Chapter 180 ผลไม้ โจวเหวินจ้องมองผลไม้นั่นอยู่นานด้วยความฉงน แต่เขาก็ไม่สามารถไขปริศนาของมันได้ เมื่อเวลาผ่านไป ผลไม้นั้นก็ค่อยๆ ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เปลือกที่แต่เดิมใสเหมือนคริสตัลก็เริ่มหนาและแข็งขึ้น มันดูเหมือนเปลือกไข่ไม่มีผิด “ผลไม้ที่งอกออกมาจากต้นคนตาย จะไม่ใช่ไข่สหายหรอกนะ?” ผ่านไปสองวัน ยิ่งโจวเหวินจ้องมองมันเท่าไหร่ มันก็ยิ่งดูเหมือนไข่สหายสีขาวมากขึ้นเท่านั้น เขาไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกของตัวเองอย่างไรดี หากต้นคนตายสามารถให้กำเนิดไข่สหายได้จริงๆ แล้วสัตว์สหายที่อยู่ข้างในจะเป็นอะไรกัน? เหยียนเจินงั้นหรือ? หรือจะเป็นจิตวิญญาณชีวิตของเขาอย่างดร.โซล? โจวเหวินได้แต่คาดเดาไปต่างๆ นานา โจวเหวินไม่รู้ว่าผลไม้นั่นจะสุกงอมเมื่อไหร่ สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงเฝ้าดูการเติบโตของมันอย่างอดทน ส่วนเวลาที่เหลือเขาก็ใช้ไปกับการฟาร์มเลเวลตามปกติ ไม่รู้ว่ากี่ครั้งแล้วที่เขาต้องตายด้วยน้ำมือของมดบินสีทอง แต่โจวเหวินก็ยังไม่สามารถสัมผัสโดนรังไหมสีขาวที่มันปกป้องไว้ได้เลย สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกหดหู่อยู่ไม่น้อย ‘ดูท่าแล้ว ฉันคงต้องหาวิธีครอบครองวิชาตัวเบา “ไล่ตะวัน” ให้ได้ ด้วยความเร็วระดับนั้น ฉันน่าจะมีโอกาสโฉบผ่านมดบินสีทองไปสัมผัสรังไหมนั่น’ ในเมื่อตอนนี้โจวเหวินลุกจากเตียงได้แล้ว เขาจึงตัดสินใจเดินทางไปที่เมืองซันเซ็ตอีกครั้งเพื่อดูสถานการณ์ภายนอก ถึงแม้เหยียนเจินจะไม่ได้สังกัดกองทัพ แต่เขาก็ยังเป็นเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ การที่เขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยทั้งที่เกี่ยวข้องกับกองทัพลึกซึ้งเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีใครสืบสวนเรื่องนี้ “ร่างกายของเธอยังไม่ฟื้นตัวดี หากบาดเจ็บเพิ่มอีกจะเป็นปัญหาใหญ่ ให้จื่อหยาไปด้วยก็แล้วกัน” หวังหมิงหยวนสั่งให้จงจื่อหยาติดตามโจวเหวินไปที่เมืองซันเซ็ต เดิมทีจงจื่อหยาไม่ได้เต็มใจนัก แต่เพราะโจวเหวินบาดเจ็บ เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมตกลง ซึ่งนั่นทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก ไม่รู้ว่าหวังหมิงหยวนพูดอะไรกับจงจื่อหยาก่อนหน้านี้ เขาถึงยอมตกลงมาด้วยกัน อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เห็นนกไล่ตะวัน โจวเหวินก็ไม่ได้คิดจะล่ามันเลยแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่โจวเหวินเห็นด้วยตาเปล่ามีเพียงจุดดำเล็กๆ ที่พุ่งผ่านท้องฟ้าไป ด้วยความสูงและความเร็วขนาดนั้น ต่อให้ใช้พลังจากพรสวรรค์ชีวิตเทพปีศาจของเขา ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไล่ตามมันทัน