Chapter 3307
3104 / 3188
6 min read
Chapter 3307: Beast Cores
Published Mar 12, 2026, 03:40 AM
บทที่ 3307: แก่นอสูร
สการ์เล็ตติดตามเรย์ไปด้วยความตื่นเต้น โดยมีคนอื่น ๆ เดินตามหลังมาติด ๆ เรย์มาถึงอีกฟากหนึ่งของภูเขาข้างหลุมขนาดใหญ่สองแห่งบนพื้นดิน เขาชี้ไปยังหลุมทางด้านซ้าย
“ไปขุดตรงนั้นซะ” เขาบอกสการ์เล็ต
สการ์เล็ตมองไปยังพื้นที่ว่างเปล่า ซึ่งอเล็กซ์ได้อธิบายให้เธอฟังแล้วว่าเป็นหลุมศพของฟีนิกซ์เที่ยงคืน เท่าที่เธอเข้าใจ ปฐมกาลตนนั้นได้สละชีพตนเองจนหมดสิ้น ปล่อยให้ร่างกายกลายเป็นออร่าบริสุทธิ์ ด้วยเหตุนี้ สการ์เล็ตจึงสงสัยว่าเธอจะพบอะไรที่นั่นได้บ้าง
ขนนกสักเส้นงั้นหรือ? หรือชิ้นส่วนกรงเล็บ หรือกระดูก?
เธอขุดลงไปในดินตามที่ได้รับคำสั่ง แต่ก็ไม่มีอะไรปรากฏให้เห็นในทันที ไม่มีอะไรโผล่ออกมา เธอจึงขุดต่อไปเรื่อย ๆ
อเล็กซ์และคนอื่น ๆ เดินเข้ามาใกล้และเฝ้าดูอยู่
ตอนแรกสการ์เล็ตพบเพียงแค่ดินเปล่า ๆ ไม่ได้อะไรเลย เนื่องจากออร่าในสถานที่แห่งนี้รบกวนสัมผัสทางจิตวิญญาณของเธอ เธอจึงไม่สามารถใช้มันเพื่อตรวจหาอะไรได้อย่างแม่นยำ อย่างไรก็ตาม หลังจากขุดไปได้ประมาณสองนาที เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างในดินที่กลมกลืนกับพื้นจนเกือบจะมองข้ามไป
เธอใช้พลังปราณคว้าวัตถุนั้นแล้วดึงขึ้นมาจากพื้น สิ่งที่ได้มามีขนาดเท่าลูกหินขนาดใหญ่พอสมควร มันดูเหมือนหมอกสีดำสนิทที่ปกคลุมเปลวไฟสีแดงฉาน วัตถุชิ้นนั้นมีสีดำเป็นส่วนใหญ่โดยมีสีแดงแทรกอยู่ทั่วทั้งก้อน
สการ์เล็ตและคนอื่น ๆ ใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็ตระหนักได้ว่ามันคืออะไร
แก่นอสูร
แก่นอสูรของปฐมกาลฟีนิกซ์เที่ยงคืน
“นี่… นี่คือสิ่งที่ฉันคิดใช่ไหม?” สการ์เล็ตถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
อเล็กซ์หันไปทางเรย์ “ตอนที่ฟีนิกซ์เที่ยงคืนสละชีพ เธอไม่ได้สละแก่นของเธอไปด้วยเหรอครับ?” เขาถาม
“ไม่” เรย์ตอบ “ร่างกายของพวกเขามีพลังงานเพียงพอที่จะทำในสิ่งที่จำเป็นต้องทำ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องสละทุกสิ่ง อีกอย่าง มันเป็นรูปแบบหนึ่งของการป้องกันเผื่อไว้ในกรณีที่มีอะไรเกิดขึ้นกับข้า ข้าสามารถให้หนึ่งในพวกเขากลับมาเกิดใหม่เป็นวิญญาณก่อนที่ข้าจะหายไป เพื่อที่พวกเขาจะได้ดำเนินการทดสอบต่อในยามที่ข้าไม่อยู่”
ก่อนที่เรย์จะพูดจบ ดวงตาของเพิร์ลก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ
“พวกเขา?”
เรย์มองย้อนกลับมา “ใช่” เขากล่าวพลางตระหนักถึงบางอย่างช้า ๆ “เจ้าต้องการ 'การสรรค์สร้าง' ด้วยงั้นหรือ?”
เพิร์ลไม่รอช้า เขาพุ่งตัวไปยังหลุมศพอีกแห่งแล้วขุดลงไปในดินก่อนจะคว้าสิ่งที่เขากำลังตามหาขึ้นมา
แก่นสีน้ำเงินเข้มที่มีริ้วสีขาวพาดผ่านทำให้มันดูเหมือนโอสถที่มีเส้นใยโอสถอย่างไรอย่างนั้น แต่มันไม่ใช่แค่นั้น
มันคือแก่นอสูร แก่นอสูรลูกที่สองที่พวกเขาพบในเวลาเพียงไม่กี่นาที ซึ่งเป็นของปฐมกาลที่ตายในจุดนั้นพอดี
มังกรสายฝนเหินเวหา
เพิร์ลอดไม่ได้ที่จะชูแก่นนั้นขึ้นทางอเล็กซ์ “พี่ครับ ดูนี่ ผมพบ 'การสรรค์สร้าง' ชิ้นสุดท้ายของผมแล้ว”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงตื่นเต้นของเพิร์ล อเล็กซ์เองก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย ทั้งสการ์เล็ตและเพิร์ลต่างขยับเข้ามาใกล้ ทั้งคู่ถือแก่นอสูรที่ตนจะนำไปใช้ไว้อย่างทะนุถนอม
“ยินดีด้วยนะคะสำหรับ 'การสรรค์สร้าง' ที่น่าทึ่งเช่นนี้” ชูมิกล่าวจากด้านข้าง 'การสรรค์สร้าง' ของเธอนั้นดีกว่านี้มาก แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า 'การสรรค์สร้าง' ของทั้งสองคนนี้เหนือกว่าของคนอื่น ๆ มากมายนัก
อเล็กซ์นั่งลงบนพื้นหญ้า ร่วมแบ่งปันความตื่นเต้นกับกลุ่ม เขาหันไปหาสการ์เล็ตพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ “ลองนึกดูสิว่าถ้าตอนนั้นเธอตัดสินใจไม่กินโอสถโอกาสครั้งที่สอง และเก็บเปลวไฟของผู้ให้กำเนิดเอาไว้เป็น 'การสรรค์สร้าง' ของเธอ”
สการ์เล็ตตื่นตระหนกขึ้นมาทันทีเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น “ฉันคงพลาดอะไรไปมากมายแน่ ๆ” เธอกล่าว “แต่ฉันฉลาดพอ ตอนนี้ฉันเลยได้รับสิ่งที่ดีกว่ามาแทน”
“มาดูกัน” อเล็กซ์กล่าวขณะคิดทบทวนเกี่ยวกับ 'การสรรค์สร้าง' ของสการ์เล็ต “เธอมีร่างกายของอีกาสามขา, แก่นของฟีนิกซ์เที่ยงคืน และกายาพิฆาตเทพ เธอต้องการ 'การสรรค์สร้าง' อีกหนึ่งอย่างใช่ไหมล่ะ?”
สการ์เล็ตพยักหน้า “และฉันก็มีความคิดเรื่องนี้อยู่บ้างเหมือนกัน ฉันต้องการคำแนะนำจากคุณว่ามันเป็นความคิดที่ดีหรือเปล่า”
“โอ้? เธอคิดอะไรไว้งั้นเหรอ?” อเล็กซ์ถาม
“หัวใจสุริยัน” สการ์เล็ตกล่าว “มันจะเป็นความคิดที่แย่ไหมถ้าฉันจะเปลี่ยน 'หัวใจสุริยัน' ให้เป็น 'การสรรค์สร้าง' ของฉัน? หรืออย่างน้อยก็ใช้พลังหยางที่มาพร้อมกับมัน?”
