Chapter 371 - การหลอมวิญญาณ โจวเหวินเก็บโทรศัพท์อย่างจนใจแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาตั้งใจว่าจะลองไปยังสถานที่ที่จงจื่อหยาพูดถึงเพื่อสำรวจดูสักหน่อย อย่างไรก็ตาม โจวเหวินไม่แน่ใจว่าสิ่งของนั้นจะยังอยู่ที่นั่นหรือไม่ เพราะสมบัติของจงจื่อหยาถูกซ่อนไว้ในบ่อน้ำมังกร ในตอนนั้นอธิบดีกรมตรวจสอบพิเศษได้นำการค้นหาและตรวจสอบด้วยตนเอง ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้สูงที่พวกเขาอาจจะพบสิ่งนั้นไปแล้ว ส่วนมันคืออะไรกันแน่นั้น จงจื่อหยาไม่ได้บอก และโจวเหวินก็ไม่มีเวลาถาม เมื่อเขากลับมาที่ถ้ำมังกรโบราณอีกครั้ง โจวเหวินก็รู้สึกปั่นป่วนในใจ เขายังคงจำภาพหวังหมิงหยวนที่สวมผ้ากันเปื้อนแล้วทำอาหารให้พวกเขาทั้งสี่คนทานได้แม่นยำ แต่ตอนนี้ ทุกอย่างกลับกลายเป็นความยุ่งเหยิงไปหมด เขาอยากจะทำความสะอาดห้องทดลองและทำให้มันกลับไปอยู่ในสภาพเดิม แต่เขากลับรู้สึกไม่สบายใจ เขาหยิบเศษอุปกรณ์ที่แตกหักขึ้นมาสองสามชิ้นแล้วก็วางมันลงอีกครั้ง “พวกเขาทุกคนจากไปแล้ว แล้วถ้าฉันจัดที่นี่ให้เรียบร้อยไปเพื่ออะไรกัน?” โจวเหวินถอนหายใจในใจ หลังจากวางของลง เขาก็มุ่งหน้าไปยังบ่อน้ำมังกรทันที แท่นหินข้างบ่อน้ำมังกรถูกรื้อถอนไปแล้ว และโซ่ตรวนก็หายไปนานมากแล้ว สิ่งนี้ยิ่งทำให้โจวเหวินรู้สึกแย่มากขึ้นไปอีก ในสมัยนั้น เขาเคยดึงโซ่นั่นอยู่หลายครั้ง พวกเขาไม่กี่คนเคยล้อเล่นกันว่ากำลังตกมังกร แต่ก็ไม่เคยจับอะไรได้เลยแม้แต่น้อย พวกเขาไม่แม้แต่จะจับงูได้สักตัวด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับมังกร ทุกอย่างเป็นเพียงการปลอบใจตัวเองเท่านั้น เขาเปลี่ยนมาใช้ ‘พรแห่งชีวิตเทพปีศาจ’ แล้วบินลงไปในปล่องบ่อน้ำ หยุดอยู่ที่ระยะประมาณยี่สิบเมตรจากปากบ่อ หมอกเย็นจัดที่นี่หนาทึบและมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือของตัวเอง โจวเหวินขยับเข้าไปใกล้ผนังและยื่นมือออกไปคลำทาง สัมผัสที่ได้นั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง โจวเหวินไม่ได้กังวลว่าจะต้องเจอกับอันตราย เขาเคยเข้าบ่อน้ำมังกรมาหลายครั้งในเกม จึงรู้ว่าจุดนี้ยังห่างจากตำแหน่งของมังกรขาวมาก ดังนั้นเขาจึงไม่ไปรบกวนมัน หลังจากค้นหาอยู่พักหนึ่ง เขาก็พบเพียงหินเย็นๆ ทันใดนั้น โจวเหวินก็สัมผัสได้ถึงจุดนุ่มๆ ราวกับว่าเขาแตะถูกฟองน้ำ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกยินดี หลังจากคลำดูรอบๆ อย่างระมัดระวัง เขาก็พบแผ่นไม้ที่จงจื่อหยาเคยกล่าวถึง เขาเปิดมันออกเผยให้เห็นรูที่กว้างพอจะสอดแขนเข้าไปได้ โจวเหวินยื่นมือเข้าไปคลำหาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบกระบอกไม้ไผ่ออกมา รูนั้นไม่ลึกนัก หลังจากคลำดูจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้ว โจวเหวินก็นำกระบอกไม้ไผ่ออกมาและบินออกจากบ่อน้ำมังกร หลังจากออกจากบ่อน้ำมังกร เขาก็ตรวจสอบกระบอกไม้ไผ่อย่างละเอียด และพบว่ามันมีสีเขียวมรกตราวกับไม้ไผ่สดที่เพิ่งถูกตัดมาหมาดๆ ปากกระบอกถูกอุดไว้ด้วยเศษผ้า โจวเหวินแกะสิ่งที่ผนึกไว้ออกและมองเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่ เขาเห็นบางอย่างที่ถูกม้วนไว้ มันดูคล้ายกระดาษ หลังจากเทของข้างในออกมา โจวเหวินก็ตระหนักว่ามันไม่ใช่กระดาษ แต่เป็นหนังสัตว์ที่ไม่ทราบชนิด หลังจากผ่านกระบวนการถนอมมาบ้าง มันจึงกลายเป็นคัมภีร์หนัง ฝีมือการทำคัมภีร์ถือว่าไม่เลว เพียงแต่มันผ่านอะไรมามาก จึงดูเก่าและสึกหรอไปบ้าง “จงจื่อหยาซ่อนอะไรไว้ที่นี่กันแน่?” โจวเหวินฉงนใจขณะคลี่คัมภีร์หนังออก เขาเห็นตัวอักษรมากมายเขียนอยู่บนนั้น แม้ว่าตัวอักษรจะดูจางไปบ้าง แต่กาลเวลาก็ไม่สามารถลบเลือนพวกมันไปจนหมดสิ้น “ปกติจงจื่อหยาไม่ชอบอ่านหนังสือ แล้วเขาจะมีของแบบนี้ซ่อนไว้ที่นี่ได้ยังไง? เชื่อว่าเจียงเยี่ยนน่าจะเป็นคนซ่อนของชิ้นนี้ไว้มากกว่า” โจวเหวินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยขณะตั้งใจอ่านเนื้อหาในคัมภีร์ สิ่งที่อ่านทำให้โจวเหวินตื่นตระหนก คัมภีร์หนังบันทึกวิชาอาคมที่เรียกว่า ‘การหลอมวิญญาณ’ กล่าวกันว่ามนุษย์ไม่สามารถรวมร่างกับสิ่งมีชีวิตอื่นได้ แต่วิธีการที่อธิบายไว้นั้นน่าตกใจเกินไป มันไม่เป็นไปตามสามัญสำนึกของมนุษย์ หากโจวเหวินมาเห็นสิ่งนี้ในอดีต เขาคงคิดว่ามันเป็นเพียงสิ่งที่คนเพ้อฝันแต่งขึ้นมา ไม่มีทางเป็นจริงได้ อย่างไรก็ตาม สีหน้าของโจวเหวินกลับเปลี่ยนไปเมื่อเขานึกถึงหวังหมิงหยวน ผู้ซึ่งกลายร่างเป็นสิ่งมีชีวิตมิติไปแล้ว “อย่าบอกนะว่าอาจารย์ใช้วิชาการหลอมวิญญาณนี้เพื่อรวมร่างกับสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในดักแด้สีขาวนั่น?” โจวเหวินคิดกับตัวเอง “แต่ทำไมจงจื่อหยาถึงมีสิ่งนี้? เขาเอามันมาจากไหน? หรือว่าอาจารย์เป็นคนมอบให้เขา?” โจวเหวินคิดไม่ตกว่ามันคืออะไร หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็นำคัมภีร์หนังกลับเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่ก่อนจะเก็บมันไว้ในพื้นที่ความโกลาหลของ ‘ลูกแก้วความโกลาหล’ ของชิ้นนี้เป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับมนุษย์อย่างแน่นอน โจวเหวินไม่อยากให้ใครเห็น และเขาก็ไม่มีแผนที่จะเรียนรู้มันด้วย หากในอนาคตจงจื่อหยาไม่กลับมาเอาคืน เขาก็ตั้งใจว่าจะปิดผนึกมันไว้ในลูกแก้วความโกลาหลตลอดไป เพื่อไม่ให้มันได้เห็นแสงตะวันอีก หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น โจวเหวินก็เดินออกจากถ้ำมังกรโบราณ ความคึกคักด้านนอกถ้ำหลงเหมินกลับมาเป็นปกติแล้ว แถมยังมีผู้คนมากขึ้นกว่าเดิม หลายคนมาตั้งแผงขายของที่เก็บมาได้ สิ่งที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือคริสตัลค่าสถานะต่างๆ แม้ว่าทุกคนจะอยากได้ ‘ไข่คู่หู’ แต่ราคาก็สูงเกินไป ทำให้การซื้อขายเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก “โจวเหวิน นายมาทำอะไรที่นี่?” มีคนทักเขา โจวเหวินหันกลับไปมองและพบว่าคนที่เรียกเขาคือหวงจี้ เจ้าหมอนี่ดันมาตั้งแผงขายของอยู่ที่นี่เสียได้ “รุ่นพี่ครับ ทำไมคุณถึงมาขายของแทนที่จะพัฒนาเกมต่อล่ะ?” โจวเหวินรู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย การที่เขาไม่ทำงานเกมแล้วมานั่งขายของที่นี่ ดูเหมือนจะสื่อว่าเงินที่เขาลงทุนไปนั้นเสียเปล่า หวงจี้ทำตัวมีลับลมคมใน เขาฉุดโจวเหวินไปด้านข้างแล้วกระซิบว่า “ฉันกำลังทำเกมอยู่ ส่วนที่ไม่สำคัญฉันจ้างคนอื่นทำไปแล้ว อีกสองเดือนก็น่าจะเห็นผล งานนั้นไม่ได้เร่งรีบอะไร แต่ว่าวันนี้จะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นและอาจมีผลประโยชน์ดีๆ อยู่ ทำไมไม่รออยู่กับฉันล่ะ?” “ที่นี่จะมีอะไรเกิดขึ้นได้?” โจวเหวินมองไปรอบๆ แม้ว่าถ้ำหลงเหมินจะมีเขตมิติมากมาย แต่ทั้งหมดล้วนอยู่ในถ้ำ แล้วข้างนอกจะมีอะไรเกิดขึ้นได้? “รุ่นน้อง นายไม่รู้อะไรเลย เขตมิติทั้งหมดในถ้ำหลงเหมินอาจจะดูแตกต่างกัน แต่จริงๆ แล้วถ้ำหลงเหมินทั้งแห่งคือเขตมิติเดียวที่เชื่อมโยงกัน รวมถึงจุดที่เรายืนอยู่นี้ด้วย” หวงจี้พูดพลางชี้ไปที่ขั้นบันไดหินใต้เท้า “ผมรู้อยู่แล้วครับ” โจวเหวินไม่เข้าใจว่าหวงจี้กำลังจะสื่ออะไร “ถ้างั้นนายไม่สงสัยเหรอว่าทำไมในถ้ำพวกนั้นถึงมีสิ่งมีชีวิตมิติและมีเรื่องอัศจรรย์เกิดขึ้น แต่ข้างนอกกลับไม่มี?” หวงจี้ถาม “มันต้องมีเหตุผลด้วยเหรอครับ?” โจวเหวินถามกลับ หวงจี้กุมขมับแล้วเม้มปาก “ทุกอย่างมีเหตุผลของมันทั้งนั้น ถ้าไม่มีเหตุผล นั่นก็แค่หมายความว่าเรายังหาไม่เจอ จริงๆ แล้วมีบางอย่างที่ลึกลับซ่อนอยู่นอกถ้ำหลงเหมิน เพียงแต่มันไม่ได้ปรากฏออกมาตามปกติ แต่คืนนี้แหละคือช่วงเวลาแห่งความอัศจรรย์นั้น ไม่อย่างนั้นนายคิดว่าทำไมคนถึงมาที่นี่กันเยอะขนาดนี้? เดี๋ยวจะมีคนมาเพิ่มอีกเยอะ คนที่รู้เรื่องนี้คงจะแห่กันมาคืนนี้แหละ” “เรื่องอัศจรรย์ที่ว่าคืออะไร?” โจวเหวินรู้สึกสนใจขึ้นมา เขาเชื่อว่ามันต้องมีของดีแน่ๆ ไม่อย่างนั้นผู้คนคงไม่เลือกมาที่นี่แทนที่จะไปสถานที่อื่นที่มีเรื่องอัศจรรย์เกิดขึ้นมากมายในเขตมิติอื่นๆ “เรื่องอัศจรรย์ในถ้ำหลงเหมินนี้ถูกเรียกว่า... การเปิดเนตรพระพุทธเจ้า” หวงจี้กล่าวอย่างตื่นเต้น