ยิ่งไปกว่านั้น นกไล่ตะวันไม่เคยลงจอด มันเป็นสิ่งมีชีวิตมิติที่จะบินอยู่บนท้องฟ้าตลอดไป นี่เป็นครั้งแรกที่โจวเหวินได้เห็นเมืองซันเซ็ต มันดูเหมือนเมืองโบราณที่ล่องลอยอยู่ระหว่างภาพลวงตากับหมู่เมฆ ดูราวกับอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ก็ดูเหมือนไม่มีทางที่ใครจะสัมผัสถึงมันได้ จงจื่อหยามองไปยังเมืองซันเซ็ตท่ามกลางหมู่เมฆแล้วกล่าวว่า “เพราะมันจะมองเห็นได้ก็ต่อเมื่อแสงยามอาทิตย์อัสดงปรากฏขึ้น เมืองนี้จึงถูกตั้งชื่อตามนั้น ส่วนคำว่า ‘ซันเซ็ต’ ในวิทยาลัยซันเซ็ตก็อ้างอิงมาจากเมืองซันเซ็ตนี่แหละ ความหมายอื่นที่เพิ่มเข้ามาทีหลังล้วนเป็นสิ่งที่คนรุ่นหลังเติมแต่งขึ้นมาทั้งนั้น” “มีใครเคยเข้าไปในเมืองซันเซ็ตบ้างหรือยัง?” โจวเหวินถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เราจะเข้าไปได้ยังไง?” จงจื่อหยาเบะปาก “เห็นนกไล่ตะวันพวกนั้นไหม? พวกมันไล่ตามเมืองซันเซ็ตมาทั้งชีวิตแต่ไม่เคยได้ลงจอดบนพื้นเลยสักครั้ง แล้วนายคิดว่าจะมีใครเข้าไปในเมืองซันเซ็ตได้งั้นเหรอ?” “ว่าแต่นายอยากล่าเจ้านกไล่ตะวันไปทำไม? ความยากในการฆ่ามันน่าจะยิ่งกว่าการฆ่าสิ่งมีชีวิตระดับมหากาพย์ทั่วไปเสียอีก เพราะแค่อาจจะไล่ตามมันไม่ทันด้วยซ้ำ” จงจื่อหยาเสริม “ฉันต้องการวิชาตัวเบาที่เร็วกว่า “วิชาเทพธิดาประตูมังกร” นั่นแหละเหตุผลที่ฉันอยากฆ่านกไล่ตะวัน” โจวเหวินกล่าว “ถ้าอย่างนั้น นายก็ไม่จำเป็นต้องฆ่านกไล่ตะวันหรอก นายรู้จักถ้ำดอกบัวในถ้ำประตูมังกรไหม? ที่นั่นมีสิ่งมีชีวิตมิติระดับมหากาพย์ที่เรียกว่า ‘เทพธิดา’ อยู่ ถ้าฆ่านางได้ นายอาจได้รับ “วิชาเซียนบินประตูมังกร” มันเป็นเวอร์ชันอัปเกรดของวิชาเทพธิดาประตูมังกร ทั้งเร็วกว่า ทรงพลังกว่า และคล่องตัวกว่ามาก มันเร็วกว่าความเร็วทางตรงของวิชาไล่ตะวันหลายเท่าตัวเลยล่ะ” จงจื่อหยากล่าว โจวเหวินยิ้มขมขื่น “ฉันก็อยากทำแบบนั้นอยู่หรอก แต่ฉันสู้เทพธิดาไม่ไหว ฉันฆ่าได้แค่ลิงเทพธิดาเท่านั้นแหละ” โจวเหวินพูดความจริง ตอนที่เขาไปถ้ำดอกบัว เขาเคยเผชิญหน้ากับเทพธิดาและถูกฆ่าตายในทันที แม้ตอนนี้เขาจะแข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว แต่การจะฆ่าเทพธิดานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เมื่อได้ยินคำพูดของโจวเหวิน จงจื่อหยาก็หัวเราะออกมาทันที “ก็มีวิธีง่ายๆ อยู่นี่นา ถ้านายจริงใจพอ ก็ไปตามฮุยไห่เฟิงกับเจียงหยานมาสิ มีพวกเราสามคนช่วยกัน นายไม่ต้องห่วงเลยว่าจะฆ่าเทพธิดาไม่ได้” “มันจะเป็นการรบกวนทุกคนเกินไปหรือเปล่า?” โจวเหวินถามอย่างลังเล “ไม่รบกวนเลยสักนิด ฉันเชื่อว่าเจ้าสองคนนั่นคงเบื่อที่จะขลุกอยู่ในห้องทดลองทั้งวัน พวกเขาต้องยินดีที่จะติดตามนายไปถ้ำดอกบัวแน่นอน” จงจื่อหยาคิดครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “แต่เทพธิดานั่นเป็นสิ่งมีชีวิตระดับมหากาพย์ เราต้องวางแผนกันก่อน ค่อยคุยรายละเอียดกันตอนกลับไปถึงแล้วกัน” จงจื่อหยาพูดต่อโดยไม่สนใจเลยว่าโจวเหวินได้ร้องขอความช่วยเหลือจากเขาจริงๆ หรือไม่ จากนั้นพวกเขาก็ขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ากลับไปยังห้องทดลอง หลังจากพบกับฮุยไห่เฟิงและเจียงหยาน จงจื่อหยาก็บอกเล่าเรื่องที่จะช่วยโจวเหวินล่าเทพธิดา ฮุยไห่เฟิงและเจียงหยานตอบตกลงทันทีโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ “งั้นก็ตกลงตามนี้ ฉันจะไปถ้ำดอกบัวก่อนเพื่อประเมินความแข็งแกร่งของเทพธิดา แล้วพอโจวเหวินหายดี เราจะไปจัดการนางด้วยกัน” จงจื่อหยาพูดขณะเดินออกจากห้องทดลอง โดยไม่เปิดโอกาสให้โจวเหวินทัดทาน “เขาไปคนเดียวแบบนั้นจะอันตรายไหม?” โจวเหวินถามด้วยความกังวล เขาเป็นคนที่ไม่ชอบติดค้างหนี้บุญคุณใคร หากจงจื่อหยาต้องตายที่ถ้ำดอกบัว โจวเหวินคงไม่รู้ว่าจะตอบแทนคืนอย่างไร น่าประหลาดใจที่ฮุยไห่เฟิงกลับเบะปาก “ไม่ต้องห่วงหรอก ต่อให้เป็นสิ่งมีชีวิตระดับมหากาพย์ที่เก่งกว่านี้ก็ฆ่าเจ้าหมอนั่นไม่ได้หรอก นับประสาอะไรกับเทพธิดา เต็มที่เขาก็แค่เจ็บตัวนิดหน่อยเท่านั้นแหละ” โจวเหวินงุนงงเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าทำไมฮุยไห่เฟิงถึงมั่นใจนัก เจียงหยานกล่าวเสริม “จงจื่อหยาเป็นพวกแมลงสาบที่ตายยาก มันมีเก้าชีวิตเหมือนแมว ไม่มีทางตายหรอก” เมื่อเห็นว่าพวกเขามั่นใจขนาดนั้น โจวเหวินก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ก็ยังอดกังวลไม่ได้ เมื่อถึงยามค่ำคืน จงจื่อหยาก็กลับมา เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นและดูเหมือนเพิ่งผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดมา แต่บนร่างกายกลับไม่มีรอยเลือดเลยแม้แต่น้อย ใต้เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งนั้นคือผิวพรรณที่ไร้รอยขีดข่วน จงจื่อหยาทิ้งตัวลงนอนทันทีที่กลับมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทำให้โจวเหวินไม่มีโอกาสได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทุกเช้าที่โจวเหวินตื่นขึ้นมา เขาจะไม่เห็นจงจื่อหยาเลย จนกระทั่งตกดึกเขาถึงจะเห็นจงจื่อหยากลับมาในสภาพเสื้อผ้าขาดวิ่น เป็นเช่นนี้อยู่หลายวันจนกระทั่งวันที่สี่ จงจื่อหยาก็กลับมาด้วยเสื้อผ้าที่สมบูรณ์ดี “เอาล่ะ หลังจากโจวเหวินหายดีแล้ว เราจะไปล่าเทพธิดากัน” จงจื่อหยากล่าวด้วยท่าทางเกียจคร้านหลังจากกลับมาแทนที่จะฟุบหลับไปเหมือนทุกครั้ง เดิมทีโจวเหวินนึกว่าพวกเขาเพียงแค่พูดเล่น แต่ไม่เคยคิดเลยว่าพวกเขาจะกล้าหาญถึงเพียงนี้ เพียงไม่กี่วันต่อมาเมื่ออาการบาดเจ็บของโจวเหวินเกือบหายสนิท พวกเขาก็ลากเขาไปที่ถ้ำดอกบัวจริงๆ