Chapter 94: ไม่อาจข่มเปลวไฟแห่งความรักไว้ได้ ทั้งหมดเป็นเพราะ “การแสดงกดดัน” ของหนิงซีต่างหาก การแสดงกดดันเป็นเทคนิคที่มีแค่ดาราที่มีประสบการณ์สูงมากเท่านั้นถึงจะเล่นได้ ด้วยการเร่งระดับการแสดงของตัวเองอย่างจงใจ นักแสดงสามารถกดดันฝั่งตรงข้ามทางจิตใจได้อย่างรุนแรง ทำให้อีกฝ่ายแสดงผิดปกติ ลืมบทซ้ำแล้วซ้ำเล่า หรือร้ายแรงกว่านั้น อาจถึงขั้นทิ้งบาดแผลทางจิตใจไว้ให้ฝ่ายตรงข้ามไปตลอดชีวิต ซึ่งยากจะเยียวยาได้ ในวงการบันเทิงมีคนที่ทำได้แบบนี้น้อยมาก สิ่งสำคัญที่สุดก็คือมันยากมากที่จะจับได้ เพราะไม่มีทางแน่ใจได้เลยว่าอีกฝ่ายแค่แสดงได้ดีจริงๆ หรือกำลัง “แสดงกดดัน” กันแน่ ดังนั้นจึงพูดได้ว่า วิธีนี้เป็นการทำร้ายคนแบบไม่ทิ้งร่องรอย แม้แต่นิดเดียว หนิงซีเหลือบมองเขาด้วยสายตาเชิดนิดๆ “แน่นอนว่าใช้ไม้ตายกันพร่ำเพรื่อไม่ได้หรอก!” วิธีนี้ใช้ได้เฉพาะในบางสถานการณ์เท่านั้น อย่างเช่นฉากวันนี้ที่มีเจียชิงชิง อีกอย่างหนึ่งก็คือวิธีนี้จะทำให้ความเร็วในการถ่ายทำช้าลงอย่างมาก เธอจึงจะใช้มันเป็นทางเลือกสุดท้ายเท่านั้น เจียงมู่เย่อดนึกถึงความทรงจำที่ไม่น่าพอใจบางอย่างขึ้นมาไม่ได้ เขาจึงเม้มมุมปาก “งั้นฉันก็ต้องรู้สึกเป็นเกียรติมากเลยสิ ที่ได้เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เธอยอมใช้ไม้ตายด้วย!” เมื่อหลายปีก่อน หนิงซีเคยใช้วิธีกดดันนี้กับเขา แต่เขาไม่ใช่ขยะอย่างเจียชิงชิง เขาฝืนทนจนผ่านมันมาได้ และสุดท้ายฝีมือการแสดงของเขาก็พัฒนาก้าวกระโดดเพราะเรื่องนั้น พูดจบ เจียงมู่เย่ก็จ้องมองเธอด้วยแววตาที่พลันสว่างขึ้นมา “เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหม? เธอสัญญาไว้ว่าจะกินข้าวกับฉัน สองคนเท่านั้น! แถมยังสัญญาว่าจะเล่นเกมคอมพิวเตอร์กับฉันด้วย!” เป็นเรื่องจริงว่าครั้งก่อนหนิงซีเป็นฝ่ายผิด เธอจึงทำได้เพียงถอนหายใจแล้วพูดว่า “ได้ๆๆ ฉันจะไปกินข้าวกับนาย แล้วก็จะเล่นเกมคอมพิวเตอร์กับนาย โอเคไหม? แค่ขอให้ฉันส่งข้อความบอกลู่ถิงเซียวก่อนก็พอ” พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเจียงมู่เย่ก็เปลี่ยนไปในทันที “เธอเป็นแค่ยาชั่วคราวแท้ๆ ทำไมต้องรายงานเขาด้วยว่าเธอไม่กลับบ้าน? ตกลงเธอกับลู่ถิงเซียวมันยังไงกันแน่?” “ถึงข้อความนี้จะส่งให้ลู่ถิงเซียว แต่จริงๆ แล้วส่งให้เจ้าตัวน้อยต่างหาก เข้าใจไหม” หนิงซีขี้เกียจจะตอบเขา จึงหันไปตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์ข้อความ: [ที่รักจ๋า วันนี้อาตี๋ยุ่งมาก คงกลับบ้านดึกมากๆ นะ อย่าลืมกินข้าวดีๆ แล้วก็นอนให้หลับสนิทนะ ไว้ครั้งหน้าอาตี๋ว่าง จะซื้อเสื้อผ้าน่ารักๆ ให้ลูกนะ รักลูกที่สุด จุ๊บๆ~] พอเห็นข้อความนั้น เจียงมู่เย่ก็โกรธจนตาแดง “ทำไมเธอถึงอ่อนโยนกับเจ้าตัวน้อยขนาดนั้น! ตอนอยู่กับฉัน เธอไม่เคยอ่อนโยนแบบนี้เลย มีแต่หาเรื่องซัดฉันด้วยคำเดียวตลอด!” หนิงซีตวัดตามองเขา “สมควรแล้ว! เจ้าตัวน้อยน่ารักขนาดนั้น เอาอะไรมาเทียบกับเขาได้!” เปลวไฟลุกวาบในดวงตาคมงามของเจียงมู่เย่ “หนิงซี! เธอเคยชอบฉันบ้างไหม? ที่เข้าใกล้ฉันก็เพื่อแค่…” หนิงซีมองเขาด้วยความประหลาดใจ “เพ้อเจ้อ ไม่ใช่อยู่แล้ว” “เธอ… เธอ เธอ…” เจียงมู่เย่ชี้หน้าเธอ แต่พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว หนิงซีประคองคางของตัวเองไว้ แล้วหัวเราะมองเขา “แล้วไง? หายโกรธหรือยัง? ยังอยากกินข้าวอยู่ไหม?” เจียงมู่เย่กัดฟันกรอด “อยาก!” เขาจะตกหลุมพรางของเธอไม่ได้เด็ดขาด! ในเวลาเดียวกัน ที่คฤหาสน์ลู่ ลู่จิ่งหลีนั่งอยู่บนโซฟา กอดหมอนไว้ในอ้อมแขน ถ้าเขามีหางอยู่จริง ตอนนี้คงกระดิกจนแทบจะปลิวออกไปแล้ว “พี่ พี่ พี่ บอกผมหน่อย บอกผมหน่อย เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เพราะคำพูดของหนิงซีเมื่อเช้าว่าเขาต้องมีผู้หญิง สีหน้าของลู่ถิงเซียวจึงยังคงมืดครึ้ม และเขาไม่มีอารมณ์จะตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของลู่จิ่งหลีเลยแม้แต่นิดเดียว “หรือว่าเพราะพี่กลั้นเปลวไฟแห่งความรักไม่อยู่ ควบคุมตัวเองไม่ไหว แล้วแอบไปบุกเธอกลางดึก แต่สุดท้ายพอจะจริงจังเข้า ก็ไปปลุกเสี่ยวซีซีตื่นเข้า พอทำอะไรต่อไม่ได้ก็เลยตัดสินใจแกล้งทำเป็นละเมอ?” ความสามารถในการมโนของลู่จิ่งหลีเรียกได้ว่าไม่ธรรมดาเลยทีเดียว ลู่ถิงเซียวเงยตาขึ้นมองเขา คนคนนี้เอาสมองทั้งหมดไปใช้กับเรื่องแบบนี้งั้นเหรอ? ลู่จิ่งหลีเห็นสีหน้าพี่ชายแล้วก็รู้ทันทีว่าตัวเองเดาถูก เขาจึงรีบเริ่มยกตัวเองขึ้นสูง “โอ้พระเจ้า ผมนี่ฉลาดเกินไปจริงๆ! พี่ครับ ผมไม่ใช่แก้วตาดวงใจของพี่เหรอ?”