แต่มันเป็นของดีนะ” คนที่สองเถียง “เจ้านายบอกว่ามันเป็นของดี ไม่ใช่พวกเราที่พูดสักหน่อย” คนที่หนึ่งกล่าว “อืม เราก็กินมันไม่ได้ บางทีอาจจะไม่ใช่ของดีก็ได้” คนที่สองครุ่นคิด “เดี๋ยวสิ มันผ่านมาแปดสิบห้าล้านปีแล้วนะ นั่นแหละคือมูลค่าของมัน” “จริงด้วย แลกเงินได้มหาศาลเลย” คนที่หนึ่งกล่าว “งั้นเราก็จะไม่เก็บไว้ให้เจ้านายงั้นเหรอ?” คนที่สองถาม “ตอนเขาตายไปแล้วเนี่ยนะ” คนที่หนึ่งกล่าว “เขากลายเป็นผีไปแล้ว ไม่สนหรอกว่าจะเป็นยังไง” “นั่นสินะ เขาไม่เคยคิดอยากจะกลับบ้านเลย” คนที่สองรำพึง “ก็เพราะว่านั่นไม่ใช่บ้านของเขาไง ไอ้เจ้าคนสารเลวนั่นถึงไม่อยากกลับไป” คนที่หนึ่งกล่าว “อย่าเรียกเจ้านายแบบนั้นสิ ถึงเขาจะเลวแค่ไหน แต่เขาก็ยังเป็นเจ้านายนะ” คนที่สองปราม “ก็ได้ ยังเป็นเจ้านายก็จริง แต่เราจะยกให้ใครไม่ได้หรอก” คนที่หนึ่งกล่าว “และเราก็พาเขากลับไปไม่ได้ เขาไม่ได้เป็นอมตะแล้ว ถ้าพวกสุนัขพวกนั้นรู้เข้า พวกมันต้องจับเขากินแน่” “พวกสุนัขจะกินผีด้วยเหรอ?” คนที่สองกลอกตา “แน่นอนอยู่แล้ว” คนที่หนึ่งยืนยัน “เราจะปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้” คนที่สองกล่าว “งั้นกลับกันเถอะ” คนที่หนึ่งบอก “ทำไมต้องกลับ ในเมื่อเราไม่ได้จะพาเจ้านายกลับหรือจะยกของนั่นให้เขา?” คนที่สองถาม “นั่นก็จริง บางทีเราควรจะให้ลูกชายของเขานะ เขาเป็นอมตะ ของชิ้นนั้นน่าจะเหมาะกับเขา” คนที่หนึ่งเสนอ “บ้าเอ๊ย ฉันไม่รู้จักเขาเสียหน่อย ทำไมต้องให้เขาด้วยล่ะ?” คนที่สองประท้วง “ก็เพราะเขาเป็นลูกชายเจ้านายไง” คนที่หนึ่งตอบ “อืม... งั้นเราจะยกให้เขาเหรอ?” คนที่สองถาม “ของดีที่พวกแกเอาแต่พูดถึงน่ะมันคืออะไรกันแน่?” กวางแอลเคแทรกขึ้นมา “เรื่องของแกที่ไหนล่ะ แกไม่ใช่ลูกชายเจ้านายสักหน่อย!” ทั้งคู่ตะคอกใส่กวางตัวนั้น