Chapter 387 - Dragon Gate Stone Beast ถึงแม้ว่าชีวิตวิญญาณ ‘อธิปไตยโบราณย้อนกลับ’ จะมอบพลังที่เหนือกว่า ‘นักฆ่า’ ให้กับโจวเหวินได้ แต่พลังของอธิปไตยโบราณย้อนกลับนั้นรุนแรงเกินไป มันเหมาะสำหรับการต่อสู้ซึ่งหน้ามากกว่า โจวเหวินไม่มีคุณสมบัติพอที่จะต่อสู้กับมังกรดำเหล่านั้นตรงๆ จึงทำได้เพียงใช้เล่ห์เหลี่ยม ดังนั้นโจวเหวินจึงเลือกใช้ชีวิตวิญญาณนักฆ่าแทน การเพิ่มขึ้นของพลังที่ได้รับจากนักฆ่านั้นด้อยกว่าอธิปไตยโบราณย้อนกลับก็จริง แต่คุณสมบัติการมีพลังงานต้นกำเนิดไม่จำกัดคือสิ่งที่โจวเหวินต้องการมากที่สุด เมื่อมังกรดำทั้งเก้าตัวเข้ามาใกล้ โจวเหวินก็เลือกจุดที่ก้นทะเลซึ่งมีภูมิประเทศซับซ้อน อาศัยการกำบังของภูเขาใต้ทะเลทำให้มังกรดำเหล่านั้นยังไม่โจมตีเขาในทันที ในตอนที่มังกรดำทั้งเก้าลากรถศึกอ้อมภูเขาใต้ทะเล โจวเหวินก็ใช้ ‘ศิลปะเก้ามังกร’ ที่เขาฝึกฝนร่วมกับ ‘ฝีเท้าวิญญาณ’ เขาว่ายน้ำอย่างรวดเร็วราวกับสัตว์อสูรมังกรในทะเล หลบเลี่ยงการถูกมังกรดำเบื้องหน้ากลืนกิน ก่อนที่มังกรดำทั้งเก้าจะล้อมเขาไว้ได้ เขาก็พุ่งเข้าไปอยู่ใต้ท้องรถศึก โจวเหวินขาดความสามารถในการเข้าใกล้ร่างของมังกรดำโดยตรง เว้นแต่จะใช้การเคลื่อนย้ายมิติ แต่ถ้าอาศัยการคุ้มครองของรถศึก สถานการณ์จะต่างออกไป มังกรดำทั้งเก้าตัวถูกล่ามโซ่ไว้ทำให้พวกมันไม่สามารถเอื้อมมาถึงใต้รถศึกได้ ด้วยความคล่องตัวที่ลดลงอีก โจวเหวินจึงซ่อนตัวอยู่ใต้รถศึก เมื่อเขาเห็นหัวของมังกรดำตัวหนึ่งยื่นลงมาหา เขาจึงซัด ‘ฝ่ามือมังกรพิษ’ ออกไป มังกรดำตัวนั้นตอบสนองไวมาก แม้โจวเหวินจะเข้าใกล้ในระยะประชิดแล้ว แต่ก็ยังตอบสนองทัน มันคำรามออกมาจนเกิดคลื่นเสียงน่ากลัวกระแทกร่างของโจวเหวินแล้วว่ายหนีไป ทำให้เขาพลาดการสัมผัสตัวมันด้วยฝ่ามือมังกรพิษ ร่างอวตารสีเลือดลอยกระเด็นออกไปตามแรงน้ำโดยไม่สามารถควบคุมได้ ก่อนที่โจวเหวินจะตั้งหลักร่างอวตารสีเลือดได้ มังกรดำอีกสองสามตัวก็พุ่งเข้าใส่และล้อมเขาไว้ มังกรดำตัวหนึ่งกลืนร่างอวตารสีเลือดลงไปท่ามกลางความชุลมุน หน้าจอเกมจึงกลายเป็นสีดำ ‘ฝ่ามือมังกรพิษจำเป็นต้องสัมผัสโดนตัวเป้าหมายถึงจะออกฤทธิ์ แบบนี้ไม่ดีเลย ถ้าสามารถสร้างความเสียหายข้ามระยะได้ เรื่องคงง่ายกว่านี้เยอะ’ โจวเหวินไม่มีทางเลือกจึงต้องหยดเลือดเพื่อชุบชีวิต คราวนี้โจวเหวินเรียนรู้จากประสบการณ์ก่อนหน้า เขาไม่เลือกที่จะแตะหัวมังกรดำ แต่ใช้การอำพรางของรถศึกเพื่อป้องกันการโจมตี แล้วพลิกตัวไปที่ด้านหลังรถศึก เมื่อมังกรดำตัวหนึ่งวนมาหาเขา เขาก็หันกลับไปพุ่งชนร่างของมันแล้วซัดฝ่ามือมังกรพิษลงบนเกล็ดมังกร เมื่อการโจมตีสำเร็จ โจวเหวินก็ตกอยู่ในที่โล่งแจ้งทันที มังกรดำทั้งเก้าตัวตั้งวงล้อม