ตอนที่ 1168: เรียกคุณว่าหล่อ หนิงซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันที “ฉันเพิ่งได้ยินข่าวมาว่าบ่อนพนันผิดกฎหมายที่ซ่อนอยู่ถูกกวาดล้างไปหมดแล้ว แถมพวกอันธพาลที่อยู่ข้างในก็ถูกจับกันเรียบ สถานีตำรวจก็แทบจะรับคนไม่ไหว... งั้น... เป็นคุณใช่ไหม?” ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าน่าจะเป็นลู่ถิงเซียว... ลู่ถิงเซียวไม่พูดอะไร ยังคงนิ่งอยู่ในท่วงท่าสุขุมสง่างามเหมือนเดิม หนิงซีปล่อยเจ้าซาลาเปาน้อยในทันที แล้วซบเข้าไปในอ้อมกอดของเจ้าซาลาเปาใหญ่ เธอโผขึ้นไปหอมคางของผู้ชายคนนั้นทีหนึ่ง “บิ๊กบอส ขอบคุณนะ!” ... เธอใช้แรงไปไม่น้อยในการปลอบทั้งเจ้าซาลาเปาใหญ่และเจ้าซาลาเปาน้อย หลังจากสัญญาว่าจะชดเชยให้ในภายหลัง หนิงซีก็มุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลจวง ทันทีที่เธอก้าวเข้าสู่ลานเขตทหาร ก็มีคนเตรียมพาเธอไปยังบ้านตระกูลจวงแล้ว ที่หน้าประตูบ้าน มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนรออยู่ เธอดูสง่างามและสงบเสงี่ยม พอเห็นเด็กสาวที่อยู่ข้างเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เธอก็มองอย่างกังขาและไม่ได้เดินเข้าไปทักก่อน “เสี่ยวซี! มาแล้วเหรอ!” ด้านหลังเธอ จวงเค่อเอ๋อร์วิ่งออกมาจากในบ้านแล้วทักทายเด็กสาวที่อยู่ข้างยามด้วยรอยยิ้ม หนิงซีคลี่ยิ้ม “เค่อเอ๋อร์!” พอแน่ใจแล้วว่าเด็กสาวในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อน ผมยาวจรดเอวคนนี้คือหนิงซี เมิ่งหลินหลางก็อ้าปากค้างด้วยความไม่อยากเชื่อ “เค่อเอ๋อร์ นี่...นี่คือเสี่ยวซีที่พวกเธอพูดถึงกันเหรอ?” วันนี้หนิงซีตั้งใจจะอยู่เป็นเพื่อนลู่ถิงเซียวกับเจ้าซาลาเปาน้อย จึงแต่งตัวเรียบร้อยดูเป็นเด็กสาวแสนดีอย่างยิ่ง เธอดูต่างจากภาพที่เมิ่งหลินหลางจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง “ใช่ค่ะ แม่!” จวงเค่อเอ๋อร์จูงหนิงซีไปหาเมิ่งหลินหลางแล้วแนะนำให้หนิงซีรู้จัก “เสี่ยวซี นี่คือแม่ของฉัน!” “คุณนายจวง ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” หนิงซีกล่าวทักทาย ผู้หญิงตรงหน้าของเธอน่าจะอายุสามสิบต้นๆ เท่านั้น ใบหน้ารูปไข่ ดวงตาหงส์เรียวยาว รัศมีความงามแบบคลาสสิกของเธอนั้นเด่นชัดจนดูคล้ายพี่น้องกับจวงเค่อเอ๋อร์ หนิงซีอดประหลาดใจไม่ได้ “ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ เด็กดี ในที่สุดก็ได้เจอเธอสักที! ฉันได้ยินพวกเขาเล่าเรื่องเธอมาแล้ว ยังคิดว่าเธอ... ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นเด็กสาวที่สวยและมีมารยาทขนาดนี้ รีบเข้ามาเถอะ เดี๋ยวเราคุยกันต่อข้างใน!” เมิ่งหลินหลางจับมือหนิงซีอย่างสนิทสนมแล้วพาเธอเข้าไปในบ้าน เมิ่งหลินหลางไม่เคยเจอหนิงซีมาก่อน ได้แต่ฟังคำบรรยายจากสามีและลูกๆ ของเธอ พวกเขาบอกว่าความแม่นปืนของหนิงซีนั้นเก่งกว่าหรงกวงเสียอีก ฝีมือการต่อสู้ก็น่าทึ่ง และตอนสังหารพวกเจ้าพ่อค้ายาเธอก็ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย จากทั้งหมดนั้น เธอจึงนึกมาตลอดว่าหนิงซีน่าจะเป็นเด็กผู้หญิงที่... เอ่อ แข็งกร้าวเป็นพิเศษ ไม่คิดเลยว่าจะเชื่อฟังและน่ารักขนาดนี้ ในห้องนั่งเล่น จวงหรงกวงกำลังถือพจนานุกรมภาษาอังกฤษด้วยความคับแค้นที่สั่งสมมานาน แต่พอเห็นหนิงซี ดวงตาของเขาก็เป็นประกายราวกับแฟนคลับที่ได้เจอไอดอล “พี่ซี มาแล้วเหรอ! นั่งก่อนเลย!” จากนั้นเขาก็รินชาให้เธอ แล้วหยิบขนมมาเสิร์ฟอีก วันนี้จวงหรงกวงสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ กับกางเกงยีนส์ เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีคนนี้อยู่ในช่วงวัยที่งดงามที่สุดของชีวิต เต็มไปด้วยความสดใสของวัยหนุ่มสาว หนิงซีมองประเมินเขาแล้วอดแซวไม่ได้ “ถ้าเมื่อก่อนนายดูดีแบบนี้ แฟนสาวนายคงไม่หนีไปกับคนอื่นหรอกมั้ง?” จวงหรงกวงหน้าแดงเพราะถูกแซว “พี่ซี อย่าแฉอดีตดำมืดของผมสิ!” “ฉันแฉตรงไหน ฉันกำลังชมว่านายหล่ออยู่ต่างหาก!” “ฮ่าๆ จริงเหรอ?” ... เมื่อเห็นลูกชายจอมเอาแต่ใจของตนเปลี่ยนมาเป็นแบบนี้ เมิ่งหลินหลางก็รู้สึกหลากหลายอารมณ์ปนเปกัน สายตาที่มองหนิงซีเต็มไปด้วยความขอบคุณ “พวกเธอคุยกันต่อไปก่อนนะ ฉันยังต้องไปทำอาหารอีกสองอย่างให้เสร็จ!” พอจวงหรงกวงได้ยิน เขาก็รีบยื่นมือออกมารั้งไว้ทันที “แม่! แม่ อย่าไปเลย! ให้แม่บ้านทำเถอะ!”