บทที่ 1169: ต้องรบกวนคุณ เมิ่งหลินหลางตอบอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “มีแขกมาบ้าน ก็ต้องทำกับข้าวสักสองสามอย่างเพื่อแสดงความจริงใจสิ!” “ใช่ มีแขกมาบ้านน่ะ อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าแม่อยากขอบคุณเธอ ไม่งั้นเธอคงคิดว่าแม่จะตอบแทนด้วยการเอาคืนแทน!” จวงหรงกวงพึมพำ เมิ่งหลินหลางหันไปค้อนเขาทันที แม้จะโกรธ แต่ในแววตากลับยังเปี่ยมด้วยความรัก “เจ้าเด็กบ้า!” จวงเค่อเอ๋อร์โน้มเข้าหูหนิงซีแล้วหัวเราะพลางอธิบายว่า “แม่ฉันทำอาหารไม่ค่อยเก่งน่ะ...” “อา...” แววตาของหนิงซีฉายความอิจฉาจางๆ ขณะมองปฏิสัมพันธ์ระหว่างคุณนายจวงกับลูกๆ ของเธอ “เสี่ยวซี ไปคุยเล่นกับเค่อเอ๋อร์กับหรงกวงสักพักนะ เดี๋ยวอาหารเย็นก็พร้อมแล้ว!” “ค่ะ ไม่ต้องห่วงฉัน” … ไม่นาน อาหารเย็นก็พร้อม ที่โต๊ะกลม ครอบครัวจวงมารวมตัวกันในโอกาสที่หาได้ยาก จวงเหลียวหยวนยกแก้วเหล้าขึ้นแล้วลุกขึ้นเป็นคนแรก “เสี่ยวซี ขอดื่มอวยพรให้เธอสักแก้ว!” หนิงซีซาบซึ้งจนทำตัวไม่ถูก รีบลุกขึ้นถือแก้วตามทันที “พี่ซี ผมก็ขอดื่มอวยพรให้พี่ด้วยนะ ผมขอหมดแก้ว แต่พี่จะดื่มยังไงก็ได้ตามสบาย! พี่เป็นผู้หญิง อย่าดื่มเยอะนะ!” จากนั้นจวงหรงกวงก็กระดกเหล้าของตัวเองจนหมด หนิงซีหัวเราะพลางส่ายหน้า ในที่สุดเขาก็เพิ่งนึกได้ว่าเธอเป็นผู้หญิง จากนั้นจวงเค่อเอ๋อร์กับเมิ่งหลินหลางก็ต่างยกแก้วอวยพรให้เธอเช่นกัน สุดท้ายก็ถึงคราวท่านผู้เฒ่าจวง ก่อนที่ท่านจะลุกขึ้น หนิงซีก็รีบยืนขึ้นก่อนแล้วพูดว่า “ท่านผู้เฒ่า ถ้าท่านทำแบบนี้ ฉันคงไม่สมควรรับการอวยพรนี้จริงๆ ค่ะ!” มื้ออาหารมื้อนั้นครึกครื้นมาก คงเพราะคุณนายจวงกลับมาแล้ว บรรยากาศทั้งบ้านจึงอบอุ่นขึ้นไม่น้อย ระหว่างกินข้าว เมิ่งหลินหลางยิ่งคุยกับหนิงซีก็ยิ่งชอบเธอมากขึ้น ถึงขั้นไล่ลูกๆ ของตัวเองไป แล้วบังคับให้หนิงซีรับของขวัญที่เธอหอบกลับบ้านมาทั้งหมดไป เธอเกือบจะถอดกำไลหยกที่ข้อมือตัวเองให้เธอด้วยซ้ำ แต่หนิงซีก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ เธอรับกลับไปเพียงของฝากพื้นเมืองพวกนั้น ซึ่งแค่นั้นก็ทำให้เธอพอใจมากแล้ว ตอนนั้นก็ดึกมากแล้ว ในที่สุดจวงเหลียวหยวนก็ให้บอดี้การ์ดไปส่งเธอที่บ้าน หลังหนิงซีจากไป ในห้องนอนใหญ่ เมิ่งหลินหลางมองสามีแล้วพึมพำว่า “เสี่ยวซีเป็นลูกสาวของหลิงอวี่จริงๆ เหรอคะ?” “อืม ฉันตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ไม่มีทางผิดแน่” จวงเหลียวหยวนจุดบุหรี่แล้วพูดอย่างมั่นใจ แววตาของเมิ่งหลินหลางเย็นลง “ใครจะไปคิดว่าน้องสาวที่ถูกกันออกไปคนนั้นจะให้กำเนิดลูกสาวที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้! โชคดีที่เด็กคนนี้โตมาในหมู่บ้าน ถึงได้เชื่อฟังขนาดนี้! ถ้าเธอถูกปล่อยให้โตอยู่ข้างกายคนนั้น ฉันไม่แน่ใจเลยว่าเธอจะโตมาเป็นยังไง!” “เรื่องนั้นพูดให้น้อยหน่อยจะดีกว่า!” จวงเหลียวหยวนถอนหายใจ “ฉันยังคิดว่าเรื่องที่หนิงซีถูกตระกูลหนิงกันออกไปมันแปลกๆ อยู่ดี อาจเกี่ยวข้องกับลูกสาวบุญธรรมคนนั้น...” เมิ่งหลินหลางพึมพำ ก่อนจะถามต่อว่า “ท่านผู้เฒ่าคิดจะทำยังไงคะ? พวกเราจะรับเธอเป็นคนในครอบครัวเลยไหม? ตระกูลหนิงตัดสินใจผิด แยกแยะดีชั่วไม่ออก ถ้าไม่รู้ก็แล้วไป แต่ในเมื่อเรารู้แล้ว จะปล่อยไว้เฉยๆ ไม่ได้!” “ท่านผู้เฒ่าบอกว่ายังวางเรื่องเมื่อหลายปีก่อนไม่ลง แต่ท่านเอ็นดูหนิงซีมาก และสั่งให้ฉันดูแลเธอให้ดี!” จวงเหลียวหยวนกล่าว “แน่นอนว่าต้องดูแลอยู่แล้ว! ตระกูลจวงไม่ได้คอยดูแลหนิงซีเพราะเธอเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเรา แต่เพราะพวกเราชอบเด็กคนนี้จริงๆ เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องกังวล!” พอภรรยาพูดแบบนี้ จวงเหลียวหยวนก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที ทุกอย่างพลันกระจ่างแจ้ง “เธอพูดถูก” เมิ่งหลินหลางยังคงกังวลอยู่ “ตาแก่ คุณจะรู้อะไรเรื่องดูแลคนกันนักหนา? คุณยังเคยคิดจะรับเด็กสาวบอบบางขนาดนั้นเข้ากองทัพอีก! รายงานที่ฉันส่งไปก็น่าจะเสร็จเร็วๆ นี้ รอฉันกลับมาก่อน แล้วฉันจะจัดการเอง!” จวงเหลียวหยวนหัวเราะ “งั้นคงต้องรบกวนคุณแล้วนะ ภรรยาของผม!” …