Chapter 167 - Dead Man Flower “คุณอาฉินครับ” อันจิ้งมองไปยังฉินอู๋ฟูที่กำลังโกรธจัดด้วยความฉงน เธอไม่เข้าใจว่าใครกันที่สามารถทำให้เขาเดือดดาลได้ถึงเพียงนี้ แม้ว่าชื่อของฉินอู๋ฟูจะมีความหมายถึงนักรบผู้กล้า แต่เขากลับไม่ใช่คนอารมณ์ร้อน ครั้งล่าสุดที่อันจิ้งเห็นเขาโกรธนั้นเป็นเพียงความทรงจำในวัยเด็กเท่านั้น เหตุผลที่ฉินอู๋ฟูโกรธไม่ใช่เพราะเขาไม่สามารถช่วยนักเรียนทั้งสี่คนนั้นได้ หากไม่มีทางช่วยจริง ๆ ฉินอู๋ฟูคงไม่โกรธเคืองหรือปล่อยให้การตัดสินใจของตัวเองสั่นคลอน แม้แต่ในยามสงครามที่กองพันทั้งกองพันถูกกวาดล้างจนสิ้น เขาก็ยังไม่เคยแสดงอาการเช่นนี้ นับประสาอะไรกับการเสียชีวิตของนักเรียนเพียงสี่คน ทว่าในตอนนี้ มันมีหนทางที่จะช่วยพวกเขาได้ แต่เขากลับต้องยืนดูนักเรียนทั้งสี่คนตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างจนปัญญา ซ้ำร้ายพวกเขายังต้องมาตายด้วยน้ำมือของเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพฝ่ายเดียวกันเอง นี่เป็นสิ่งที่ฉินอู๋ฟูไม่อาจยอมรับได้ “เสี่ยวจิ้ง ทำไมหนูถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?” สีหน้าของฉินอู๋ฟูอ่อนลงเมื่อเห็นอันจิ้ง “คุณอาฉินค่ะ พวกเราอยากขอดูศพของนักเรียนทั้งห้าคนนั้นหน่อยค่ะ” อันจิ้งอธิบายจุดประสงค์ของการมาเยือน ฉินอู๋ฟูกล่าวว่า “ศพมีอะไรน่าดูนักหนา? เสี่ยวจิ้ง พาเพื่อนนักเรียนของหนูไปรอที่ห้องทำงานของอาซะ เดี๋ยวอาจะตามไปสมทบหลังจากจัดการธุระตรงนี้เสร็จ” “สารวัตรฉินครับ พวกเราเองก็เหมือนกับพวกเขา คือได้เข้าไปในอาคารสำริดในเมืองจำกัดเขต และพวกเราก็ได้สัมผัสกับต้นไม้ที่เปลี่ยนสีได้เช่นกันครับ” โจวเหวินกล่าว ฉินอู๋ฟูตอบ “กองทัพส่งคนเข้าไปตรวจสอบสถานการณ์หลายครั้งแล้ว ที่นั่นมีอาคารสำริดจริงอย่างที่ว่า แต่ไม่มีวี่แววของต้นไม้อย่างที่พวกเธอพูดถึงเลยสักนิด” “นักเรียนพวกเราเห็นต้นไม้นั่นตั้งหลายคน พวกเราตั้งมากมายจะเห็นผิดไปหมดทุกคนเลยหรือครับ?” หลี่เสวียนถามขึ้น “เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว ฉันจะส่งคนไปตรวจสอบต่อเอง ตอนนี้ยังมีธุระที่ต้องจัดการที่นี่ พวกเธอออกไปรอข้างนอกก่อน” ฉินอู๋ฟูต้องการเกลี้ยกล่อมเหยียนเจินให้รีบช่วยชีวิตนักเรียนทั้งห้าคนโดยเร็ว “สารวัตรฉินครับ ในตอนที่พวกเขาห้าคนสัมผัสต้นไม้นั่น ต้นไม้ก็เปลี่ยนเป็นสีแดง และตอนนี้พวกเขาก็เสียชีวิตในลักษณะที่แปลกประหลาด มีนักเรียนอีกกว่าสิบคนที่สัมผัสต้นไม้แล้วทำให้มันเปลี่ยนเป็นสีอื่น ตอนนี้หวังลู่และคนอื่น ๆ ตายไปแล้ว นักเรียนคนอื่น ๆ จะไม่ตายตามไปวันหนึ่งหรือครับ? หากพวกเราไม่หาต้นตอของปัญหาเกี่ยวกับหวังลู่และคนอื่น ๆ อาจจะมีนักเรียนตายเพิ่มขึ้นอีกนะครับ” โจวเหวินกล่าว