บทที่ 155 - หัวหน้าผู้ดูแลกู กลุ่มสาวใช้รายล้อมสตรีสองนางขณะที่พวกนางเดินเข้ามา สตรีที่อยู่ด้านหน้าสุดมีผิวพรรณขาวดุจหิมะ รูปลักษณ์ของนางงดงามประณีตและทุกย่างก้าวที่เดินล้วนแฝงไว้ด้วยเสน่ห์ของสตรีผู้ใหญ่ สตรีผู้นี้มีรอยยิ้มประดับใบหน้า ทุกการเคลื่อนไหวของนางเปี่ยมไปด้วยความสง่างาม เห็นได้ชัดว่าสถานะของนางในหอประมูลสมบัติฟ้าไม่ได้ต่ำต้อยเลย ข้างกายนางคือเด็กสาวในชุดกระโปรงยาวสีชมพู แม้ใบหน้าจะถูกปิดบังด้วยผ้าคลุมหน้า แต่ดวงตาที่สวยงามคู่นั้นกลับเป็นประกายระยิบระยับจนทำให้หัวใจของผู้คนสั่นไหว! สตรีทั้งสองต่างมีจุดเด่นของตนเองและเป็นหญิงงามที่หาได้ยากยิ่ง ทั้งคูเดินเคียงข้างกันราวกับพี่น้อง ทันทีที่พวกนางปรากฏตัวก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนราวกับเปลวไฟที่โชติช่วง เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นทั่วบริเวณอย่างชัดเจน "ไม่นึกเลยว่าหัวหน้าผู้ดูแลกูจะให้เกียรติมาเยือนหอประมูลสมบัติฟ้าสาขาเมืองฉืออวี้ของเรา!" "ข้ายอมแลกอายุขัยสิบปีเพียงเพื่อให้ได้มีความสัมพันธ์ใดๆ กับหัวหน้าผู้ดูแลกูก็ยอม!" "คนอย่างเจ้าไม่มีวันได้ใกล้ชิดกับระดับหัวหน้าผู้ดูแลกูหรอก ข้าได้ยินมาว่าเคยมีผู้บำเพ็ญพลังระดับแก่นทองคำที่มีความคิดชั่วร้ายถูกสังหารในคืนนั้นเอง แล้วหัวของมันก็ถูกแขวนประจานไว้ในเมืองนานถึงหนึ่งเดือน!" หลังจากบำเพ็ญคัมภีร์ลึกลับสิบสองราชาปีศาจแห่งพงไพรที่กว้างใหญ่ ประสาทการได้ยินของซูจื่อโม่จึงเหนือกว่าผู้อื่นไปมาก แม้บทสนทนาเหล่านั้นจะเบาหวิว แต่เขาก็ยังได้ยินมันอย่างชัดเจน "ที่แท้ก็เป็นนางนี่เอง!" ซูจื่อโม่พึมพำกับตัวเอง เมื่อเขามาถึงเมืองฉืออวี้เมื่อวานนี้ ซูจื่อโม่ก็ได้ยินผู้คนพูดถึงสตรีผู้นี้มาพอสมควรแล้ว นางมีชื่อว่ากูซี เป็นหัวหน้าผู้ดูแลของหอประมูลสมบัติฟ้า กล่าวกันว่าแม้แต่จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าโจวก็ยังให้ความเคารพนางเป็นอย่างมาก นางคือเหตุผลสำคัญส่วนหนึ่งที่ทำให้หอประมูลสมบัติฟ้ามีชื่อเสียงโด่งดังถึงเพียงนี้ ไม่มีใครรู้ระดับการบำเพ็ญเพียรของสตรีผู้นี้ ทว่าคนที่คิดร้ายต่อนางตลอดหลายปีที่ผ่านมาล้วนไม่มีใครมีชีวิตรอดกลับมาเล่าเรื่องราว! ลึกลับ สง่างาม และงดงาม การรวมกันของคำเหล่านี้ทำให้กูซีกลายเป็นสตรีที่มีชื่อเสียงที่สุดในราชวงศ์ต้าโจว เป็นคนที่ทำได้เพียงมองจากที่ไกลๆ เท่านั้น เนื่องจากหอประมูลสมบัติฟ้าในเมืองฉืออวี้ไม่ใช่สาขาหลัก ซูจื่อโม่จึงไม่คาดคิดว่าจะได้มาพบกับหัวหน้าผู้ดูแลกูผู้ยิ่งใหญ่ที่นี่ "เด็กสาวในชุดสีชมพูข้างกายหัวหน้าผู้ดูแลกูคือใคร? ดูไม่คุ้นหน้าเลย" "เลิกพูดจาไร้สาระเถอะ เจ้าจะจำนางได้จากผ้าคลุมหน้านั่นได้ยังไง?" "ถึงจะมีผ้าคลุมหน้า แต่ข้ารู้สึกเหมือนจะคลั่งตายอยู่แล้ว ถ้าข้าได้เห็นใบหน้านางสักครั้ง ข้าคงตายตาหลับ" ท่ามกลางฝูงชน หลายคนเบนความสนใจไปที่เด็กสาวในชุดสีชมพู ซูจื่อโม่พยายามใช้เนตรส่องวิญญาณตรวจสอบสตรีทั้งสอง นอกจากกูซีแล้ว เขากลับสัมผัสระดับการบำเพ็ญของเด็กสาวในชุดสีชมพูไม่ได้เลย ราวกับว่าเด็กสาวถูกห่อหุ้มด้วยหมอกหนาจนไม่อาจมองเห็นตัวตนที่แท้จริงได้ ทันใดนั้น สายตาของกูซีก็มาหยุดอยู่ที่ซูจื่อโม่ นางหยุดชะงักชั่วครู่แล้วถามขึ้นว่า "เกิดอะไรขึ้น?" "ท่านหัวหน้า! เจ้าบ้านี่พยายามปลอมแปลงป้ายทองคำสมบัติฟ้า แต่ถูกพวกเราจับได้ขอรับ!" ยามคนหนึ่งรีบก้าวเข้ามาและคำนับด้วยความเคารพ พร้อมกับชูป้ายทองคำสมบัติฟ้าของซูจื่อโม่ขึ้นด้วยมือทั้งสองข้าง กูซียิ้มและรับป้ายทองคำสมบัติฟ้ามาดูอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นนางก็มองไปที่ซูจื่อโม่ด้วยรอยยิ้มจางๆ "หน้าตาดูใช้ได้นี่ แต่กล้าหาญไม่เบา เรื่องนี้คงไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก ตามกฎแล้ว จงสังหารคนผู้นี้เสีย..." "โอ้?" ก่อนที่กูซีจะพูดจบ สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย นางเลิกคิ้วขึ้นและนำป้ายทองคำสมบัติฟ้าเข้ามาใกล้เพื่อพิจารณาให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ครู่ต่อมา กูซีเงยหน้าขึ้นและกวาดสายตามองซูจื่อโม่ด้วยความพินิจพิเคราะห์ ใบหน้าของนางฉายแววแปลกประหลาด "ท่านน้ากู มีอะไรหรือเปล่าคะ?" เด็กสาวในชุดสีชมพูสังเกตเห็นบรรยากาศที่ผิดปกติจึงเอ่ยถามเบาๆ น้ำเสียงของนางอ่อนหวานจนแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกและเย้ายวนใจยิ่งนัก กูซีเหลือบมองข้างๆ และนิ่งเงียบไป ทว่ามีเสียงหนึ่งดังขึ้นในใจของเด็กสาวชุดชมพู "ป้ายนี้ควรจะเป็นของจริง แต่ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงมาอยู่กับคนผู้นี้ ลองดูสิ" มีเพียงผู้บำเพ็ญระดับวิญญาณก่อกำเนิดเท่านั้นที่สามารถใช้เทคนิคส่งเสียงทางจิตได้ เด็กสาวชุดชมพูรับป้ายมาดูและตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวอักษร 'เสวี่ย' ที่มุมขวาล่าง ในพริบตาเดียว นางดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก มุมปากของนางยกขึ้นภายใต้ผ้าคลุมหน้าและดวงตาเป็นประกาย นางกระซิบข้างหูกูซีว่า "ป้ายนี้เป็นของจริง ข้ารู้ว่าคนผู้นี้เป็นใคร ท่านน้ากู เรียกเขามาเถอะ ข้ามีเรื่องจะหารือกับเขา" กูซีรับทราบและส่งป้ายทองคำสมบัติฟ้าคืนให้ พลางกล่าวว่า "ป้ายนี้เป็นของจริง" "อา?" "เป็นของจริงงั้นหรือ?" ยามทั้งสองยืนอึ้งอยู่ที่เดิม นี่คือป้ายขององค์หญิงสามแห่งราชวงศ์ต้าโจวอย่างชัดเจน! หากมันเป็นของจริง แล้วคนผู้นี้มีความสัมพันธ์อะไรกับองค์หญิงสามกันแน่? "เลิกเดาสุ่มและอย่าพูดจาเหลวไหล!" ราวกับอ่านใจพวกเขาออก กูซีกล่าวขึ้นอย่างเย็นชา ยามทั้งสองสะดุ้งรีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที ซูจื่อโม่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทันทีที่เขาเก็บป้ายทองคำสมบัติฟ้า เขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่ร้อนแรงจ้องมองมาที่เขา ทั้งกูซีและเด็กสาวในชุดสีชมพูกำลังจ้องมองเขาอยู่ แม้เด็กสาวในชุดสีชมพูจะสวมผ้าคลุมหน้าไว้ แต่ซูจื่อโม่แทบจะเห็นรอยยิ้มบนใบหน้านาง "ตามข้ามา" ฉับพลันนั้น น้ำเสียงที่ไม่อาจโต้แย้งได้ก็ดังขึ้นในใจของซูจื่อโม่ มันคือเสียงของกูซี! กูซีและเด็กสาวในชุดสีชมพูเดินตรงไปยังประตูด้านข้างของเรือนใน ซูจื่อโม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินตามพวกนางไป ประตูด้านข้างของเรือนในอนุญาตให้เฉพาะพนักงานเท่านั้นที่ใช้ได้ คนนอกสามารถเข้ามาได้เพียงทางประตูหลักหลังจากแสดงป้ายสมบัติฟ้าแล้วเท่านั้น เมื่อซูจื่อโม่เดินตามกูซีและเด็กสาวในชุดสีชมพูผ่านประตูด้านข้างเข้าไป มันจึงทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นด้านนอก! "นั่นบัณฑิตในชุดเขียวคนนั้นคือใคร?" "เขามีสิทธิ์อะไรถึงได้เข้าไป?" หลายคนรู้สึกอิจฉาตาร้อน ชายคนหนึ่งแกล้งไอเบาๆ และพยายามเดินตรงไปยังประตูด้านข้างราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าเขากลับถูกยามกั้นไว้ เขาพยายามเจรจาต่อรองแต่ก็ไม่เป็นผล ทำได้เพียงจากไปอย่างหัวเสีย ภายในเรือนในมีความสงบกว่ามากและเห็นได้ชัดว่ามีคนน้อยกว่า กูซีและเด็กสาวในชุดสีชมพูเดินนำหน้าในขณะที่ซูจื่อโม่เดินตามหลัง เขาดูใจเย็นและสงบนิ่งโดยไม่พูดอะไร เพียงแค่กวาดสายตามองไปรอบๆ เท่านั้น ผังของเรือนในมีลักษณะเหมือนกรวยขนาดใหญ่ โดยแบ่งแขกออกเป็นสามโซนหลักตามสีของป้าย ที่นั่งด้านล่างสุดสำหรับผู้ถือป้ายทองแดง เป็นที่ที่แออัดและไม่มีพื้นที่ให้ขยับตัวมากนัก เหนือขึ้นมาจากที่นั่งทองแดงคือที่นั่งเงินซึ่งกว้างขวางขึ้นเล็กน้อย ถัดขึ้นไปอีกสองสามชั้นคือโซนทองคำ ที่นี่ห้องต่างๆ ถูกแบ่งเป็นสัดส่วน อัญมณีสวยงามประดับประดาอยู่ภายในห้อง แม้คนที่อยู่ด้านนอกจะมองเข้ามาไม่ได้ แต่คนที่อยู่ภายในกลับมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง เหนือโซนทองคำขึ้นไปยังมีห้องส่วนตัวอีกชั้นหนึ่ง เมื่อมองจากด้านนอก ห้องเหล่านั้นดูโอ่อ่าและกว้างขวางยิ่งกว่า ซูจื่อโม่สงสัยว่าห้องเหล่านั้นถูกสร้างไว้เพื่อใคร ที่ทางเข้าห้องชั้นบนสุดทั้งสองฝั่ง มีหญิงสาวสวยงดงามยืนรอคอยอยู่อย่างพร้อมเพรียง