Chapter 497 - เหตุผลของการถูกตัดขาดจากโลกภายนอก “เอ่อ… ไม่ ฉันไม่เข้าใจ” อเล็กซ์กล่าว “อาณาจักรลับคืออะไรเหรอ?” เขาไม่เคยได้ยินเรื่องอะไรทำนองนี้เลยตลอด 5 เดือนที่ผ่านมาที่เขาอยู่ในเกมนี้ “หือ? นายไม่รู้เหรอ? ว้าว มนุษย์นี่ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ สินะ” เหยาเจียถาม “ทั้งที่ท่านพ่อเคยบอกว่ามนุษย์นั้นเหนือกว่าในหลายๆ ด้านเพราะใกล้ชิดกับเหล่าเทพเจ้ามากกว่าแท้ๆ” “หืม… เมื่อกี้ว่าอะไรนะ?” อเล็กซ์ถาม สิ่งที่เหยาเจียพูดทำให้เขาสนใจขึ้นมาทันที “ฉันก็กำลังจะบอกว่าพวกนายน่ะโง่ไงล่ะ ถึงได้ไม่รู้จักอาณาจักรลับ” เหยาเจียพูด “งั้น… เธอจะคอยแต่ดูถูกฉันแล้วไม่ยอมอธิบายให้ฟังหรือไง?” อเล็กซ์ถาม “มันก็แค่พื้นที่ที่ถูกซ่อนเอาไว้ในมิติปกติ นายรู้วิธีการทำงานของถุงเก็บของใช่ไหมล่ะ?” เธอถาม “รู้สิ” อเล็กซ์ตอบ “ถ้าจำไม่ผิด พวกมันใช้รูปแบบอาคมบางอย่างเพื่อบีบอัดมิติให้เข้าไปอยู่ในถุงพวกนั้น” “ถูกต้อง” เหยาเจียกล่าว “อาณาจักรลับก็คล้ายๆ กัน มันเป็นเพียงพื้นที่ขนาดมหึมาที่ถูกซ่อนอยู่ในมิติปกติด้วยการบีบอัดจนกระทั่งภายนอกมองไม่เห็นว่ามันมีอยู่จริง” “ลองนึกภาพว่านายเข้าไปอยู่ในถุงเก็บของ เพียงแต่พื้นที่ข้างในนั้นกว้างใหญ่มากและมีสิ่งมีชีวิตเติบโตอยู่ข้างในได้นั่นแหละ” เหยาเจียอธิบาย “อ๋อ” อเล็กซ์กล่าว “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีการบีบอัดมิติได้มากขนาดนี้ คนที่สร้างที่นี่คงจะทรงพลังมากแน่ๆ” “เอ๊ะ? เปล่าเลย! ที่นี่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติต่างหาก เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเองได้เป็นครั้งคราว แต่การจะหามันให้เจอนั้นยากมาก เพราะตามปกติแล้วนายไม่สามารถเข้าไปในสถานที่เหล่านี้จากภายนอกได้หรอก” เหยาเจียกล่าว “แล้วเธอเข้าไปในที่แบบนี้ได้ยังไง?” อเล็กซ์ถาม “ก็วิธีเดียวกับที่นายเข้ามาไง รูปแบบอาคมเคลื่อนย้าย” เหยาเจียตอบ “ไม่งั้นก็ต้องรอให้ถึงเงื่อนไขที่เหมาะสม อาณาจักรลับถึงจะเปิดออกเองในช่วงเวลาสั้นๆ” “ที่นี่ก็เปิดออกด้วยวิธีนั้นเหมือนกันเหรอ?” อเล็กซ์ถาม “ใช่ แต่คนทั่วไปเข้าไปทางนั้นไม่ได้หรอก” เหยาเจียกล่าว “ที่นี่สามารถเข้าไปได้ผ่านรูปแบบอาคมเคลื่อนย้ายเท่านั้น วิธีการเข้าถึงอื่นๆ ถูกจัดการไปหมดแล้ว” “โทษที… จัดการแล้ว? หมายความว่า…” อเล็กซ์ถาม “เรามีรูปแบบอาคมที่คอยป้องกันไม่ให้ที่นี่แสดงตัว และนอกจากนั้น ยังมีรูปแบบอาคมอยู่ด้านนอกที่คอยลวงตาใครก็ตามที่เข้ามาใกล้ แล้วส่งพวกเขากลับไปยังจุดที่จากมา” เหยาเจียอธิบาย “แล้วถ้าเป็นมนุษย์หรือสัตว์อสูรระดับเซียนเข้ามาล่ะ?” อเล็กซ์ถาม “ทำไมรูปแบบอาคมลวงตาต้องสนใจด้วยว่าใครจะเป็นระดับเซียน? แน่นอนว่ามันต้องส่งพวกเขากลับไปอยู่ดี” เหยาเจียตอบ “พวกเธอมีรูปแบบอาคมที่ทรงพลังขนาดนั้นเลยเหรอ?” อเล็กซ์ถามด้วยความประหลาดใจ “นายอยู่ในวังของพยัคฆ์ขาวนะ การมีรูปแบบอาคมเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ไว้รอบๆ ก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว” เหยาเจียกล่าว “เข้าใจแล้ว” อเล็กซ์กล่าว “ส่งกลับไปทางที่มา… งั้นเหรอ? นี่เป็นเหตุผลที่ไม่มีมนุษย์คนไหนเคยข้ามป่าทางใต้นั่นมาก่อนใช่ไหม?” “ก็นะ ถ้าดูจากขนาดของอาณาจักรลับที่ทอดยาวจากขอบทวีปหนึ่งไปยังอีกทวีปหนึ่ง ฉันว่ามันก็ปลอดภัยที่จะบอกว่าไม่มีมนุษย์คนไหนเคยข้ามป่าได้มาก่อนหรอก พวกเขาทุกคนคงถูกส่งตัวกลับไปหมดแล้ว” เหยาเจียกล่าว “มิน่าล่ะ” อเล็กซ์คิดในใจ “นี่คือเหตุผลที่พวกเราถูกตัดขาดจากโลกภายนอกสินะ ไม่ใช่แค่ทวีปนี้เท่านั้นที่ถูกโดดเดี่ยว แต่พวกเรายังถูกตัดขาดจากส่วนอื่นๆ ของทวีปด้วย ซึ่งนั่นจะทำให้เราอ่อนแอลงเรื่อยๆ ตามกาลเวลา โดยเฉพาะเมื่อผู้คนจากทวีปอื่นฉกฉวยทรัพยากรของเราไปจนหมด” “แล้วมีจุดเข้าถึงกี่จุดเหรอ? แพลตฟอร์มเคลื่อนย้ายที่ฉันใช้เข้ามาเป็นจุดเดียวหรือเปล่า?” อเล็กซ์ถาม “สำหรับฝั่งของนาย? ใช่ มีอีกจุดหนึ่งสำหรับฝั่งจักรวรรดิลูมิแนนซ์ แต่จุดที่นายสามารถเข้าไปได้จากทางนั้นมีอยู่หลายจุดทั่วทั้งอาณาจักรลับ” เหยาเจียอธิบาย “ฉันจำได้ว่าไม่เห็นใครอยู่แถวแท่นหินตอนที่เราเข้ามา ไม่มีใครเฝ้าจุดเหล่านั้นเหรอ? ใครบางคนจะแอบเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญได้ไหม?” อเล็กซ์ถาม “ได้สิ” เหยาเจียตอบ “ถ้าพวกเขารู้วิธีเปิดใช้งานรูปแบบอาคม ก็สามารถเข้ามาได้ง่ายๆ แต่พวกเขาจะไม่สามารถตรงเข้าไปในวังได้หรอก จะเข้าได้แค่พื้นที่อื่นเท่านั้น” “เดี๋ยวนะ เธออนุญาตให้คนเข้ามาเหรอ? ฉันนึกว่าพวกเธอพยายามกันไม่ให้คนเข้ามาเสียอีก เห็นได้จากการวางรูปแบบอาคมลวงตาไว้ด้านนอกนั่น” อเล็กซ์ถาม “อ๋อ นั่นมันมีไว้เพื่อป้องกันอาณาจักรลับจากโลกภายนอก ไม่ใช่ป้องกันสิ่งที่อยู่ข้างใน เราแค่ไม่อยากให้ใครเข้ามาทำลายอาณาจักรลับของเรา มีสิ่งมีชีวิตอยู่ข้างในนี้มากเกินกว่าจะปล่อยให้ใครเข้ามาสร้างความวุ่นวายได้” เหยาเจียกล่าว “นอกเหนือจากนั้น ใครก็เข้ามาได้ทั้งนั้น” เหยาเจียเสริม “ตราบใดที่พวกเขารู้จักวางตัวให้เหมาะสมน่ะนะ” “พวกมนุษย์ชอบฆ่าสัตว์อสูร ดังนั้นฉันคงไม่แปลกใจหรอกถ้าจะมีคนเข้ามาโดยมีเจตนาจะฆ่าเรา และในกรณีนั้น ส่วนใหญ่ก็จะถูกจัดการไป” เหยาเจียกล่าว “แล้วถ้ามีคนแข็งแกร่งเข้ามาด้วยเจตนาที่ไม่ดีล่ะ?” อเล็กซ์ถาม “อ้อ จริงสิ ฉันลืมบอกไป มีแค่ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าระดับเซียนเท่านั้นที่เข้ามาที่นี่ได้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาต้องรอให้พวกเราไปรับเข้ามา” เหยาเจียกล่าว “หรืออย่างน้อยฉันก็คิดว่าพวกเขาทำแบบนั้นนะ ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะฉันเพิ่งเกิดมาได้ไม่กี่ร้อยปี ยังมีอีกหลายอย่างรอบๆ นี้ที่ฉันยังไม่รู้” อเล็กซ์พยักหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่แล้วเขาก็สับสน “เดี๋ยวนะ เธออายุไม่กี่ร้อยปีเหรอ?” เขาถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ใช่” เธอกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “แล้วนายล่ะอายุเท่าไหร่?” “ฉันจะอายุ 19 ในอีกไม่กี่เดือนนี้” อเล็กซ์กล่าว โดยยังคงความประหลาดใจเอาไว้ คราวนี้เป็นตาของเหยาเจียที่ต้องประหลาดใจบ้าง “โอ้ ว้าว ถ้างั้นฉันก็อายุมากกว่านายอย่างน้อย 400 ปีเลยนะ ฮ่าๆ” เธอกล่าว “สัตว์อสูรระดับราชันย์ส่วนใหญ่ไม่ได้มีอายุขัยถึงประมาณ 1,000 ปีหรอกเหรอ? สำหรับคนที่มีระดับการบ่มเพาะเท่าเธอ ซึ่งดูเหมือนจะยังไปได้ไม่ไกลนักในระดับราชันย์ ก็น่าจะมีอายุขัยประมาณ 700 ปีไม่ใช่เหรอ” “ทำไมเธอถึงยังดูเด็กขนาดนี้หลังจากผ่านชีวิตมาเกือบครึ่งหนึ่งแล้ว?” อเล็กซ์ถาม เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอใช้วิชาบางอย่างทำให้เสียงดูเด็กหรือว่ากำลังเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตัวเองอยู่หรือเปล่า “อ๋อ เรื่องนั้นน่ะ เพราะถึงฉันจะอายุ 400 ปี แต่ฉันเพิ่งใช้ชีวิตมาได้แค่ประมาณ 60 ปีเท่านั้น ร่างกายของฉันเลยยังเด็กมาก” เธอกล่าว คำตอบนี้ทำให้อเล็กซ์ยิ่งสับสนหนักเข้าไปอีก “เธออายุ 400 ปี แต่เพิ่งใช้ชีวิตมาแค่ 60 ปี? แล้วอีก 340 ปีที่เหลือหายไปไหนล่ะ? เธอจำศีลหรือยังไง?” เขาถาม “พวกเราแมวไม่ได้จำศีลสักหน่อย เจ้านี่” เหยาเจียพูด “มันเป็นเพราะความแตกต่างของเวลาในที่ที่ฉันอยู่เป็นประจำต่างหาก” “เนื่องจากส่วนสำคัญส่วนใหญ่ของวังอยู่ภายใต้การบิดเบือนของเวลา ในขณะที่ฉันเกิดมาเมื่อ 400 ปีก่อน ฉันเพิ่งใช้ชีวิตไปได้แค่ 60 ปีเท่านั้น” เธอกล่าว