บทที่ 168: ชะล้างหลักฐาน คลื่นแห่งความสุขค่อยๆ ลดระดับลง กลายเป็นความสงบที่เงียบกว่าเดิม และพร้อมกับความสงบนั้น ความกระจ่างก็ผุดขึ้นมาอย่างฉับพลันว่าผมเพิ่งทำอะไรลงไป 'ผมเพิ่งเย็ดผู้หญิงคนหนึ่งที่รู้จักกันไม่ถึงวัน' คิดดูแล้ว ผมเคยตอนไหนกันที่ไม่เย็ดผู้หญิงที่รู้จักกันไม่ถึงวัน? ไม่รู้ทำไม คำสาปเฉพาะเรื่องนี้ถึงได้เกาะติดผมมาตั้งแต่เข้ามาในโลกนี้ ทุกครั้งเลยสักครั้ง ผมไม่เคยได้รู้จักใครจริงๆ ก่อนจะลงเอยพัวพันกับเขาหรือเธอเลย แต่ก็เป็นคำสาปที่ผมชอบอยู่ดี และถ้าคำสาปพาเราไปอยู่ในที่ที่สุขใจ คนเขาก็มีชื่อเรียกสิ่งนั้นเหมือนกัน 'พรในคราบคำสาป' ใช่แล้ว สิ่งสำคัญในชีวิตก็คือมุมมองของเรา คำสาปของคนหนึ่งคน อาจเป็นบ่ายวันที่มีความสุขเหลือเกินของอีกคนก็ได้ ผมยืนมองท่านหญิงหยวนที่สลบเหมือดไปหลังจากความสุขสมบนเตียงราวกับอยู่บนสวรรค์นั่น ลมหายใจของเธอช้าและสงบ ราวกับหลุดจากโลกนี้ไปแล้ว ผมเอาเสื้อตัวใหญ่เกินตัวของตัวเองที่ได้มาจากเลวีมาคลุมส่วนที่เปิดเผยของเธอ แล้วใช้เสื้อผ้าของเธอเองปิดช่วงล่างเอาไว้ ขาเรียวสีซีดของเธอยังโผล่พ้นขอบผ้าคลุมชั่วคราวนั่นอยู่ มีเพียงเท้าและมือเท่านั้นที่ยื่นออกมา ผมหายใจออกยาวๆ สายตาไล่ไปยังความเละเทะบนพื้น พอได้มองมันจริงๆ ด้วยหัวที่โล่งและยืนอยู่ตรงนี้ ผมถึงได้รู้ว่าพวกเราสองคนสกปรกกันขนาดไหน สกปรกเกินไปจริงๆ สำหรับคนสองคนที่เพิ่งรู้จักกัน หลักฐานมัน... เยอะมาก และ [สัมผัสของผู้อัญเชิญ] ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย 'ไม่ต้องพูดถึงความสามารถหรอก บางทีพวกเราทุกคนอาจเป็นแค่สัตว์ที่สวมเสื้อผ้าอยู่ก็ได้' ผมหายใจออกอีกเฮือก แล้วกวาดตามองไปรอบห้อง ไม่แน่ใจว่าควรจัดการกับความเสียหายหลังจากนี้ยังไง ความเลอะเทะคงไม่ทำความสะอาดตัวเองหรอก แต่ผมก็ไม่ได้มีกะจิตกะใจจะลงมือจัดการมันเหมือนกัน ตอนนั้นเอง เสียงเคาะก็ดังขึ้นที่ประตู ผมสะดุ้งแทบกระเด็น "อย่าเข้ามา!" ผมพุ่งไปที่ประตูพร้อมตะโกน แต่คนที่อยู่อีกฝั่งดันประตูเข้ามาอย่างง่ายดาย บังคับให้มันเปิดออกแม้มือผมจะยังจับลูกบิดอยู่ การต้านของผมไม่มีความหมายอะไรเลย แคสซี่ก้าวเข้ามาในห้องแล้วหยุดชะงัก ผมแข็งค้างทันที 'แย่ละ โดนจับได้แล้ว' สายตาของเธอค่อยๆ ไล่ไปทั่วภาพตรงหน้า ก่อนจะหยุดที่ท่านหญิงหยวนที่หมดสติอยู่บนเตียงผม จากนั้นก็ไปยังเฟอร์นิเจอร์ที่กระจัดกระจาย โต๊ะกับเก้าอี้ที่เหมือนถูกขยับออกจากที่เดิม แล้วสุดท้ายก็หยุดที่ความเละเทะชัดเจนบนพื้น ความเงียบยืดยาวราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ "ตายจริง" แคสซี่เอ่ย น้ำเสียงราบเรียบ "เจ้าอัญเชิญชั่วช้าทุเรศ เจ้าไปทำอะไรกับเด็กสาวคนนี้" ไม่ใช่คำพูดที่เล่นงานผมจนตาย แต่มันเป็นสีหน้าของเธอ สีหน้ารังเกียจอย่างแท้จริง รังเกียจแบบไร้ที่ติ เป็นสีหน้าแบบที่คนคงทำเมื่อตอนเพิ่งเหยียบอะไรสกปรกแล้วพบว่ามันยังมีชีวิตอยู่ 'เธอมองผมเหมือนผมเป็นไอ้ขืนใจคน!' "เฮ้ เดี๋ยวก่อน—" ผมยกมือทั้งสองข้างขึ้น "ผมสาบานเลยว่ามันสมยอมกัน! ไม่ใช่ผมคนเดียว โอเคไหม? เธอก็เต็มใจมากเหมือนกัน!" แคสซี่เชิดคางขึ้นนิดหนึ่ง ความรังเกียจบนใบหน้าไม่ลดลงแม้แต่น้อย "แล้วทำไมมีแค่เธอที่สลบอยู่" ผมหัวเราะแห้งๆ อย่างประหม่า "เอ่อ... ถามผมสิ ผมหมายถึง... มันก็เหมือนตอนของคุณไม่ใช่เหรอ" สีหน้ารังเกียจของเธอเข้มขึ้น กลายเป็นอะไรที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม "ถ้าแกพูดอีกคำ ฉันจะฉีกลิ้นแกออกมา" มุมปากผมยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเอียงๆ โดยไม่อาจห้ามได้ เธอดันเดินเข้ามาติดกับเองชัดๆ และเราทั้งคู่ก็รู้กันอยู่แก่ใจ ความเงียบกลับเข้ามาครอบครองห้องอีกครั้ง แคสซี่กวาดตามองความโกลาหลรอบหนึ่ง แล้วถอนหายใจยาว "เก็บกวาดความไร้สาระนี่ซะ มันเหม็น" เธอหันกลับมามองผมอีกครั้ง "ฉันได้รับห้องพักแล้ว สะดวกสบายดี ได้เสื้อผ้าใหม่ฟรีด้วย แล้วก็ตั้งใจจะไปอาบน้ำอุ่นสักหน่อย" ดวงตาผมเบิกกว้างขึ้นมาด้วยพลังงานอย่างฉับพลัน "อ้อ? อยากให้มีคนไปด้วยไหม? ผมไปด้วยได้นะ—" เธอส่งสายตาคมกริบมาให้ ราวกับจะกรีดเลือดออกมาได้ นั่นแหละคือคำตอบของเธอ เธอหมุนตัวกลับแล้วกระแทกปิดประตูใส่ผมดังปัง เสียงนั้นสะท้อนก้องไปทั่วห้องราวกับเป็นเครื่องหมายวรรคตอน กว่าจะได้คิดจริงๆ ก็หลังจากที่เธอจากไปแล้วเท่านั้น 'เดี๋ยวนะ... นี่เธอมาแจ้งผมเหรอ?' ภาพที่เห็นมันออกมาแบบนั้นไม่ใช่หรือ? แคสซี่แวะมาบอกผมโดยเฉพาะว่าเธอกำลังทำอะไร อยู่ที่ไหน และมีแผนจะทำอะไรต่อไป 'นั่นแปลว่าเธออยากให้ผมตามไปด้วยหรือเปล่า?' ผมนึกถึงวิธีที่ผู้หญิงธรรมดามักพูดคำว่า "ไม่" ในความหมายที่จริงๆ แล้วแปลว่า "มาง้อฉันสิ" แคสซี่ก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันนั่นแหละ สุดท้ายก็ไม่ต่างกันมากนัก แต่ความต่างที่สำคัญระหว่างแคสซี่กับผู้หญิงธรรมดาทั่วไปก็คือ แคสซี่ฉีกลิ้นผมได้จริงๆ และอาจจะรวมถึงอย่างอื่นของผมด้วยก็เป็นได้ ผู้หญิงธรรมดาทำได้แค่ขู่เท่านั้น สำหรับแคสซี่ ถ้าเธอพูดว่าไม่ ก็คือไม่จริงๆ ความหวังที่เพิ่งริบหรี่ดับวูบลงเมื่อความจริงเริ่มเข้ามาแทนที่ แคสซี่เป็นคนตรงไปตรงมาซะยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ระหว่างนั้น ผมก็หาผ้าขี้ริ้วเก่าๆ แบบสุ่มๆ ใต้โต๊ะเจอชิ้นหนึ่ง เป็นผ้าที่ใช้เช็ดพื้นผิวอะไรสักอย่าง แล้วก็เช็ดคราบเละเทะบนพื้นก่อนที่มันจะแห้งและกลายเป็นของถาวร บทสรุปที่เหมาะกับบ่ายแสนโรแมนติกของผมจริงๆ: คุกเข่าขัดคราบหลักฐาน พอเสร็จแล้ว ผมก็ปีนขึ้นไปนอนบนเตียงชั้นบน แล้วบังคับตัวเองให้หลับ แต่ก่อนจะหลับตาลง ความอยากรู้ก็ฉุดผมไว้ ผมจึงเรียกสถานะของผู้อัญเชิญขึ้นมาเพื่อดูผลที่ได้จากท่านหญิงหยวน [สถานะผู้อัญเชิญ] ชื่อ: เคด มาร์โลว์ แรงก์: F แก่นวิญญาณ: 2,600/2,600 วิญญาณที่เรียกใช้อยู่: 2/5 [คุณสมบัติหลัก] - สัมผัสของผู้อัญเชิญ (พื้นฐาน) เลเวล 4 - พลังชีวิตไม่สิ้นสุด (พื้นฐาน) เลเวล 7 - พอดีสมบูรณ์ (พื้นฐาน) เลเวล 11 'เชี่ยเอ๊ย' แก่นวิญญาณของผมเพิ่มขึ้นมาถึงห้าร้อยแต้ม และอย่างอื่นก็กลับมาเต็มทั้งหมด 'เดี๋ยวนะ เซ็กส์ใช้ฟื้นแก่นวิญญาณได้งั้นเหรอ? ผมพลาดบันทึกแจ้งเรื่องนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่' นี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว ความหมายที่ตามมาถาโถมเข้ามาใส่ผมทีละชั้น ผมไม่ได้ต้องการแค่พัฒนาความสัมพันธ์กับวิญญาณที่ทำสัญญาไว้เท่านั้น แต่ผมยังฟื้นตัวได้จริงๆ ด้วยการใกล้ชิดกับพวกเธอ ถ้าทำแบบเดียวกันในเนฟได้ด้วยล่ะก็ พวกช่วงฝึกที่ส่งผลสะท้อนกลับมาในโลกจริงนั่น... ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปหมด 'งั้นผมก็ฟื้นตัวเมื่อไหร่ก็ได้ แค่ไปเย็ดพวกเธอที่นั่น' น่าจะใช้ได้สิ ใช่ไหม? ถ้าการฝึกโหดๆ ในมิตินั้นส่งผลต่อร่างจริงของผมได้ ความสุขก็น่าจะส่งผลได้เหมือนกัน คุณสมบัติอีกสองอย่างของผมก็เติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเหมือนกัน ตัวเลขกำลังไต่ขึ้นได้สวยงามเลย 'แต่ผมได้แก่นวิญญาณจากท่านหญิงหยวนมากกว่าคนอื่นเยอะ ทำไมกัน?' ผมไม่ได้จากลิราเยอะขนาดนี้ และนิชาก็ให้ผมแค่ร้อยเดียว ทั้งที่เห็นๆ อยู่ว่าเธอมีความสุขกับมันมาก แล้วอะไรที่ทำให้ท่านหญิงหยวนแตกต่างกัน? ผมพลิกคำถามนั้นไปมาในหัว บางทีปริมาณแก่นวิญญาณอาจไม่ได้ผูกกับแค่ความสุขสมเท่านั้น มันต้องมีปัจจัยอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย สิ่งที่ผมยังไม่เข้าใจในตอนนี้ แต่ไม่ว่ายังไง นั่งคิดก็ไม่มีวันได้คำตอบ ผมคงต้องเรียนรู้เอาจากการลองให้มากขึ้นเท่านั้น พอคิดได้เท่านั้น เปลือกตาผมก็หนักขึ้นเรื่อยๆ และปล่อยตัวเองลอยเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด