บทที่ 1162 ผลลัพธ์ที่ตามมา แม้ความรู้สึกเย็นเยียบจะแล่นอยู่ในหัว แต่ตัวอเล็กซ์ก็ยังยากที่จะเรียบเรียงได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ สิ่งเดียวที่เขานึกออกคือคำทำนายเมื่อกว่า 15 ปีก่อน คำทำนายที่เผยให้เห็นนิมิตของมงกุฎที่วางอยู่บนศีรษะของเขา คำทำนายที่สองได้กลายเป็นความจริงแล้ว ฝูงชนไม่ได้ตกตะลึงเท่ากับอเล็กซ์ พวกเขาจึงเริ่มกระซิบกระซาบกันทันทีเพื่อทำความเข้าใจกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินและเห็น หากเป็นเพียงแค่คำพูด พวกเขาก็คงคิดว่าฟีนิกซ์อาจจะพูดผิดไป แต่การได้เห็นนางนำมงกุฎของตนเองมาสวมบนศีรษะของอเล็กซ์ได้ตอกย้ำเจตจำนงของนางอย่างชัดเจนว่าสิ่งที่นางต้องการคืออะไร โดยไม่มีใครในฝูงชนคัดค้าน อเล็กซ์ก็ได้กลายเป็นผู้ปกครองอีกคนของทวีปใต้ไปเสียแล้ว ผู้คนไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้ดี “ฝ่าบาท ท่านกำลังพูดอะไรอยู่หรือเพคะ?” เหล่าผู้อาวุโสรีบเดินเข้าไปหาสการ์เล็ตและถามนาง “อะไรนะ?” สการ์เล็ตมองพวกเขา “ข้าพูดอะไรผิดงั้นหรือ?” “ไม่เพคะ นั่นมัน…” เหล่าผู้อาวุโสเองก็ไม่มั่นใจว่าจะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร “นี่เป็นสิ่งที่ควรทำจริงหรือเพคะ ฝ่าบาท?” “ทำไมถึงจะไม่ควรล่ะ?” สการ์เล็ตถามกลับ “พวกเราไม่ทราบเพคะ” เหล่าผู้อาวุโสกล่าว “เพียงแต่เรื่องเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ท่านควรจะไตร่ตรองให้ดีก่อนที่จะตัดสินใจ” “พวกท่านคิดว่าข้าตัดสินใจโดยใช้อารมณ์ชั่ววูบหรือ?” สการ์เล็ตถาม “ข้าใช้เวลาทั้งหมดตั้งแต่วันเมื่อวานเพื่อการตัดสินใจเรื่องนี้เพียงเรื่องเดียว และข้าได้ตัดสินใจแล้วว่าจะให้อเล็กซ์เป็นผู้ปกครองในยามที่ข้าไม่อยู่ แม้แต่ในยามที่ข้าอยู่ เขาก็จะเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดอันดับสองของทวีปนี้” เหล่าผู้อาวุโสรีบส่ายหน้า “หากท่านได้ไตร่ตรองการตัดสินใจของท่านมาดีแล้ว พวกเราก็ไม่มีข้อกังขาใดๆ ทั้งสิ้น” คนหนึ่งในกลุ่มกล่าว สการ์เล็ตพยักหน้าและหันไปทางอเล็กซ์ “เจ้าดูไม่ตื่นเต้นเลยนะที่จู่ๆ ก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นกษัตริย์” นางกล่าว ในที่สุดอเล็กซ์ก็หลุดจากภวังค์และมองไปที่สการ์เล็ต “ทำไมท่านไม่บอกผมก่อนว่าจะทำเรื่องที่บ้าบิ่นขนาดนี้” เขากล่าว “ทำไมข้าต้องบอก? ไม่ว่าอย่างไรการตัดสินใจของข้าก็จะไม่เปลี่ยนอยู่ดี” นางกล่าว “ทำไมต้องเป็นผม?” อเล็กซ์ถาม “ไม่ชัดเจนหรืออย่างไร? ก็เพราะเรามีพันธะต่อกันไงล่ะ” สการ์เล็ตตอบ คนไม่กี่คนที่อยู่ใกล้เวทีได้ยินบทสนทนาดังกล่าวและต่างประหลาดใจกับสิ่งที่ได้ยินเป็นอย่างมาก