Chapter 1445 เมืองบลูฮาร์ท “ฝ่าบาท ยินดีต้อนรับสู่ราชอาณาจักรที่ต่ำต้อยแห่งนี้” หลงเว่ยหยวน กษัตริย์แห่งราชอาณาจักรอาซูร์กล่าวด้วยความยินดีหลังจากเห็นอเล็กซ์และคณะมาถึงเมืองบลูฮาร์ท “ท่านกษัตริย์เว่ยหยวน” อเล็กซ์เอ่ย “ไม่ได้พบกันนานเลยนะ” “นั่นสินะพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” กษัตริย์ตรัส “ทรงเป็นอย่างไรบ้าง?” ชายร่างบางที่มีเส้นผมสีดำดุจแพรไหมผู้นี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อได้พบกับอเล็กซ์อีกครั้ง เขามีลักษณะที่ดูทั้งหนุ่มและแก่ในเวลาเดียวกัน ราวกับว่าเขาเป็นชายชราที่พยายามฝืนรั้งความเยาว์วัยเอาไว้ด้วยวิธีภายนอก อเล็กซ์รู้ดีว่ากษัตริย์ทั้ง 5 จากอาณาจักรอื่นถูกสังหารและถูกแทนที่ไปแล้ว เขาจึงสงสัยว่าสถานการณ์ของกษัตริย์แห่งอาณาจักรอาซูร์จะเป็นอย่างไรบ้าง เขาไม่เคยอ่านเจอว่าที่นี่มีการวางแผนรัฐประหาร ดังนั้นเขาจึงอนุมานว่าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมตั้งแต่แรก เว้นเสียแต่ชื่อเมืองหลวงที่เปลี่ยนไปเพื่อให้เข้ากับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเมื่อ 4,000 ปีก่อน เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะมีอะไรเปลี่ยนไปมากกว่านี้ หลงเว่ยหยวนเป็นลูกชายของลูกสาวของพี่สาวจักรพรรดิมังกรองค์ก่อนหน้าองค์ปัจจุบัน แม่ของเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องสายตรงของจักรพรรดิมังกรองค์ปัจจุบัน เขาจึงสามารถหาที่นั่งบนบัลลังก์ในอาณาจักรแห่งนี้ได้ กลุ่มของพวกเขาขึ้นรถม้าและเริ่มออกเดินทางไปยังพระราชวังของกษัตริย์อาซูร์ “อะไรทำให้พระองค์เสด็จมาที่นี่หรือพ่ะย่ะค่ะ?” หลงเว่ยหยวนถาม “หม่อมฉันประหลาดใจมากที่ได้ยินว่าพระองค์จะเสด็จมา” “ฉันมาไม่ได้งั้นหรือ?” อเล็กซ์ถามอย่างหยอกล้อ “พระองค์ก็ทรงทราบว่าหม่อมฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ” กษัตริย์ตรัส “ด้วยงานประมูลทองคำที่ใกล้เข้ามา หม่อมฉันนึกว่าพระองค์จะเสด็จไปที่นั่นก่อนจะมาที่นี่เสียอีก” “ฉันก็คิดเช่นนั้นในตอนแรกเหมือนกัน” อเล็กซ์กล่าว “ฉันไม่มีเจตนาจะมาที่นี่เลย ไม่ใช่เร็วขนาดนี้ แต่พอมาคิดดูในทางปฏิบัติแล้ว ฉันก็ตระหนักได้ว่าคงเสียเวลาเปล่าหากไปที่อาณาจักรทองคำตั้งแต่ตอนนี้” “ฉันไม่อยากเสียเวลาไปตระเวนตามเมืองต่างๆ ในเมื่อเพิ่งกลับจากการทำเช่นนั้นมาหมาดๆ ฉันเลยอยากทำอะไรที่มันสร้างสรรค์กว่านี้” อเล็กซ์กล่าว “และสถานที่ที่ใกล้ที่สุดที่ฉันสามารถทำอะไรที่มีประโยชน์ได้ก็คือที่นี่” “เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ” กษัตริย์ตรัส “ฝ่าบาทคงทรงประสงค์จะเข้าสู่แดนแห่งการตรัสรู้อันไร้ขอบเขตสินะพ่ะย่ะค่ะ” อเล็กซ์พยักหน้า “นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากทำ ฉันไม่แน่ใจว่าการใช้เวลาหนึ่งเดือนที่นั่นจะมีประโยชน์แค่ไหน แต่อย่างน้อยฉันก็ได้ใช้เวลาไปกับสิ่งที่สร้างสรรค์” “แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” กษัตริย์ตรัส “แดนแห่งการตรัสรู้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับระยะเวลาที่พระองค์ใช้ที่นั่น ดังนั้นหนึ่งเดือนน่าจะเพียงพอสำหรับพระองค์ที่จะเรียนรู้จากที่นั่น” “ฉันรู้ว่ามันขึ้นอยู่กับว่าฉันเข้าใจสิ่งที่ได้เห็นมากแค่ไหน” อเล็กซ์ยิ้ม “เพียงแต่ฉันตั้งใจว่าจะดูหลายๆ อย่างน่ะ” “หม่อมฉันขอแนะนำว่าอย่าทำเช่นนั้นจะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ” กษัตริย์กล่าว “อย่างน้อยก็อย่าดูทุกอย่างต่อเนื่องกันไปหมด ยึดติดกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งจนกว่าจะมีความก้าวหน้าบ้างแล้วค่อยย้ายไปสิ่งต่อไปจะดีกว่า” “แน่นอน” อเล็กซ์กล่าว “ถึงอย่างนั้น พระองค์ก็จะทรงใช้เวลาหนึ่งเดือนที่นั่น” กษัตริย์กล่าว “หม่อมฉันไม่ทราบว่าฝ่าบาททรงทราบหรือไม่ แต่แดนแห่งการตรัสรู้อันไร้ขอบเขตนั้นมีค่าใช้จ่ายในการเข้าและออกสูงมาก คนส่วนใหญ่จึงเข้าเพียงไม่กี่วันเท่านั้นเพราะมันต้องใช้เงินมหาศาล” “ไม่ใช่สำหรับฉัน ใช่ไหมล่ะ?” อเล็กซ์ยิ้ม “แน่นอนว่าไม่พ่ะย่ะค่ะ!” กษัตริย์หัวเราะพร้อมกับคนอื่นๆ พวกเขาเริ่มพูดคุยเรื่องราวต่างๆ ในขณะที่อเล็กซ์มองไปรอบๆ เมือง ดูเหมือนว่าผู้คนจะยังไม่ทราบถึงการมาถึงของเขา ดังนั้นบอร์ดข่าวจึงไม่ได้ลงข้อมูลอะไรเลย ในทางกลับกัน บอร์ดข่าวกลับเต็มไปด้วยข่าวเกี่ยวกับงานประมูลทองคำเพราะมีการโฆษณาอย่างหนักหน่วง มันเป็นข่าวที่ค่อนข้างใหม่จึงถูกเผยแพร่ออกไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน กษัตริย์ก็หยุดกะทันหันแล้วชี้ไปทางหนึ่ง “ดูนั่นสิพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท นั่นคืออัญมณีแห่งอาณาจักรของเรา” เขากล่าว อเล็กซ์หันกลับไปมองและเห็นทะเลสาบแซฟไฟร์ขนาดใหญ่พอๆ กับทะเลอยู่ไกลออกไป ซึ่งทอประกายด้วยแสงสีทองของยามเช้า “นั่นคือ...” “ทะเลสาบอาซูร์” กษัตริย์กล่าวด้วยท่าทีเคารพ “นั่นคือทะเลสาบที่ถูกสร้างขึ้นโดยมังกรอาซูร์ตัวแรกโดยใช้สมบัติลับจากดินแดนอมตะพ่ะย่ะค่ะ” “หากพระองค์รู้สึกไม่สบายใจ หม่อมฉันแนะนำให้ไปเยือนทะเลสาบแห่งนั้นพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท หม่อมฉันมั่นใจว่าบรรยากาศอันเงียบสงบจะช่วยพระองค์ได้มาก” กษัตริย์ตรัส “อย่างนั้นหรือ?” อเล็กซ์กล่าวพลางมองทะเลสาบอาซูร์จากระยะไกล “ฉันคงต้องจำไว้แล้ว” บ้านเรือนสองสามหลังผ่านไปอย่างรวดเร็วและบดบังทัศนียภาพ ถนนคดเคี้ยวออกห่างจากตำแหน่งนั้นจนไม่สามารถมองเห็นทะเลสาบได้อีกต่อไป