บทที่ 88: ดอกไม้เผด็จการ เหล่าแฟนคลับคลุ้มคลั่งในที่เกิดเหตุต่างตะลึงงันทันทีที่เห็นภาพนั้น เอมี่เองก็หน้าซีดด้วยความกลัว หนิงซีหน้าซีด สายตาเย็นยะเยือกกวาดมองไปยังเหล่าแฟนคลับ “ถ้าพวกคุณอยากก่อเรื่อง ก็มาหาฉัน อย่าทำร้ายคนไม่เกี่ยวข้อง” “เธอ... เลิกเสแสร้งได้แล้ว!” “ใช่! เลิกแกล้งทำเป็นคนดีได้แล้ว! เธอมันจิ้งจอกไร้ยางอาย!” แววตาของหนิงซีคมขึ้นทันที “พวกเธอใช้อะไรตัดสินว่าฉันเป็นคนดีหรือคนเลว? โพสต์เวยป๋อที่ไม่มีหลักฐาน? หรือข่าวลือที่ไม่มีมูล? พวกเธอยังเด็ก แต่ฉันหวังว่าก่อนจะทำอะไร พวกเธอจะใช้สมองคิดสักนิด ไอดอลต่างหากที่ต้องรับผลจากพฤติกรรมของแฟนคลับ สิ่งที่พวกเธอพูดหรือทำ ล้วนสะท้อนไปถึงไอดอลของพวกเธอ อย่าให้ใครใช้พวกเธอเป็นเครื่องมือโดยที่ไม่รู้ตัว ไม่อย่างนั้นจะทำให้ชื่อเสียงของไอดอลพวกเธอเสียหายเปล่า ๆ!” หนิงซีรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร พวกเขาก็คงไม่ฟัง ยกเว้นเรื่องที่เกี่ยวกับไอดอลที่พวกเขาใส่ใจเท่านั้น “แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนพวกเรากัน!” “จริง ๆ ฉันว่าที่เธอพูดก็มีเหตุผลนะ... คนที่ปาก้อนหินเมื่อกี้ ออกมา! ไม่ใช่ว่าพวกเราตกลงกันไว้แล้วเหรอว่าห้ามใช้ความรุนแรง อย่างมากก็แค่ปาไข่?” “ใช่! ใครกันแน่! พวกเราออกมาเพื่อทวงความยุติธรรม ไม่ใช่มาทำลายชื่อเสียงของมู่เย่!” ... เหล่าแฟนคลับที่ก่อความวุ่นวายสงบลงไปชั่วคราว ในที่สุดหนิงซีก็เบียดตัวเข้าไปในกองถ่ายได้ พอกัวฉีเซิงเห็นว่าเธอมาถึง เขารีบเรียกเธอเข้าไปในห้องพัก “หนิงซี มาแล้วเหรอ มา นั่งก่อนเร็ว!” “ผู้กำกับกัว ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้กองถ่ายต้องเดือดร้อน...” หนิงซีเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เธอโค้งคำนับลงอย่างลึก เมื่อเห็นสภาพอิดโรยของเด็กสาว กัวฉีเซิงก็รีบปลอบใจเธอ “คนที่ก่อเรื่องไม่ใช่เธอ แต่เป็นคนที่ไม่เข้าใจเธอต่างหาก เรื่องนี้ผมรู้ดี คำพูดที่ว่าเธอแสดงไม่เป็นน่ะ มันไร้สาระสิ้นดี! ส่วนเรื่อง... แฮ่ม เรื่องที่ว่าคุณไปนอนกับคนในกองถ่าย... ในฐานะคนที่เกี่ยวข้อง ผมจะไม่เข้าใจได้ยังไง? ผมเห็นเรื่องแบบนี้มามากแล้ว ผมรู้ชัดว่าใครถูกใครผิด!” “ขอบคุณค่ะ ผู้กำกับ” เธอซาบซึ้งจริง ๆ ที่กัวฉีเซิงยังยืนอยู่ข้างเธอในตอนนี้ “แต่เรื่องนี้มันลำบากเธอเกินไปจริง ๆ ดูเหนื่อยล้าขนาดนี้ หยุดพักสักสองสามวันแล้วพักผ่อนให้เต็มที่ดีไหม?” กัวฉีเซิงเสนอ หนิงซีรีบตอบทันที “ไม่ต้องค่ะ! ผู้กำกับ ฉันอยากถ่ายต่อ! กองถ่ายต้องเดือดร้อนเพราะเรื่องของฉันมามากแล้ว ถ้าการถ่ายทำต้องล่าช้าเพราะฉัน ต่อให้ตายสักพันครั้งฉันก็คงชดใช้ความผิดนี้ไม่หมด!” เห็นท่าทีแน่วแน่ของเธอ กัวฉีเซิงก็พอใจ “ได้ งั้นก็เอาตามนี้! แต่ถ้าไม่ไหวเมื่อไร ต้องบอกผมทันทีนะ!” หลังแยกจากผู้กำกับ หนิงซีก็ถูกแรงมหาศาลฉุดเข้าไปยังมุมอับที่ไม่มีคนอยู่ ชายหนุ่มมีสีหน้าร้อนรนจนแม้แต่ผมสีทองของเขาก็ยังดูหม่นลง “หนิงซี แขนเธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” “แค่บาดเจ็บเล็กน้อย ฉันจัดการแล้ว” หนิงซีไม่ใส่ใจนัก เจียงมู่เย่หงุดหงิด “ตอนแรกฉันจะออกมาชี้แจงเรื่องนี้ให้แฟน ๆ ของฉันฟังอยู่แล้ว แต่พี่หมิงเปลี่ยนรหัสเวยป๋อของฉัน ไม่ให้ฉันเข้าไปล็อกอิน แถมยังบอกว่าถ้าฉันออกหน้าในตอนนี้ จะทำร้ายเธอมากกว่าช่วย...” หนิงซียกมือแตะอกด้วยสีหน้าดีใจ “โชคดีที่พี่หมิงฉลาด” เจียงมู่เย่ทำหน้าเจ็บใจทันที “ยัยไร้หัวใจ ฉันกำลังจะช่วยเธอแท้ ๆ!” หนิงซีถอนหายใจอย่างจำยอม “ถ้าอยากช่วยฉันจริง ๆ งั้นฉันขอเตือนไว้ก่อนเลย เดี๋ยวฉันจะทำตัวเป็นสาวใสไร้เดียงสา เธอช่วยเล่นตามบทกับฉันหน่อย อย่าเล่นเกินไป ไม่งั้นถ้าฉันตัดขาดกับเธอจริง ๆ ก็อย่ามาโทษฉันนะ!” เจียงมู่เย่แคะหู ทำหน้าราวกับไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “เมื่อกี้เธอบอกว่าจะแกล้งเป็นอะไรนะ?” “สาวใสไร้เดียงสา มีปัญหาอะไรเหรอ?” “เธอแน่ใจเหรอว่าดอกไม้เผด็จการอย่างเธอจะทำภารกิจยากขนาดนั้นสำเร็จ?” “ไสหัวไป!”