บทที่ 1172: แบล็กเรลิจัน ท่าทีของหานเซียวทำให้หนิงเสวี่ยลั่วไม่พอใจ แต่หานเซียวไม่ใช่คนแบบเดวิด และก็ไม่ใช่พนักงานของฮิสทอรี ที่จริงแล้วเธอยังต้องอาศัยมือของหานเซียวเพื่อเหวี่ยงสปิริตลงสู่เหวไร้ก้นบึ้ง ดังนั้นตอนนี้เธอจึงทำได้เพียงฝืนกลั้นความไม่พอใจเอาไว้ก่อน "ฮะๆ คุณหานเซียว อย่าเก็บไปคิดเลยครับ ผมก็แค่ถามเล่นๆ... ส่วนแบบของคุณ ผมชื่นชมผลงานของคุณมาก เลยคิดจะผลิตออกมาเป็นจำนวนมาก" เดวิดพูดตะกุกตะกัก พอเดวิดพูดจบ หนิงเสวี่ยลั่วก็หยิบแบบกลับมาดูอีกครั้ง ทว่าภายในไม่กี่อึดใจ เธอก็ขมวดคิ้ว ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้สังเกต แต่ตอนนี้กลับเห็นข้อบกพร่องที่ชัดเจนแล้ว นั่นคือแบบทั้งหมดไม่มีตัวคน "คุณหานเซียว แบบของคุณมีข้อบกพร่องอยู่เล็กน้อย" หนิงเสวี่ยลั่ววางแบบกลับลงบนโต๊ะตรงหน้าหานเซียวแล้วชี้ให้ดู เมื่อเห็นดังนั้น หานเซียวก็ลุกขึ้น แล้วจ้องหนิงเสวี่ยลั่วด้วยแววตาไร้ความรู้สึกของมนุษย์ ถูกหานเซียวจ้องประเมินแบบนั้น ไม่รู้ทำไมหนิงเสวี่ยลั่วถึงรู้สึกว่าทั้งตัวแข็งทื่อไปหมด "มือใหม่พูดจาไม่เป็นเรื่องอย่างเธอ รู้จักคำว่าข้อบกพร่องด้วยเหรอ" มุมปากของหานเซียวโค้งขึ้น เผยรอยยิ้มชั่วร้าย "ไม่มีงานออกแบบที่สมบูรณ์แบบหรอก ความสมบูรณ์แบบน่ะ... มันก็เป็นความไม่สมบูรณ์แบบอย่างหนึ่งในตัวมันเอง ถ้าเป็นอย่างนั้น แล้วทำไมฉันต้องเสียสมองคิดแทบตายเพื่อแสร้งทำเป็นว่ากำลังไขว่คว้าความสมบูรณ์แบบด้วย" "พี่หานเซียวพูดถูกแล้ว! บอสก็แค่เป็นห่วงคุณ อย่าใส่ใจเลย... ฮะๆ..." เดวิดพูดตะกุกตะกัก ถึงเขาจะเผลอทำให้หนิงเสวี่ยลั่วไม่พอใจ เขาก็ไม่กล้าไปล้ำเส้นหานเซียวอยู่ดี ที่จริงบอสของเขาไม่ได้เชี่ยวชาญด้านนี้นัก แต่กลับไปตั้งคำถามกับผลงานของหานเซียวเสียด้วย รอให้เธอไปยั่วหานเซียวบ้าๆ คนนี้ให้เดือดก่อนเถอะ แล้วจะรู้ว่าข้อบกพร่องคืออะไร เขากลัวว่าเรื่องจะลามไปโดนคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ จนสุดท้ายตัวเองจะกลายเป็นข้อบกพร่องให้หานเซียวจับผิดเอา... "พี่หานเซียว งานออกแบบชิ้นนี้คงต้องการสื่อว่า ความสมบูรณ์แบบก็คือความน่าเกลียดอีกรูปแบบหนึ่ง และเราควรยอมรับข้อบกพร่องของตัวเอง นั่นก็เป็นความงามอีกแบบเหมือนกัน" เดวิดยิ้มกว้างแล้วประจบประแจง "เธอรู้อะไร" หานเซียดึงหมวกแก๊ปลงมาต่ำอีกครั้งแล้วเอนหลังพิง "ฉันแค่ขี้เกียจจะออกแบบข้อบกพร่องต่อไปแล้ว" เมื่อได้ยินอย่างนั้น สีหน้าของเดวิดก็มืดลง เขารู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที หานเซียวตรงเกินไปหน่อยแล้ว "งั้นคุณหานเซียวหมายความว่ายังไง?" หนิงเสวี่ยลั่วถาม หนิงเสวี่ยลั่วเองก็ไม่ได้มั่นใจนัก แม้จะเห็นว่ามีข้อบกพร่องอยู่บ้าง และถึงจะอดหลงเสน่ห์ของชุดนี้ไม่ได้ เธอก็ยังไม่เข้าใจว่าหานเซียวหมายถึงอะไร คนคนนี้ประหลาดเกินไป "ฮิสทอรีผลิตชุดนี้ได้ แต่จำนวนห้ามเกิน 50 ชุด" หานเซียวตอบเรียบๆ "50 ชุด?!" "หมายถึงจะทำเป็นรุ่นจำนวนจำกัดเหรอ?" "ผลงานของฉันมีไว้ให้คนชม ไม่ใช่เอาไว้ทำกำไร เข้าใจไหม" หานเซียวตอบ "ได้ เข้าใจแล้ว ฉันจะผลิต 50 ชุดก่อน" หนิงเสวี่ยลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตอบตกลง อย่างไรเสีย ขอแค่หานเซียวอยู่ในบริษัทของพวกเธอ ต่อไปก็จะมีผลงานแบบนี้อีกมาก ต่อให้ผลิตออกมาไม่เยอะ ก็ยังช่วยเสริมภาพลักษณ์ของฮิสทอรีได้ "คุณหานเซียว ไม่ทราบว่าชุดนี้ควรตั้งชื่อว่าอะไรดี" หนิงเสวี่ยลั่วถามก่อนจะจากไป "แบล็กเรลิจัน" หานเซียวตอบ … ไม่นาน แบล็กเรลิจันของหานเซียวก็ถูกฮิสทอรีผลิตออกมาในที่สุด ทั้งหมดมี 50 ชุด ไม่มากไม่น้อย ไม่ขาดไม่เกิน และชุดแรกของแบล็กเรลิจันก็ถูกเก็บไว้ให้หนิงเสวี่ยลั่วสะสมส่วนตัว จากนั้นหนิงเสวี่ยลั่วก็เชิญนิตยสารแฟชั่นยักษ์ใหญ่ทุกฉบับ รวมถึงแฟชั่นเฮาส์ทรงอิทธิพลบางแห่ง ให้มาชมผลงานชิ้นเอกล่าสุดของฮิสทอรี