ดวงตาของอเล็กซ์เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “พวกเธอเปลี่ยนความเร็วของเวลาที่นี่ได้ด้วยเหรอ? ทำยังไงเหรอ? ใช้รูปแบบอาคม?” เขาถาม “แน่นอน มันค่อนข้างง่ายเลยล่ะ” เธอกล่าว “อืม… มันก็ง่ายถ้ามีทรัพยากรนะ แต่ฉันไม่รู้ว่านายจะหาพวกมันได้ในทวีปนี้หรือเปล่า” “เข้าใจแล้ว” อเล็กซ์กล่าว “เธอรู้ไหมว่าทรัพยากรเหล่านั้นคืออะไร?” “ไม่รู้สิ” เหยาเจียตอบ “นายคงต้องไปถามท่านพ่อให้ช่วยถามท่านอาวุโสม้าลายที่เป็นคนสร้างรูปแบบอาคมพวกนั้นเอาเอง” “เฮ้อ เอาเถอะ ไว้ค่อยคุยเรื่องนั้นกันทีหลัง” อเล็กซ์กล่าว เขาหันไปทางกำแพงและกวาดสายตามองไปจนเห็นประตูเปิดอยู่ที่ด้านหน้า “เราออกไปข้างนอกนั่นได้ไหม?” เขาถาม “เกรงว่าจะไม่ได้” เหยาเจียกล่าว “นายเป็นทั้งแขกและนักโทษของที่นี่ ดังนั้นนายจะต้องอยู่ข้างในจนกว่าพวกผู้อาวุโสจะตัดสินใจได้ว่าจะจัดการกับนายยังไง” “ชิ เอาเถอะ” อเล็กซ์กล่าว แล้วเดินกลับไปนั่งที่ทุ่งหญ้า เขาไม่รู้จะทำอะไรอย่างอื่น จึงได้แต่นั่งรอให้เพิร์ลออกมา “พวกเธอไม่มีห้องปรุงยาใช่ไหม?” อเล็กซ์ถาม “ห้องปรุงยาคืออะไรเหรอ? เรามีห้องว่างอยู่บ้างนะถ้าอยากจะปรับเปลี่ยนให้เป็นห้องแบบนั้น” เธอกล่าว “ห้องปรุงยาคือห้องที่มีรูปแบบอาคมคอยรักษาเตาหลอมให้ทำงานอยู่ตลอดเวลา มันค่อนข้างแข็งแรงเพื่อให้รองรับแรงระเบิดได้ในกรณีที่หม้อปรุงยาที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบเกิดระเบิดขึ้นมา” อเล็กซ์อธิบาย “อืม… เราน่าจะสร้างหนึ่งห้องได้นะ” เหยาเจียกล่าว “แต่คงต้องไปขอท่านพ่อทีหลังล่ะนะ” “โอเค” อเล็กซ์ตอบ “อย่างน้อยฉันก็น่าจะเบี่ยงเบนความสนใจด้วยวิธีนั้นได้บ้าง” เขาวางแผนว่าจะฝึกฝนการปรุงยาและรูปแบบอาคมในช่วงเวลาที่ต้องติดอยู่ที่นี่ เขาสงสัยว่าจะมีอะไรให้ทำได้อีกบ้างในระหว่างนี้ และการบ่มเพาะพลังก็เป็นคำตอบเดียวที่เขานึกออก ‘ถึงแม้ว่านั่นจะต้องใช้แกนอสูรระดับสูงจำนวนมาก และฉันก็ไม่มีเยอะขนาดนั้น’ เขาคิด ‘แล้วฉันจะไปหาพวกมันมาจากไหนกันนะ?’ “ฉันขอถามคำถามหน่อยได้ไหม? ไม่รู้ว่าคำถามนี้จะเสียมารยาทหรือเปล่าน่ะนะ” อเล็กซ์กล่าว “อือ… ถามมาเถอะ ฉันจะพยายามไม่ถือสาถ้ามันเสียมารยาทจริงๆ” เธอกล่าว “แถวนี้คงมีการตายเกิดขึ้นค่อนข้างเยอะใช่ไหม?” เขาถาม “แล้วพวกเธอทำยังไงกับแกนอสูรของสัตว์อสูรที่ตายไปล่ะ?” “ก็นะ ถ้าเป็นของรางวัลจากการต่อสู้ เราก็ให้ผู้ชนะเอาไป ถ้าไม่ใช่ ก็ให้คนที่พบเป็นคนเก็บไว้” เหยาเจียตอบ “นายถามทำไมเหรอ?” “อืม… คือว่า ฉันเองก็ต้องการแกนอสูรอยู่พอดี ก็เลยสงสัยว่าพอจะมีวิธีหาพวกมันได้บ้างไหมแถวนี้” อเล็กซ์กล่าว