เพียงไม่นานข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่วฝูงชนอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้า ทุกคนก็ต่างพูดถึงข้อมูลเรื่องนั้นเพียงอย่างเดียว สการ์เล็ตสังเกตเห็นข่าวลือที่กำลังแพร่ออกไปและตัดสินใจยุติมันในทันที “ข้าได้สร้างพันธะกับมนุษย์หนุ่มผู้นี้ นั่นเป็นเรื่องจริง” นางกล่าว “นั่นไม่ใช่การลำเอียงหรือ?” “ทำไมต้องเป็นเขา? ยังมีผู้ที่เหมาะสมกว่าอีกมากมาย” ผู้คนเริ่มบ่นพึมพำออกมาในที่สุด และไม่มีใครสามารถห้ามไม่ให้คนอื่นโพล่งความคิดของตนออกมาได้ เหล่าผู้อาวุโสพยายามจะห้ามปรามพวกเขา แต่สการ์เล็ตกลับขวางเอาไว้ นางปล่อยให้ฝูงชนได้ระบายความโกรธแค้นและความไม่พอใจออกมา นางหันกลับไปหาอเล็กซ์อีกครั้ง ซึ่งดูเหมือนจะพร้อมตั้งคำถามกับนางอีกรอบ “พวกเขาพูดถูก” เขากล่าว “ทำไมท่านถึงตัดสินใจอย่างลำเอียงเช่นนี้? ทำไมต้องเป็นผม?” “ข้าไม่ได้ลำเอียง” สการ์เล็ตกล่าว “ถึงแม้จะไม่มีพันธะของเรา ถึงแม้ข้าจะเพียงแค่เคยได้ยินชื่อเจ้า ข้าก็จะเลือกเจ้าอยู่ดี ความสำเร็จของเจ้าไม่ใช่สิ่งที่ใครจะจินตนาการได้ว่าทำไปได้อย่างไร มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่คู่ควรในทวีปทั้งหมดนี้” “อาจจะจริง” อเล็กซ์กล่าว “แต่แล้วปัญหาหลักล่ะ? ความจริงที่ว่าผมไม่ใช่คนของทวีปนี้ วันหนึ่งผมจะต้องจากที่นี่ไปและกลับไปยังที่ของผม” “ข้ารู้” สการ์เล็ตกล่าว “เจ้าบอกข้าเช่นนั้น เจ้าคิดหรือว่าข้าจะตัดสินใจเรื่องสำคัญเช่นนี้โดยไม่คำนึงถึงเรื่องนั้น?” “งั้นท่านก็รู้ว่าผมจะต้องจากไป แต่ท่านก็ยังตัดสินใจให้ผมเป็นกษัตริย์?” อเล็กซ์ถาม “เมื่อเจ้าบอกว่าจะกลับไป ชื่อของสถานที่ที่เจ้าจะกลับไปนั้นคือที่ไหนหรือ?” สการ์เล็ตถาม อเล็กซ์ขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง “นั่นมัน…” เขารู้สึกยากที่จะเอ่ยชื่อสถานที่ที่เขาถือว่าเป็นที่ที่เขาจะกลับไป ครู่หนึ่งเขานึกถึงทวีปกลาง แต่นั่นก็ไม่ใช่ที่ที่ถูกต้อง เพิร์ลอยู่ที่นั่น และบ้านเก่าของเขาก็อยู่ที่นั่น แต่นั่นเป็นที่ที่เขาทำได้เพียงบอกว่าเขาไปเยี่ยมเยียน ไม่ใช่การกลับไป ส่วนทวีปตะวันตก เขาก็สามารถบอกว่าเขาจะกลับไปที่นั่นได้เช่นกัน แต่ตำแหน่งที่แน่ชัดในทวีปนั้นคือที่ไหนกันล่ะ? เขานึกถึงสำนักหงอู่และสำนักเสือ แต่นั่นเป็นสถานที่ที่เขาจากมานานแล้ว สถานที่นั้นเก็บรักษาความทรงจำของเขาไว้ ไม่ใช่บ้านของเขา ส่วนในอาณาจักรสัตว์หรือจักรวรรดิลูมินอส ที่นั่นมีเพียงที่เดียวที่เขาจะกลับไปหามัน นั่นคือแม่ของเขา ไม่ว่าแม่ของเขาจะอยู่ที่ไหน เขาจะไปที่นั่น แต่ถ้าอย่างนั้น… เขาก็สามารถพาแม่มาที่ทวีปใต้ได้ไม่ใช่หรือ? “เจ้าบอกข้าว่าเจ้าไม่มีบ้านให้กลับไป เจ้ามีเพียงแค่ครอบครัว เจ้าสามารถนำสมาชิกในครอบครัวของเจ้ามารวมตัวกันที่ทวีปนี้ได้อย่างง่ายดายไม่ใช่หรือ?” สการ์เล็ตถาม “เจ้ามีสองคนอยู่ที่นี่แล้ว เจ้าเพียงแค่ต้องพาที่เหลือมาเท่านั้นเอง” อเล็กซ์พยักหน้าช้าๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น นั่นคือความจริง ไม่ว่าเขาจะมองมันอย่างไรก็ตาม บ้านของเขาคือที่ที่มีครอบครัวของเขา ดังนั้นตราบใดที่พวกเขายังอยู่ที่นี่ เขาก็จะยังคงอยู่ที่ทวีปใต้ตลอดไป โดยไม่จำเป็นต้องจากที่นี่ไปไหนอีก อเล็กซ์อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในท้ายที่สุด “ผมไม่มีความสนใจที่จะปกครอง และไม่มีความสามารถที่จะทำเช่นนั้นได้ แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าท่านต้องการให้ผมเป็นผู้ปกครอง ผมก็จะทำ” เขากล่าว “ผู้นำและผู้ปกครองไม่ได้เกิดมาพร้อมกับความสามารถในการนำหรือปกครอง พวกเขาถูกสร้างขึ้นด้วยคำสั่งสอนและการกระทำของผู้คนที่อยู่รายล้อม เจ้าอาจยังไม่มีความสามารถในการปกครองในตอนนี้ แต่ในอีกไม่กี่ปี เจ้าก็จะสามารถตัดสินใจในเรื่องที่ผู้ปกครองเท่านั้นที่จะตัดสินใจได้ ข้ารับประกันเจ้าได้อย่างน้อยที่สุดก็เรื่องนี้” อเล็กซ์ไม่ได้สงสัยในคำพูดนั้น แต่เขายังคงรู้สึกผิดอยู่ดีที่ต้องกลายเป็นผู้ปกครอง เขาไม่รู้สึกว่าตนเองคู่ควรกับมัน “เจ้าต่อสู้และรอดชีวิตจากคนที่แข็งแกร่งกว่าเจ้าเกือบ 30 ระดับมาได้ ทำไมจู่ๆ ถึงต้องกลัวเพียงแค่การตัดสินใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ล่ะ?” สการ์เล็ตถาม อเล็กซ์คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ “เมื่อท่านพูดแบบนั้น ผมอาจจะกำลังตื่นตระหนกเกินเหตุจริงๆ ก็ได้” เขากล่าว เขาหายใจเข้าลึกๆ ในขณะที่นึกถึงคำทำนายนั้น เขากลัวการกลายเป็นผู้ปกครองเพราะมันจะทำให้คำทำนายที่สองกลายเป็นจริงหรือเปล่า? เขาพยายามฝืนโชคชะตาเพื่อยืนยันว่าคำทำนายเหล่านั้นอาจจะผิดพลาดได้หรือไม่? ตอนนี้เมื่อเขานึกถึงมัน เขาก็หวาดกลัวคำพยากรณ์เดียวที่บอกเขาว่าเขาจะตายเมื่อไหร่เสมอมา เขาจะตายเมื่อต้องช่วยเหลือพลังที่ล่มสลายให้ฟื้นฟูตัวเองขึ้นมา เขาเกรงว่าสการ์เล็ตจะเป็นพลังนั้นหรือเปล่า? ‘อะไรที่เกิดขึ้นไปแล้วก็ให้มันแล้วไป’ เขาคิด ‘ถ้าคำทำนายจะเป็นจริง มันก็จะเป็นจริง ข้าไม่อาจหยุดมันได้’ “เอาล่ะ ผมเต็มใจที่จะเป็นผู้ปกครอง” อเล็กซ์กล่าวด้วยแผ่นหลังที่ยืดตรงในขณะที่จ้องมองสการ์เล็ต สการ์เล็ตยิ้มและหันไปทางฝูงชนที่ยังคงซุบซิบกันอยู่ด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน “พวกเจ้าทุกคนคงเชื่อว่าข้าทำการตัดสินใจอย่างลำเอียงในวันนี้สินะ?” สการ์เล็ตถาม ฝูงชนเงียบเสียงลง พวกเขาเชื่อเช่นนั้นจริงๆ แต่ไม่มีใครอยากเป็นคนพูดคำนั้นกับผู้ปกครองคนใหม่ของพวกเขา “พวกเจ้าพูดถูก” สการ์เล็ตกล่าว “มันเป็นการตัดสินใจที่ลำเอียง อย่างไรก็ตาม ความลำเอียงนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับความใกล้ชิดที่ข้ามีต่อชายหนุ่มผู้นี้ แต่มันขึ้นอยู่กับความเข้าใจของข้าว่าเขาสามารถทำอะไรได้และทำอะไรไม่ได้ต่างหาก” ฝูงชนสับสนเล็กน้อย พวกเขาจึงปล่อยให้นางพูดต่อ “ในที่นี้มีใครที่สามารถต่อสู้กับคนที่แข็งแกร่งกว่าระดับการบ่มเพาะของตัวเองได้มากกว่า 3 ระดับบ้าง?” สการ์เล็ตถาม ฝูงชนมองหน้ากัน พยายามมองหาใครสักคนที่น่าจะตอบคำถามนี้ได้ แต่ก็ไม่มีใครเลย “อเล็กซ์ผู้นี้สามารถต่อสู้กับคนที่แข็งแกร่งกว่าระดับการบ่มเพาะของเขาถึง 10 ระดับได้” นางกล่าว เสียงความประหลาดใจดังขึ้นไปทั่วทั้งลานเมื่อผู้คนได้รับรู้ถึงข้อเท็จจริงดังกล่าว “10 ระดับ? นั่นไม่น่าจะเป็นไปได้” ใครบางคนกล่าว และคนอื่นๆ ก็พึมพำหรือพยักหน้าเห็นด้วย “เจ้า!” สการ์เล็ตชี้ไปที่ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ซึ่งมีระดับการบ่มเพาะอยู่ที่ขอบเขตแก่นแท้นักบุญระดับที่ 3 “เจ้าไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของข้าอย่างนั้นหรือ?” ชายชราที่ถูกฟีนิกซ์ชี้ตัวเริ่มเหงื่อแตกพลั่กทันที เขาเคยวิจารณ์เรื่องการตัดสินใจนี้อย่างเปิดเผย แต่เขาก็คิดว่าตนเองซ่อนตัวได้ดีพอสมควรแล้ว “ม-แน่นอนว่าไม่ฝ่าบาท” ชายผู้นั้นกล่าว “ไม่ เจ้าได้พูดออกไป” สการ์เล็ตกล่าว “ข้าได้ยินเสียงของเจ้า ข้าได้ยินเสียงของทุกคน ดังนั้น ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้ลบล้างการตัดสินใจของข้า” “เจ้าจะต่อสู้กับเขาต่อหน้าพวกเราทุกคนเป็นเวลา 3 กระบวนท่าพอดี ถ้าอเล็กซ์แพ้ ข้าจะถอนคำพูดเรื่องการทำให้เขาเป็นผู้ปกครอง” นางกล่าว “เจ้าตกลงหรือไม่?” ชายผู้นั้นตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเพราะเขาไม่ต้องการขัดใจใคร แต่เมื่อถูกสายตาของผู้คนจำนวนมากรอบตัวจ้องมอง เขาจึงถูกบีบให้ต้องยอมรับการต่อสู้ “แล้วถ้าผมแพ้ล่ะ?” เขาถาม “ไม่มีอะไรเกิดขึ้น” สการ์เล็ตกล่าว “ข้ายังคงอนุญาตให้พวกเจ้าบ่นได้อยู่ดี” “ผมตกลงสู้ครับ” ชายผู้นั้นตอบทันทีหลังจากได้ยินเช่นนั้น “เราจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ?” อเล็กซ์ถามสการ์เล็ตเบาๆ “วิธีเดียวที่จะพิสูจน์ความชอบธรรมของเจ้าได้ คือการแสดงให้ผู้อื่นเห็นว่าเจ้าแข็งแกร่งเพียงใด” นางกล่าว “เอาล่ะ ไปเริ่มสู้กับเขาได้แล้ว” “ก็ได้” อเล็กซ์กล่าว ก่อนจะก้าวลงจากเวทีแล้วบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ชายผู้นั้นตามไปในอีกครู่ต่อมา และในไม่ช้าทั้งสองก็เผชิญหน้ากัน พร้อมที่จะเริ่มการต่อสู้