อเล็กซ์เลิกคิ้ว “ผม… ผมว่านั่นไม่เป็นความคิดที่แย่เลยนะ” หัวใจสุริยันเป็นวัตถุที่มหัศจรรย์มาก หากสการ์เล็ตได้รับ 'การสรรค์สร้าง' จากมัน เธอน่าจะสามารถใช้ฟังก์ชันของหัวใจสุริยันในการปลดปล่อยออร่าหยางเพื่อต่อกรกับพลังหยิน หรือที่สำคัญกว่านั้นคือเพื่อเปิดใช้งานอาคมและวัตถุอาคมสารพัดรูปแบบ มันไม่ต่างอะไรกับการมีพลังปราณหยางของอเล็กซ์เลยในแง่นั้น
ยิ่งอเล็กซ์คิดมากเท่าไร เขาก็ยิ่งพบว่าหัวใจสุริยันนั้นเหมาะสมอย่างยิ่งที่จะเป็น 'การสรรค์สร้าง'
“งั้นก็สรุปเรื่อง 'การสรรค์สร้าง' ของเธอได้แล้ว” อเล็กซ์กล่าว ก่อนจะหันไปทางเพิร์ล
“ทางฝั่งเธอ 'การสรรค์สร้าง' ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?” เขาถาม
เพิร์ลพยักหน้า “ผมมีแก่นโลหิต, กายาพิฆาตเทพ และพยัคฆ์พิทักษ์แล้ว เมื่อรวมกับแก่นของมังกรสายฝนเหินเวหา 'การสรรค์สร้าง' ทั้งสี่อย่างของผมก็ครบถ้วนแล้วครับ”
อเล็กซ์พยักหน้า “นั่นเป็น 'การสรรค์สร้าง' ที่ยอดเยี่ยมมาก” เขากล่าว ก่อนจะหันไปทางวิสเกอร์ในที่สุด
น่าเสียดายที่วิสเกอร์ยังไม่มีแผนเกี่ยวกับ 'การสรรค์สร้าง' เลย พวกเขาเคยคุยกันว่าจะให้กายาพิฆาตเทพกับเขา แต่ส่วนหนึ่งของกายานั้นกลับใช้การไม่ได้เพราะตัวตนของเขาเอง
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเหลือเพียงแหล่งกำเนิดสองแห่งโดยไม่มีไอเดียเลยว่าจะใส่อะไรลงไปดี
“เดี๋ยวเราจะช่วยกันคิดหาอะไรให้เธอนะ วิสเกอร์” อเล็กซ์กล่าว “ถ้าไม่มีอะไรเลยจริงๆ เธอค่อยดูดซับพยัคฆ์พิทักษ์กับอีกาสามขาไปก็ได้”
วิสเกอร์พยักหน้าช้า ๆ
“เดี๋ยวนะครับ” เพิร์ลรีบพูดขึ้น “ในเมื่อ 'การสรรค์สร้าง' ของผมครบแล้ว วิสเกอร์ก็เอาแก่นอสูรลูกแรกไปใช้แทนได้เลย”
เพิร์ลหยิบแก่นอสูรที่อเล็กซ์เคยให้พวกเขาก่อนหน้านี้ออกมาเพื่อให้คนใดคนหนึ่งใช้ ซึ่งอเล็กซ์จำไม่ได้เลยว่าเคยให้ไว้
“อันนี้ให้วิสเกอร์ใช้เถอะ” เพิร์ลกล่าว
วิสเกอร์รับแก่นนั้นมา
“โอ้!” เรย์พูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “พวกเจ้าไม่เคยบอกเลยว่ามีติดตัวอยู่ก่อนแล้ว”
อเล็กซ์หันไปหาเขา “มีอะไรติดตัวเหรอครับ?”
“แก่นนั้นน่ะ” เรย์กล่าว “แก่นของปฐมกาลอีกตน”
“อะไรนะ!?”
เรย์เหลือบมองทุกคนด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น
“พวกเจ้าไม่รู้หรอกหรือ?” เขาถาม “นั่นมันแก่นของจิ้งจอกเก้าหาง”
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.