เมื่อทะเลสาบหายไป บทสนทนาของพวกเขาก็กลับเข้าสู่ภาวะปกติ “ท่านแต่งงานหรือยัง?” อเล็กซ์ถามกษัตริย์ “หม่อมฉันแต่งงานแล้วพ่ะย่ะค่ะ” กษัตริย์ตรัส “แม้หม่อมฉันจะไม่แน่ใจว่าพระองค์จะได้พบราชินีหรือไม่ เพราะนางกำลังปิดด่านบำเพ็ญตบะและจะอยู่ที่นั่นอีกหลายเดือน” “เข้าใจแล้ว” อเล็กซ์กล่าวขณะที่ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว “งั้นท่านมีบุตรหรือยัง?” “ยังพ่ะย่ะค่ะ” กษัตริย์ตรัส ดวงตาของอเล็กซ์เบิกกว้าง “ท่านไม่ได้รับอนุญาตให้มีบุตรเหมือนกันหรือเปล่า?” เขาถาม “เหมือนกับกษัตริย์องค์อื่นๆ?” “โอ้ ไม่เลยพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันไม่มีภาระผูกพันเช่นนั้น” กษัตริย์ตรัส “หม่อมฉันเพียงแค่รู้สึกว่าตัวเองยังเด็กอยู่ ไม่อยากมีบุตรในตอนนี้ อาจจะอีกสักสองสามศตวรรษน่ะพ่ะย่ะค่ะ” “เข้าใจแล้ว” อเล็กซ์คิดในใจ ‘งั้นคงมีแค่กษัตริย์องค์อื่นเท่านั้นที่ต้องแบกรับภาระนี้ กษัตริย์ผู้นี้คงไม่ต้องสละสิ่งต่างๆ เหมือนองค์อื่น’ เขาเข้าใจสถานการณ์แล้วจึงหยุดถามคำถามเกี่ยวกับเรื่องนี้และเริ่มพูดถึงประสบการณ์ของตนเองในอาณาจักรอื่นแทน “โอ้ พระองค์เสด็จไปที่สวรรค์แห่งสัตว์อสูรมาหรือพ่ะย่ะค่ะ? หม่อมฉันได้ยินมาว่าที่นั่นไม่ยอมรับมนุษย์อีกแล้ว” กษัตริย์กล่าว “ฉันไปพร้อมกับองค์รัชทายาทและอยู่ที่นั่นสามในสี่ของปี ก่อนจะกลับมาเมื่อสองเดือนก่อน” อเล็กซ์กล่าว “อ้อ จริงด้วย องค์รัชทายาทเคยเอ่ยถึงเรื่องนั้น หม่อมฉันนี่ช่างโง่เขลาที่ลืมไปเสียสนิท” กษัตริย์ตรัส “อ้อ องค์รัชทายาทเคยมาที่นี่หรือ? ครั้งล่าสุดที่ได้ยินมา เขาดูยุ่งๆ กับภารกิจทางทหารในอาณาจักรเอโบนี” อเล็กซ์กล่าว “ใช่พ่ะย่ะค่ะ เขามาที่นี่เมื่อประมาณปีที่แล้วและพูดถึงเรื่องนี้ด้วย” กษัตริย์ตรัส “มันเป็นข้อมูลที่คุยผ่านๆ หม่อมฉันเลยไม่ได้คิดอะไรมากในตอนนั้น” “อย่างนั้นหรือ” อเล็กซ์คิด ‘องค์รัชทายาทมาเยือนที่นี่งั้นเหรอ?’ รถม้าเดินทางต่อไปยังส่วนที่เงียบเหงาของเมืองมากขึ้นเมื่อใกล้ถึงพระราชวัง เมื่อมาถึงพระราชวัง อเล็กซ์สังเกตเห็นภาพมังกรอาซูร์ที่ถูกใช้ประดับตกแต่งที่นี่เช่นกัน เขาเดินผ่านประตูเข้าไปพร้อมกับกษัตริย์และมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวพระราชวัง ในขณะที่เขากำลังเดินเข้าไป หญิงสาวคนหนึ่งก็รีบร้อนเดินออกมาจากพระราชวัง นางชะงักเมื่อเห็นอเล็กซ์และคนอื่นๆ ต้องใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าที่นางจะจำอเล็กซ์ได้ ก่อนจะรีบก้มศีรษะลง “กษัตริย์อเล็กซ์” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือความประหลาดใจ “ขอแสดงความเคารพอย่างสูงพ่ะย่ะค่ะ” อเล็กซ์ยิ้ม “ฉันไม่คิดว่าจะได้พบท่านที่นี่เลย ท่านหญิงจ้าน”