เมื่อเหยียนเจินได้ยินเช่นนั้น เขาก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “นักเรียนคนนี้พูดถูก ถ้าเราไม่หาต้นเหตุการตายของพวกเขาตอนนี้ ก็จะมีคนตายเพิ่มขึ้นอีก การที่ฉันผ่าศพพวกเขาตอนนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้นักเรียนคนอื่นตายเพิ่ม ทางที่ดีพวกเธอรีบตัดสินใจเถอะ” “คุณห้ามผ่าศพพวกเขานะครับ” โจวเหวินพูดขึ้นก่อนที่ฉินอู๋ฟูจะทันได้ตอบ หลังจากได้เห็นศพของหวังลู่และเพื่อน ๆ เขายิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าพวกเขาไม่ได้ตายจริง ๆ เพราะหลังจากที่เขาเข้าไปใกล้ศพเหล่านั้น ดอกตูมทั้งห้าดอกในเกมก็ดูเปล่งประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แถมยังมีสัญญาณของการกำลังจะเบ่งบาน ฉินอู๋ฟู เหยียนเจิน แม้แต่อันจิ้งและหลี่เสวียน ต่างมองโจวเหวินด้วยความฉงน ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องตื่นตระหนกขนาดนี้ โจวเหวินรู้ดีว่าเขาต้องเสี่ยง เป็นไปไม่ได้ที่ฉินอู๋ฟูจะรับฟังคำพูดพล่อย ๆ จากนักเรียนอย่างเขา อีกอย่างตัวโจวเหวินเองก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วเขาจะโน้มน้าวฉินอู๋ฟูได้อย่างไร? ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงแค่เดิมพัน หากหนึ่งในนั้นสามารถฟื้นคืนชีพได้ ฉินอู๋ฟูก็ย่อมต้องคัดค้านการผ่าศพอย่างแน่นอน “ผมไม่คิดว่าพวกเขายังตายสนิทครับ ไม่ควรนำไปผ่าศพ” โจวเหวินกล่าวพลางชี้ไปยังศพของหวังลู่และคนอื่น ๆ ฉินอู๋ฟูชะงักไปเล็กน้อยและอดไม่ได้ที่จะมองพินิจโจวเหวินอย่างละเอียด เขาผ่านการรบมาทั้งชีวิตจึงคุ้นชินกับการเห็นคนตาย ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยระดับพลังจากวิชาลมปราณของเขา ทำให้เขาสามารถสัมผัสได้ว่าหวังลู่และคนอื่น ๆ ไม่ได้ตายไปจริง ๆ นักเรียนอย่างโจวเหวินอย่างเก่งก็คงอยู่แค่ระดับตำนาน แต่กลับมองออกว่าหวังลู่และคนอื่นยังมีชีวิตอยู่ นี่ทำให้เขาประหลาดใจมาก “เธอชื่ออะไร? ทำไมถึงบอกว่าพวกเขายังไม่ตายล่ะ?” ฉินอู๋ฟูถามโจวเหวิน โจวเหวินไม่ได้ตอบคำถามแรก แต่กล่าวตรง ๆ ว่า “ผมเคยเห็นต้นไม้นั่นพร้อมกับพวกเขามาก่อนครับ แถมผมยังสัมผัสอะไรได้ไวมากกว่าคนส่วนใหญ่ ผมรู้สึกได้ว่าพวกเขามีไอของต้นไม้นั่นอยู่ และไอของมันก็กำลังกดทับพลังชีวิตของพวกเขาเอาไว้ จนเกิดเป็นสภาวะตายหลอกแบบนี้ หากไอของต้นไม้นั่นถูกกำจัดออกไป พวกเขาก็อาจจะฟื้นกลับมาได้ครับ” “เธอสัมผัสถึงไอของพวกนั้นได้จริงหรือ?” ฉินอู๋ฟูสำรวจโจวเหวินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความทึ่งในใจ ในมุมมองของเขา ไอที่โจวเหวินกล่าวถึงน่าจะเป็นพลังชีวิต ซึ่งเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้ จะมีก็แต่คนที่มีวิชาลมปราณพิเศษหรือมีความสามารถเฉพาะตัวเท่านั้นถึงจะรับรู้ได้ แม้ฉินอู๋ฟูจะไม่รู้ว่าโจวเหวินสัมผัสถึงพลังชีวิตได้จริงหรือไม่ แต่สถานการณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็สอดคล้องกับอาการของหวังลู่และพวกพ้องจริง ๆ “ครับ” โจวเหวินพยักหน้า “ฉันรับรู้เรื่องที่เธอพูดแล้ว เดี๋ยวฉันจะหาทางช่วยเพื่อนนักเรียนของเธอเอง พวกเธอรีบกลับไปเถอะ” แม้ฉินอู๋ฟูจะรู้สึกชื่นชมโจวเหวิน แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการมองว่าโจวเหวินเป็นคนที่มีสัญชาตญาณเฉียบคมเท่านั้น โจวเหวินรู้ดีว่าการจะโน้มน้าวฉินอู๋ฟูด้วยคำพูดลอย ๆ ในฐานะนักเรียนนั้นเป็นไปไม่ได้ อีกทั้งเขายังขาดแผนการที่จะช่วยหวังลู่และคนอื่น ๆ ในขณะที่หันหลังเดินจากไป โจวเหวินก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ในขณะเดียวกันเขาก็สั่งให้ร่างอวตารสีเลือดฟันไปยังดอกไม้ดอกหนึ่ง เดิมทีโจวเหวินยังลังเลที่จะตัดดอกตูมเหล่านั้นทิ้ง เพราะนั่นคือความเสี่ยง หากเขาตัดไปแล้วทำให้พวกเขากลายเป็นอันตราย นั่นก็เท่ากับว่าเขาเป็นคนฆ่าหวังลู่และเพื่อน ๆ เสียเอง แต่ในเมื่อกองทัพไม่มีวิธีที่ดีพอ และมีโอกาสสูงมากที่พวกเขาจะเลือกผ่าศพนักเรียนเหล่านั้น ซึ่งนั่นหมายถึงความตายอย่างแน่นอน โจวเหวินจึงคิดว่าลองเสี่ยงดูสักตั้งน่าจะดีกว่า อย่างน้อยก็ยังพอมีโอกาสรอด ผ่านการรับรู้ของร่างอวตารสีเลือด โจวเหวินพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสัมผัสถึงดอกตูมทั้งห้าดอกบนต้นไม้ เขาพอจะสัมผัสได้เลือนลางว่าไอภายในดอกไม้ทั้งห้ามีความแตกต่างกันเล็กน้อย ซึ่งมันสัมพันธ์กับศพทั้งห้าที่อยู่บนเตียง โจวเหวินกะประมาณได้ว่าดอกตูมไหนเป็นของหวังลู่ จากนั้นเขาก็สั่งให้ร่างอวตารสีเลือดฟันไปยังดอกตูมดอกอื่นแทน คนส่วนใหญ่ย่อมจะปกป้องคนที่ใกล้ชิดกับตนเองก่อนเป็นธรรมดา ส่วนคนที่ให้ความสำคัญกับการปกป้องคนแปลกหน้าหรือปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียมได้นั้นต้องเป็นนักบุญ โจวเหวินไม่ใช่คนดีถึงขนาดนั้น เขาจึงเลือกเพื่อนนักเรียนที่ไม่สนิทเป็นกลุ่มทดลองกลุ่มแรก ใบมีดดาราฟันผ่านดอกตูมไปราวกับคมมีดที่เฉียบขาด ดอกตูมและใบไม้สั่นไหวไปมาสองสามครั้งแต่กลับไม่ถูกตัดขาด หัวใจของโจวเหวินเต้นรัว ใบมีดดาราถือเป็นทักษะพลังปราณสายโจมตีที่รุนแรงที่สุดอย่างหนึ่งที่เขามี แต่ถ้าใบมีดดาราไม่สามารถทำร้ายดอกตูมนี้ได้ ทักษะลมปราณอื่น ๆ ของเขาก็คงไม่มีผลเช่นกัน ถึงแม้แสงดาบจะฟันไม่ขาด แต่ศพที่อยู่บนเตียงกลับขยับตัวและลุกขึ้นนั่งตรงราวกับซอมบี้ที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาทันที