Chapter 6389: ลูกชายของบอส “มันน่าจะตายไปแล้ว” คนหนึ่งกล่าว “ไม่มีทาง” อีกคนปฏิเสธ “ถ้าอย่างนั้นทำไมมันถึงนอนนิ่งไปล่ะ?” คนแรกถาม “ถ้ามันตายแล้ว ทำไมเราถึงหาศพไม่เจอ?” คนที่สองแย้ง “มันวิ่งหนีไปหลังจากตายแล้วต่างหาก” คนแรกยืนกราน “นายเคยเห็นคนตายที่ไหนวิ่งได้บ้าง?” คนที่สองส่ายหน้า “อืม...” คนแรกนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “เคย” “ตอนไหน? ทำไมฉันไม่เคยเห็น?” คนที่สองถาม “นายก็เคยเห็น บอสไงล่ะ บอสตายไปแล้วยังวิ่งต่อได้เลย” คนแรกกล่าว “ไม่นะ ฉันไม่เคยเห็น” คนที่สองเอียงคอทำท่าครุ่นคิด “งั้นถ้ามันไม่ได้วิ่งหนีไป แล้วตอนนี้มันอยู่ที่ไหน?” คนแรกหรี่ตามองอีกฝ่าย “ก็เพราะหมอกไงล่ะ มันหายตัวไป ไม่ใช่การวิ่ง” คนที่สองกล่าว “มันก็เหมือนกันนั่นแหละ มันวิ่งหนีไปแน่ๆ” คนแรกพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไม่มีทางที่คนตายจะวิ่งได้” คนที่สองยังคงไม่เชื่อ “บอสบอกว่าบอสเคยตายมาก่อน แต่นั่นก็ไม่ได้หยุดไม่ให้บอสวิ่งไปมาได้” คนแรกย้ำ “นายเคยเห็นคนตายแบบบอสที่ไหนอีกล่ะ? ไม่มีทางหรอก” คนที่สองกล่าว “นั่นมันอดีต ไม่ใช่ตอนนี้” คนแรกเถียง “บอสตายไปนานมากแล้ว นานจนศพขึ้นรา พอเวลามันผ่านไปนานขนาดนั้น ร่างนั้นก็เลยงอกวิญญาณขึ้นมาแล้วกลับมามีชีวิตอีกครั้ง” “เป็นไปไม่ได้ นายเคยเห็นกับตาเหรอ?” คนที่สองถาม “นี่เรากำลังพูดถึงบอสนะ เวลาผ่านไปนานขนาดนั้น อะไรก็เกิดขึ้นได้” คนแรกกล่าว “งั้นเราก็กำลังพูดถึงวิญญาณรา ไม่ใช่คน มันต้องเข้าสิงร่างแน่ๆ” คนที่สองวิเคราะห์ “นายไปได้ยินมาจากโลกไหนว่ามีวิญญาณรา?” คนแรกมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหยียดหยาม “งั้นอะไรล่ะ ผีราเหรอ? ไม่มีของแบบนั้นหรอก” คนที่สองตอบ “ที่ฉันรู้คือ มันต้องกลับชาติมาเกิดเป็นตัวอะไรสักอย่างที่อับโชคแน่ๆ” คนแรกกล่าว “ทำไมถึงคิดงั้น?” คนที่สองถาม “จำที่บอสเล่าได้ไหมว่าเคยมีชีวิตอมตะและไม่มีวันตาย? สุดท้ายบอสก็ยังตาย” คนแรกตอบ “คนที่มีชีวิตอมตะและไม่มีวันตายจะตายได้ยังไง” กวางนักปรุงยา (Alch-deer) แทรกขึ้น “นายนี่มันโง่จริงๆ” คนแรกจ้องหน้ากวางแล้วพูดต่อ “บอสต้องอยากตายเองนั่นแหละ ถึงได้กลายเป็นบอส” “ฉันจำได้แล้ว นั่นเป็นเหตุผลที่บอสตาย แล้วบอสยังมีน้องชายคนที่สองอีกด้วย” คนที่สองกล่าว “น้องชายคนที่สองอะไรกัน ฉันต่างหากที่เป็นน้องชายคนที่สอง” คนแรกแย้ง “ไม่สิ ถ้าฉันเป็นน้องชายคนที่สอง ฉันก็ไม่ควรจะอยู่ในเหตุการณ์นั้น” คนที่สองพบจุดที่ขัดแย้ง “งั้นก็แสดงว่ามีน้องชายคนที่สองคนอื่นอีก” คนแรกสรุป “ไม่หรอก เรานี่แหละคือคนที่สอง” คนที่สองส่ายหน้า “อย่างนั้นเหรอ? แล้วทำไมบอสถึงตายล่ะ?” คนแรกเริ่มงง “ฉันรู้แล้ว ฉันรู้!” คนที่สองตบมือแล้วพูด “เพราะเขามีลูกชายน่ะสิ! ในเมื่อเขาเป็นอมตะ ลูกชายก็เลยเป็นอมตะไม่ได้ เขาเลยต้องตายเพื่อลูกชายของเขา” “เขามีลูกชายด้วยเหรอ?” คนแรกถาม “ใช่ เขาบอกฉันว่าเขาส่งต่อความอมตะให้ลูกชายแล้วเขาก็ตาย” คนที่สองหัวเราะ “โอ้ ฉันว่านายพูดถูก มันสมเหตุสมผลเลยที่เขาตาย” คนแรกพยักหน้าเห็นด้วย “เดี๋ยวนะ แล้วใครเป็นบอสคนปัจจุบันล่ะ? ผีเหรอ?” “ต้องเป็นวิญญาณที่อับโชคแน่ๆ ให้ตายเถอะ นี่เรากำลังติดตามใครอยู่เนี่ย?” คนที่สองเริ่มหวาดกลัว “ไม่แปลกใจเลย ไม่แปลกใจเลย” คนแรกพูด “มิน่าล่ะพักนี้เราถึงได้ดูโง่ลง เรากำลังโดนผีหลอกอยู่แน่ๆ” “งั้นเราควรทำยังไงดี?” คนที่สองดูหวาดหวั่น “ไม่รู้สิ เราคงจะโชคร้ายตามไปด้วย” คนแรกกล่าว “แบบนี้ไม่ดีเลย ความโชคร้ายมันน่ากลัว...” คนที่สองโอดครวญ “จะทำอะไรได้ล่ะ?” คนแรกทำหน้าจนปัญญา “ไม่มีทางเลือกอื่น” คนที่สองลูบคาง “ทำไมจะไม่มีล่ะ? วิธีแก้มีตั้งเยอะแยะ” หลี่ชีเยี่ยเอ่ยแทรก “วิธีไหนล่ะ?” ทั้งสองถามขึ้นพร้อมกัน “พวกผีมันกลัวไฟ แค่พวกนายเผามันซะ แล้วพวกนายก็จะหมดเคราะห์เอง” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “ก็จริงแฮะ” ทั้งสองพูดพร้อมกัน “งั้นเรากลับไปเผามันกันเถอะ” ทั้งคู่สบตากัน “ไม่ล่ะ บอสเคยรับเราไว้ตอนเราไม่มีอะไรกิน เราจะไปเผาบอสลงได้ยังไง?” คนแรกแย้ง “นั่นสินะ คนเขาว่ากันว่าต้องตอบแทนบุญคุณสิบเท่า เรากินอาหารของเขามาตั้งเยอะ จะไปตอบแทนเขายังไงดี?” คนที่สองเห็นด้วย “แต่เขาก็ตายไปแล้ว เราไม่ต้องตอบแทนอะไรหรอก ในเมื่อเรายังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้เราก็คือบอส” คนแรกกล่าว “เราเผาเขาได้” “เผาเลย ใช่ๆ ไม่งั้นเราจะโดนหลอกเอา” คนที่สองพยักหน้า “เดี๋ยวนะ ไม่ได้ เขาเพิ่งมีลูกชาย” คนแรกนึกขึ้นได้ “เขามีลูกชาย แต่เราไม่มี ใครจะไปสน?” คนที่สองกล่าว “ในเมื่อเขาเป็นร่างกลับชาติมาเกิดของวิญญาณอับโชค บางทีความโชคร้ายอาจจะส่งต่อไปถึงลูกชายเขาก็ได้” คนแรกกล่าว “แล้วไง? มันไม่เกี่ยวกับเราสักหน่อย” คนที่สองตอบ “ลูกชายเขาจะมาหลอกเราแทนยังไงล่ะ เราหนีความโชคร้ายไม่พ้นหรอก” คนแรกแย้ง “จริงด้วย” คนที่สองครุ่นคิด “สรุปคือเราต้องโชคร้ายไปตลอดกาลเลยเหรอ?” “งั้นบางทีเราควรเผาลูกชายเขาด้วย” คนแรกจ้องไปที่หลี่ชีเยี่ย “ถ้าหมอนั่นไม่มีวันตาย พวกนายจะฆ่ามันยังไง? แล้วมันจะกลายเป็นตัวอะไรล่ะ? ผีอับโชคหรือผีไฟ?” หลี่ชีเยี่ยถาม “ตัวไหนน่ากลัวกว่ากัน?” คนที่สองจ้องหลี่ชีเยี่ยแล้วถามอย่างจริงจัง “ไม่น่ากลัวสักตัว” หลี่ชีเยี่ยตอบ “งั้นอะไรที่น่ากลัว?” คนแรกถาม “คน” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “คนเหรอ?” ทั้งสองมองหน้ากัน