ทำให้โจวเหวินหมดหนทางหนี โจวเหวินรีบสลับไปใช้ ‘ศิลปะพลังงานต้นกำเนิดแห่งยุคเทพปีศาจ’ และ ‘ดินแดนสาบสูญ’ ก็ปรากฏขึ้นบนนิ้วของเขา มังกรดำตัวหนึ่งได้ดูดร่างอวตารสีเลือดเข้าไปในปากแล้ว ในขณะที่ร่างอวตารสีเลือดครึ่งหนึ่งเข้าไปในปากมังกร ร่างนั้นก็จู่ๆ ก็หายวับไป ทิ้งให้มังกรทั้งเก้าตัวงุนงง อย่างไรก็ตาม ระยะการเคลื่อนย้ายมิติที่ ‘ดินแดนสาบสูญ’ ทำได้นั้นสั้นเกินไป มังกรดำทั้งเก้าตัวสังเกตเห็นโจวเหวินที่ไปได้ไม่ไกลนักอย่างรวดเร็ว พวกมันคำรามและไล่ตามเขามา โจวเหวินว่ายน้ำมุ่งหน้าสู่ผิวน้ำ แต่เมื่ออยู่ในน้ำ ประสิทธิภาพของฝีเท้าวิญญาณก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด ‘ฝีเท้าวิญญาณอนันต์’ ไม่สามารถเพิ่มความเร็วให้เขาได้มากพอ ดังนั้นก่อนที่เขาจะว่ายออกไปพ้นทะเล เขาก็ถูกมังกรดำทั้งเก้าตัวกลืนกินอีกครั้ง ถึงอย่างนั้น ด้วยประสบการณ์ที่โจมตีมังกรดำได้สำเร็จหนึ่งครั้ง โจวเหวินยิ่งมั่นใจว่าเขาทำได้ สิ่งเดียวที่ขาดไปคือการหนีเอาชีวิตรอด ‘ตราบใดที่ฉันพุ่งออกไปพ้นผิวน้ำได้ ฉันก็จะใช้ความสามารถในการบินและฝีเท้าวิญญาณอนันต์หลบหนี ต่อให้มีศิลปะเก้ามังกรในน้ำ แต่ฉันก็เทียบความเร็วของมังกรจริงๆ ไม่ได้ ดังนั้นฉันต้องคิดหาวิธีซัดฝ่ามือมังกรพิษใส่เจ้ามังกรดำในจังหวะที่ใกล้ผิวน้ำที่สุด’ โจวเหวินครุ่นคิดกับตัวเอง เขาต้องการลองอีกครั้ง แต่ความสามารถในการเคลื่อนย้ายมิติของดินแดนสาบสูญมีคูลดาวน์ถึง 24 ชั่วโมง ‘ไม่ได้การ คูลดาวน์ของดินแดนสาบสูญนานเกินไป ระยะเคลื่อนย้ายก็สั้นเกินไป จะทำยังไงให้ดินแดนสาบสูญเลื่อนระดับเป็นร่างวิวัฒนาการเพื่อเสริมความสามารถในการเคลื่อนย้ายดี?’ โจวเหวินเริ่มคิดหาวิธีพัฒนาดินแดนสาบสูญ ศิลปะแห่งยุคเทพปีศาจนั้นมีการเปลี่ยนแปลงมากมาย หลังจากรวม ‘เจตจำนงชีวิตเทพปีศาจ’ เขาก็ได้รับความสามารถในการดำรงอยู่ในอวกาศ หลังจากรวม ‘ดินแดนสาบสูญ’ เขาก็มีความสามารถในการเคลื่อนย้ายมิติ ทั้งสองอย่างเกี่ยวข้องกับอวกาศ การจะปรับปรุงดินแดนสาบสูญ เกรงว่าเขาคงต้องทุ่มเทให้กับเรื่องมิติ หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง โจวเหวินก็ยังคิดวิธีเสริมพลังให้ดินแดนสาบสูญไม่ออก มิติเป็นคุณสมบัติที่ค่อนข้างพิเศษไม่ว่าจะในเขตไหนของสมาพันธ์ สิ่งมีชีวิตมิติที่มีพลังมิติก็หาได้ยากเช่นกัน โดยทั่วไปแล้วจะไม่มีสิ่งมีชีวิตระดับต่ำที่มีพลังนี้ อย่างน้อยที่สุดต้องเป็นระดับมหากาพย์ โจวเหวินตรวจสอบฐานข้อมูลของโรงเรียน ถึงแม้จะมีเขตมิติมากมายในวิทยาเขต แต่ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตมิติที่มีความสามารถทางมิติเลย อย่างไรก็ตาม โจวเหวินกลับค้นพบข้อมูลที่เป็นประโยชน์บางอย่างโดยบังเอิญ ข้อมูลนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับวิทยาลัยซันเซ็ต แต่เกี่ยวกับเรื่องแปลกประหลาดบางอย่างใน ‘เมืองโบราณไกด์’ ข้อมูลนั้นรวมถึงบันทึกเกี่ยวกับ ‘แท่นเทพเพลิง’ และเตาหินที่อยู่หน้าจารึกหิน ข้อมูลนี้เหมือนกับสิ่งที่โจวเหวินเคยเห็นในเกมทุกประการ มีเพียงจุดเดียวที่ต่างออกไป เตาหินในเกมให้กำเนิดนกเพลิง และในโลกความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้น ในเกมมีดาบหินปักอยู่ในเตาหิน และในโลกความเป็นจริงก็มีดาบหินเช่นกัน โจวเหวินเคยพยายามดึงดาบในเกมแต่ไม่สามารถสัมผัสมันได้เลย เขาคิดว่ามันเป็นภาพลวงตา แต่ในความเป็นจริงมีคนพยายามดึงมันออกมา ถึงแม้จะดึงไม่ออก แต่คนผู้นั้นก็สัมผัสโดนดาบหินได้ ตามบันทึกในเอกสาร อาจารย์ท่านหนึ่งที่มีเจตจำนงชีวิตธาตุไฟและวิญญาณชีวิตประเภทเปลวไฟได้เดินทางไปที่เมืองโบราณไกด์ เขาพบแท่นเทพเพลิงและปีนขึ้นไป เขาพบดาบหินในเตา แต่เมื่อเขาพยายามดึงมันออก มันกลับดูเหมือนฝังรากลึก เขาไม่สามารถขยับดาบหินได้เลยแม้จะมีพลังระดับมหากาพย์ ‘นี่มันแปลกมาก ฉันเห็นมันในเกมแต่สัมผัสมันไม่ได้ แต่ในโลกความเป็นจริงกลับสัมผัสมันได้ สาเหตุคืออะไรกัน?’ โจวเหวินมีความรู้สึกอยากกลับไปที่เมืองโบราณไกด์เดี๋ยวนี้เพื่อตรวจสอบและหาคำตอบเกี่ยวกับปัญหาดาบหิน อย่างไรก็ตาม ประการแรก โรงเรียนยังไม่ปิดเทอม ประการที่สอง การเข้าเมืองโบราณไกด์จำเป็นต้องใช้บัตรผ่าน ถ้าไม่มีบัตร ต่อให้กลับไปก็ไร้ประโยชน์ “โจวเหวิน ภารกิจการบ้านใหม่ถูกปล่อยออกมาแล้ว เราไปด้วยกันไหม?” หลี่เสวียนส่งข้อความมา “ได้สิ เจอกันที่หน้าถ้ำหลงเหมินนะ” โจวเหวินยังคงต้องจัดการภารกิจการบ้านให้เสร็จ จึงนัดแนะกับหลี่เสวียน ภารกิจที่อาจารย์คนใหม่มอบให้นั้นไม่แปลกประหลาดเหมือนของหวังเฟย พวกเขาเพียงแค่ต้องสังหาร ‘สัตว์หินประตูมังกร’ ระดับมนุษย์สิบตัว นี่เป็นสิ่งมีชีวิตมิติระดับมนุษย์ทั่วไปที่พบได้ในถ้ำหลงเหมิน มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนักเรียนทั่วไป ดังนั้นสำหรับคนอย่างโจวเหวินและหลี่เสวียนแล้ว มันจึงเปรียบเสมือนการเดินเล่นในสวน ทั้งสองมาถึงถ้ำหลงเหมินและเลือกถ้ำใกล้ๆ แห่งหนึ่งอย่างสุ่มๆ ไม่นานพวกเขาก็เห็นสัตว์หินประตูมังกรหลายตัว หลี่เสวียนพุ่งเข้าไปจัดการพวกมันจนหมดในเวลาไม่นาน “ฉันยังไม่ได้เริ่มถ่ายวิดีโอเลยนะ!” โจวเหวินพูดพร้อมรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอก สัตว์หินมีเยอะแยะไป เดี๋ยวค่อยฆ่าเพิ่มอีกไม่กี่ตัวก็ได้” หลี่เสวียนไม่ใส่ใจ ทั้งสองเดินลึกเข้าไปข้างใน ไม่นานพวกเขาก็เห็นนักเรียนกลุ่มหนึ่งกำลังโจมตีสัตว์หินตัวหนึ่ง แต่สัตว์หินตัวนั้นดูพิเศษและแตกต่างจากตัวอื่นเล็กน้อย