บทที่ 750 พวกมันยังไม่ตัดใจ “หลงเฉิน รีบลุกขึ้นเดี๋ยวนี้! เจ้าเป็นถึงวีรบุรุษผู้เกรียงไกร เหตุใดจึงทำตัวเป็นพวกกะล่อนปลิ้นปล้อนเช่นนี้เล่า?” เมื่อเห็นหลงเฉินแสร้งทำเป็นกลิ้งเกลือกไปมาอย่างไร้ท่าที ถังว่านเอ๋อจึงรีบฉุดดึงเขาขึ้นมาด้วยความระอาใจ “พวกเจ้าทำข้อตกลงกันลับหลังข้าได้อย่างไร? ช่างไร้มนุษยธรรมสิ้นดี! อีกอย่าง... ข้ากับเย่จือชิว... เรา...” หลงเฉินเกือบจะโพล่งออกไปว่าเขากับเย่จือชิวยังไม่เคยล่วงเกินกันถึงขั้นนั้น ทว่าเมื่อนึกถึงภาพที่นางสละชีวิตเพื่อปกป้องเขา ความซาบซึ้งใจอันลึกล้ำก็ถาโถมเข้ามาจนเขาต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไป ในใจลึกๆ เขาก็พึงใจในตัวเย่จือชิวไม่น้อย นางมีเสน่ห์อันเยือกเย็นและสูงส่งดั่งเทพธิดาน้ำแข็ง ความงามอันศักดิ์สิทธิ์นั้นทำให้ผู้คนรู้สึกต่ำต้อยจนไม่กล้าเอื้อมถึง แต่ในขณะเดียวกันมันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบที่อยากจะพิชิตนางให้ได้ หลงเฉินเก็บซ่อนความชื่นชมนี้ไว้เสมอมา เขาเคยคิดว่าสตรีที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกอย่างนางคงไม่มีวันมีความรัก เพราะนางนิ่งสงบเสียจนไม่มีใครหยั่งรู้ถึงสิ่งที่อยู่ภายในใจได้เลย “ความจริงแล้ว พวกเราสัมผัสได้ว่าพี่จือชิวมีใจให้เจ้าตั้งแต่ตอนอยู่ในมิติเร้นลับจิ่วหลีแล้ว เพียงแต่นางไม่ใช่คนที่จะแสดงอารมณ์ออกมาง่ายๆ เท่านั้นเอง” “ทว่าสัญชาตญาณของสตรีนั้นแหลมคมยิ่งกว่าสัมผัสของผู้เชี่ยวชาญคนใดในโลกเสียอีก ตอนนั้นพี่ฉู่เหยาเพียงแค่อยากจะลองหยั่งเชิงนางดูด้วยข้อตกลงนี้ และผลที่ได้คือนางตอบตกลง” ถังว่านเอ๋อกล่าว หลงเฉินรู้สึกสะท้านไปทั้งหัวใจ เมื่อนึกถึงรอยยิ้มสุดท้ายอันแสนเศร้าสร้อยของเย่จือชิวก่อนที่นางจะสิ้นใจ ความเจ็บปวดก็รินไหลขึ้นมาในอกจนความรุ่มร้อนก่อนหน้านี้มลายหายไปจนสิ้น “หลงเฉิน อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลย... ไม่ช้าก็เร็ว พวกเรา... พวกเราก็ต้องเป็นของเจ้าอยู่ดี” ถังว่านเอ๋อเอ่ยปลอบประโลม ใบหน้าของนางแดงซ่านลามไปถึงใบหูขณะพูดประโยคนั้น “ว่านเอ๋อ เจ้าช่างงดงามเหลือเกิน” หลงเฉินเอ่ยชมจากใจจริง “ต่อให้เจ้าจะปากหวานเพียงใดก็ไร้ผล พวกเราพี่น้องทำข้อตกลงกันไว้แล้ว อย่าคิดจะมาหลอกล่อเสียให้ยาก หากเจ้าปรารถนาถึงเพียงนั้น ก็จงมุมานะฝึกฝนเพื่อที่พวกเราจะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง ถึงเวลานั้น ความฝันของเจ้าก็จะเป็นจริงเองนั่นแหละ!” ถังว่านเอ๋อหัวเราะร่วน นางคิดว่าหลงเฉินคงมีแผนการบางอย่างที่เอ่ยชมออกมาเช่นนี้ และนางจะไม่มีวันตกหลุมพรางเด็ดขาด “เอาเถอะ เช่นนั้นก็ดีเหมือนกัน ถึงตอนนั้นพวกเราจะได้อยู่ด้วยกัน... ช่างเป็นภาพที่น่าอภิรมย์ยิ่งนัก จะมีทั้งเจ้า เมิ่งฉี ฉู่เหยา จือชิว แล้วก็เยว่...” หลงเฉินรีบหุบปากฉับทันที “เยว่? เยว่อะไร!” ถังว่านเอ๋อคว้าหมับเข้าที่คอของหลงเฉินทันควัน ใบหน้าที่เคยอ่อนหวานและขัดเขินเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับแม่เสือสาวในชั่วพริบตา “แค่อ่อก... เจ้าตื่นเต้นเกินไปแล้ว ที่ข้าจะพูดคือ ข้ากำลังสงสัยว่าอีกกี่ ‘เดือน’ (เยว่) พวกเราถึงจะได้อยู่ด้วยกันจริงๆ เสียที” หลงเฉินแอบปาดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นมา เขาเกือบจะหลุดปากเรียกชื่อ ‘เยว่เสี่ยวเชี่ยน’ ออกไปเสียแล้ว และไม่ใช่เพียงเยว่เสี่ยวเชี่ยนเท่านั้น ด้วยเหตุผลกลใดไม่ทราบได้ ในใจของเขากลับปรากฏนามของสตรีอีกนางหนึ่งขึ้นมานั่นคือ ‘จื่อเหยียน’ ภาพลักษณ์ของเทพธิดาผู้บรรเลงพิณนางนั้นช่างประทับลึกอยู่ในความทรงจำของเขาเหลือเกิน “รีบไปกันเถอะ ข้าอยากจะนำ ‘มุกวารีสวรรค์’ ไปแลกกับสิ่งที่มีประโยชน์ต่อพวกเรา หวังว่าสำนักจะมีของดีๆ ให้แลกนะ” หลงเฉินรีบเปลี่ยนประเด็นและจูงมือถังว่านเอ๋อเดินออกไปทันที เมื่อได้ยินว่าหลงเฉินจะนำมุกวารีสวรรค์ไปแลกเปลี่ยน ความสนใจของถังว่านเอ๋อก็ถูกดึงดูดไปทันที นางเองก็อยากเห็นว่าในสำนักเสวียนเทียนเต้าจะมีสมบัติชิ้นใดที่ทรงคุณค่าทัดเทียมกับมุกวารีสวรรค์บ้าง นางคิดจะไปชวนเมิ่งฉีมาด้วย แต่หลงเฉินห้ามไว้ก่อน เพราะตอนนี้เมิ่งฉีกำลังอยู่ในช่วงเวลาที่สำคัญยิ่ง เขาบอกถังว่านเอ๋อว่าในห้วงจิตวิญญาณของเมิ่งฉีมีผลึกวิญญาณอยู่มากมายมหาศาล ซึ่งผลึกเหล่านั้นล้วนมีตราประทับของนางและจำเป็นต้องได้รับการขัดเกลาทีละชิ้น แม้ในระยะสั้นอาจจะยังไม่เห็นผลลัพธ์ที่ชัดเจน แต่ในระยะยาวมันจะส่งผลดีอย่างมหาศาล ปัจจุบันเมิ่งฉีต้องใช้พลังจิตวิญญาณจำนวนมากเพียงเพื่อผนึกพวกมันไว้ในตัว หากนางต้องออกไปต่อสู้ในตอนนี้ นางจะตกเป็นรองอย่างมาก แม้ในยามที่สงบสุข ก็ควรระแวดระวังภัย ความนิ่งสงบหาได้หมายถึงความปลอดภัยเสมอไป ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรไม่มีคำว่าปลอดภัยที่แท้จริง ดังนั้นจึงไม่ควรให้สิ่งใดมารบกวนการฝึกฝนของนาง หลงเฉินขอเข้าพบรองเจ้าสำนัก เพราะมีเพียงรองเจ้าสำนักเท่านั้นที่มีอำนาจในการเข้าถึงคลังสมบัติระดับเดียวกับมุกวารีสวรรค์ ทว่าเมื่อรองเจ้าสำนักส่งรายการสมบัติให้ดู หลงเฉินกลับต้องผิดหวัง ในรายการนั้นมีของเพียงแปดชิ้น สี่ชิ้นในนั้นเป็นอาวุธระดับสมบัติวิเศษ เมื่อถังว่านเอ๋อเห็นก็ถึงกับตะลึง เพราะนั่นคืออาวุธสำหรับผู้เชี่ยวชาญระดับก่อร่างรากฐาน ในเมื่อมุกวารีสวรรค์สามารถแลกอาวุธระดับนี้ได้ นั่นหมายความว่ามันมีระดับพลังทัดเทียมกัน น่าเสียดายที่สมบัติชิ้นนี้หาได้มีประโยชน์ต่อกองกำลังเลือดมังกรของเขาไม่ ในบรรดาสมบัติทั้งแปดชิ้น สิ่งที่ดึงดูดสายตาหลงเฉินได้มากที่สุดคือกระบี่และทวน หากเขาสามารถแลกมันมาให้เยว่จื่อเฟิงหรือกู่หยางได้ พลังทำลายล้างของพวกเขาจะพุ่งสูงขึ้นจนสามารถต่อกรกับยอดฝีมือสวรรค์ขั้นสองได้อย่างแน่นอน “ท่านรองเจ้าสำนัก ข้าขอเลือกที่จะไม่แลกเปลี่ยนได้หรือไม่?” หลงเฉินลองหยั่งเชิง “ย่อมได้ มุกวารีสวรรค์เป็นของเจ้า ทางสำนักจะไม่บังคับฝืนใจเจ้าเด็ดขาด” รองเจ้าสำนักตอบ “เช่นนั้นข้าขอขอบพระคุณ” หลงเฉินเดินออกมาพร้อมกับถังว่านเอ๋อด้วยความรู้สึกห่อเหี่ยวใจ มุกวารีสวรรค์เป็นสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง แต่สำหรับเขาแล้วมันกลับไร้ค่า ส่วนกระบี่และทวนเหล่านั้น แม้จะช่วยเสริมเขี้ยวเล็บให้กองกำลังเลือดมังกรได้ แต่เขาก็เลือกที่จะไม่แลกมัน นั่นเป็นเพราะเขารู้ดีว่าหากเขามอบมุกวารีสวรรค์ให้สำนัก มันจะไปอยู่ในคลังสมบัติของสำนักเสวียนเทียนเต้า และผู้อื่นก็จะสามารถนำสมบัติที่มีมูลค่าเท่ากันมาแลกมันไปได้ สิ่งที่หลงเฉินกังวลที่สุดคือการที่มุกวารีสวรรค์จะไปตกอยู่ในมือของ ‘สุ่ยโหยวกวนจือ’ กระบวนท่าสุดท้ายที่หมอนั่นใช้บนบันไดสวรรค์บรรพกาลทำให้เขาต้องระวังตัวอย่างยิ่ง หากสุ่ยโหยวกวนจือได้ครอบครองมุกวารีสวรรค์ เขาจะก้าวข้ามไปเป็นยอดฝีมือสวรรค์ขั้นสาม และพลังการต่อสู้จะพุ่งทะยานจนพลิกฟ้าคว่ำดินได้ หลงเฉินจะไม่มีวันทำเรื่องโง่เขลาเช่นนั้นเด็ดขาด ในเมื่อไม่มีสิ่งใดที่เหมาะสม เขาก็เลือกที่จะไม่แลก เขาเต็มใจที่จะปล่อยให้มันเน่าคามือดีกว่าจะยอมให้มันกลายเป็นคุณแก่สุ่ยโหยวกวนจือ “เอาเถอะ อย่าทำหน้ามุ่ยไปเลย ต่อให้ไม่ได้แลกมันก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าเสียอะไรไปเสียหน่อย ลองนึกถึงตอนที่เจ้าเอาชนะสี่ยอดอัจฉริยะสิ ท่าทางของเจ้าตอนนั้นช่างองอาจยิ่งนัก!” ถังว่านเอ๋อพยายามปลอบใจเมื่อเห็นหลงเฉินดูซึมเศร้า “สำหรับข้า ชื่อเสียงมันกินไม่ได้ สิ่งเดียวที่ดึงดูดใจข้าได้คือนางงามและทองคำ... อ้อ แน่นอนว่าตอนนี้ข้ามีนางงามอยู่ข้างกายแล้ว ขาดก็แต่เงินทองเท่านั้นแหละ” หลงเฉินไหวพริบว่องไวยิ่งนัก ถังว่านเอ๋อรีบหดมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิกเขาคืนทันที “พูดถึงเรื่องเงิน ช่วงนี้กัวรันผลาญเงินไปไม่น้อยเลยทีเดียว เจิ้งเหวินหลงถึงกับทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เพราะเขาเลยล่ะ” ถังว่านเอ๋อหัวเราะคิกคัก “ไม่เป็นไร เจิ้งเหวินหลงไม่ใช่คนนอก พวกเราแค่จดจำน้ำใจนี้ไว้ในใจก็พอ ตอนที่ข้ากลับมาข้าได้มอบศิลาวิญญาณระดับกลางให้กัวรันไปปึกใหญ่ เขาบอกข้าว่าเกราะชุดใหม่ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว ข้าเองก็ตั้งตารอดูสิ่งประดิษฐ์ใหม่ของเจ้าหมอนั่นอยู่เหมือนกัน!” หลงเฉินยิ้มออกมา เขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชมในจินตนาการอันล้ำเลิศของกัวรัน กัวรันได้เก็บตัวเงียบเพื่อศึกษาวิถีแห่งการหลอมอาวุธ สำหรับเขาแล้วตำราเล่มนั้นคือขุมทรัพย์ที่เขาโหยหามาตลอด ซึ่งมันทำให้ทักษะการหลอมอาวุธของเขาก้าวกระโดดอย่างรวดเร็ว “ว่านเอ๋อ” ขณะที่กำลังเดินอยู่นั้น หลงเฉินก็ส่งกระแสจิตหาถังว่านเอ๋ออย่างกะทันหัน ถังว่านเอ๋อชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความสงสัย นางถามกลับไปว่า “มีอะไรหรือ?” “ทำตัวตามปกติเอาไว้ ข้างหน้าเรามีมือสังหารสี่คน พวกมันน่าจะเป็นคนของตำหนักสังหารโลหิต พวกมันยังไม่ยอมตัดใจจริงๆ แม้ทั้งสี่จะเป็นยอดฝีมือสวรรค์แต่กลับสวมชุดศิษย์ธรรมดาและปลอมแปลงใบหน้า อีกสักครู่ให้สังเกตสัญญาณสายตาจากข้า เราจะปล่อยให้พวกมันหนีไปไม่ได้เด็ดขาด” หลงเฉินยังคงพูดคุยหัวเราะกับถังว่านเอ๋อตามปกติ ทว่ากลับใช้กระแสจิตสั่งการวางแผนอย่างรัดกุม “ที่นี่มีศิษย์อยู่ตั้งมากมาย เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าพวกนั้นคือมือสังหาร? เราจะไม่ฆ่าคนผิดตัวใช่ไหม?” ถังว่านเอ๋อเริ่มกังวล “วางใจเถอะ ข้าเป็น ‘สหายเก่า’ กับพวกตำหนักสังหารโลหิตมานาน พวกมันไม่มีวันซ่อนกลิ่นอายสังหารพ้นสายตาข้าไปได้หรอก เดินต่อไปอย่าให้มีพิรุธ อย่าจ้องมองพวกมัน และอย่าหันซ้ายแลขวา มิเช่นนั้นพวกมันจะไหวตัวทัน การสังหารคนต่างจากการต่อสู้กับคนโดยสิ้นเชิง เดี๋ยวข้าจะสอนเจ้าเอง...” หลงเฉินพาถังว่านเอ๋อเดินข้ามลานกว้างไป ทันทีที่ปรากฏตัวพวกเขาก็ตกเป็นเป้าสายตาของผู้คน ชื่อเสียงของหลงเฉินในตอนนี้ขจรขจายไปไกลยิ่งกว่าสี่ยอดอัจฉริยะในสำนักเสวียนเทียนเต้าเสียอีก เขาถูกยกย่องให้เป็นศิษย์รุ่นเยาว์ที่แข็งแกร่งที่สุดในสำนัก “คารวะศิษย์พี่หลงเฉิน!” ศิษย์จำนวนมากต่างพากันมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพเทิดทูน ท้ายที่สุดแล้วในโลกที่พลังคือความถูกต้อง ผู้ที่แข็งแกร่งย่อมได้รับการนับถือ “ตามสบายเถอะ!” หลงเฉินยิ้มตอบศิษย์ร่วมสำนักเหล่านั้น ทันใดนั้นก็มีศิษย์สาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ในมือของนางมีผ้าเช็ดหน้าและพู่กันติดมาด้วย “ศิษย์พี่หลงเฉิน ข้าขอ... ขอลายเซ็นท่านได้หรือไม่? ศิษย์พี่หญิง โปรดอย่าเข้าใจผิดนะคะ ข้าเพียงแต่อยากได้ลายเซ็นจริงๆ!” หญิงสาวเอ่ยด้วยท่าทางประหม่า “ไม่เป็นไรหรอก ต่อให้เจ้าจะบอกว่าชอบเขาข้าก็ไม่ถือสา หากเจ้ามีความสามารถพอจะยั่วยวนเขาได้ ข้าก็พร้อมจะหลีกทางให้!” ถังว่านเอ๋อหัวเราะคิกคัก หลงเฉินหน้าถอดสีทันที ยัยเด็กคนนี้เริ่มแกล้งเขาอีกแล้ว เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาลงนาม ชื่อของเขาที่ตวัดด้วยลายเส้นอันทรงพลังช่างดูองอาจและน่าเกรงขามยิ่งนัก “ขอบพระคุณศิษย์พี่หลงเฉินมากค่ะ!” หญิงสาวนางนั้นดีใจจนเนื้อเต้น หลังจากกล่าวขอบคุณนางก็รีบหายตัวไปในฝูงชน “ศิษย์พี่หลงเฉิน ข้าก็อยากได้ลายเซ็นด้วยคนค่ะ!” ทันใดนั้น สตรีอีกนางหนึ่งก็วิ่งถลาเข้ามา ในมือกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น หลงเฉินกำลังจะเอื้อมมือไปรับ แต่ถังว่านเอ๋อกลับเอ่ยเสียงแข็งขึ้นมาว่า “ไม่ได้เด็ดขาด!” “ทำไมล่ะคะ?” หญิงสาวถามด้วยความผิดหวัง “หึ บอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้! ทำไมข้าต้องให้เหตุผลเจ้าด้วยล่ะ?” ถังว่านเอ๋อกล่าวอย่างเย็นชา “อย่าใจแคบนกนายน้อยนักเลย นางก็แค่อยากได้ลายเซ็นเอง” หลงเฉินยิ้มเจื่อน “เหอะ อย่าคิดว่าข้าดูเจ้าไม่ออกนะ ข้าก็รู้อยู่ว่าเจ้าชอบพวกผู้หญิงหน้าอกใหญ่ๆ พอแม่คนนี้วิ่งเข้ามาเจ้าก็รีบเสนอหน้าเข้าไปรับทันที คิดจะล่วงเกินนางล่ะสิ คิดว่าข้าดูไม่ออกหรือไง!” ถังว่านเอ๋อแผดเสียงด้วยโทสะ ทุกคนที่อยู่รอบข้างต่างพากันตกตะลึงและมองหลงเฉินด้วยสายตาแปลกๆ ใครจะไปคาดคิดว่ายอดฝีมืออันดับหนึ่งจะมีรสนิยมเช่นนี้ จากนั้นพอหันไปมองที่หน้าอกของสตรีนางนั้น... ก็เป็นจริงดังว่า มันช่างเป็น ‘ขุนเขา’ อันมหึมาที่ตั้งตระหง่านอย่างโดดเด่นเสียจนน่าเหลือเชื่อ หญิงสาวนางนั้นก้มมองหน้าอกตัวเองแล้วก็ได้แต่ทำสีหน้าปั้นยากด้วยความขัดเขิน “เจ้าพูดเรื่องอะไรกัน? ข้าเป็นคนแบบนั้นที่ไหน? ต่อหน้าคนอื่นเจ้าจะให้เกียรติข้าบ้างไม่ได้หรือไง!” หลงเฉินคำรามออกมาอย่างเหลืออด “เจ้ากล้าตะคอกใส่ข้าหรือ!” ถังว่านเอ๋อแผดเสียงลั่น นางคว้าคอหลงเฉินหมับท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คนที่เฝ้ามองดู... พวกเขาจะเปิดศึกทะเลาะกันกลางที่สาธารณะจริงๆ หรือนี่? แต่แล้วในเสี้ยววินาทีนั่นเอง! คมวายุแหลมคมสี่สายพุ่งทะยานออกไปอย่างเงียบเชียบและว่องไวประดุจสายฟ้าฟาด มันตัดผ่านลำคอของคนสี่คนในพริบตา ซึ่งรวมถึงสตรีที่มี ‘หน้าอก’ อันทรงเสน่ห์นางนั้นด้วย เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดผวาดังระงมไปทั่วบริเวณ!