Chapter 392 ความสำเร็จ โจวเหวินตระหนักได้ว่าช่วงนี้เขายุ่งมากจริงๆ มีหนังสือมากมายที่ต้องอ่าน จนแม้แต่เวลาที่ใช้เล่นเกมยังลดน้อยลง เมื่อเขาสามารถใช้ ‘ดินแดนสาบสูญ’ ได้อีกครั้ง โจวเหวินก็มุ่งหน้าไปยังทะเลใต้ดิน คราวนี้เขาไม่ได้พุ่งตรงลงไปในทะเล แต่ควบคุมร่างอวตารสีเลือดให้ขนานไปกับผิวน้ำ ไม่นานนัก เงาร่างมหึมาก็ปรากฏขึ้นใต้ผิวน้ำ มังกรดำเก้าตัวคำรามกึกก้องขณะโผล่พ้นน้ำขึ้นมา หลังจากสละ ‘วิญญาณขาวแห่งพิษ’ โจวเหวินก็ดำดิ่งลงสู่ทะเลและพุ่งเข้าหามังกรดำตัวหนึ่งอย่างรวดเร็ว ทว่าหางของมังกรดำกลับตวัดขึ้นจนเกิดเป็นคลื่นยักษ์รุนแรงซัดเข้าใส่ร่างของโจวเหวิน โจวเหวินทำได้เพียงอาศัยแรงกระแทกจากคลื่นเพื่อถอยห่างจากมังกรดำก่อนจะพุ่งตัวทะยานขึ้นจากทะเล ทว่าเขาไม่กล้าบินสูงเกินไปนัก เพราะท้องฟ้าสีครามเบื้องบนนั้นเต็มไปด้วยอันตรายไม่แพ้กัน หากเข้าใกล้เกินไปเขาอาจตายเร็วกว่าเดิม มังกรดำตัวแล้วตัวเล่าพุ่งเข้ามา ปากของพวกมันพ่นน้ำออกมาประหนึ่งภูเขาไฟระเบิด โจวเหวินใช้ ‘ย่างก้าวภูตผี’ พุ่งกลับลงไปในทะเลอีกครั้ง คราวนี้เขาระบุตำแหน่งของรถศึกได้แล้วจึงว่ายน้ำตรงไปหามัน ด้วยความช่วยเหลือจากรถศึกคันนั้น เขาจึงสามารถป้องกันการจู่โจมและการกลืนกินของเหล่ามังกรดำได้ โจวเหวินคำนวณทุกการเคลื่อนไหวของมังกรดำทั้งเก้าไว้ในหัว ร่างอวตารสีเลือดวนเวียนอยู่รอบมังกรดำขณะที่ถอยร่นไปด้านหลังรถศึกโดยรักษาระยะห่างให้ใกล้ที่สุด มังกรดำตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง โจวเหวินก็พุ่งเข้าใส่โดยไม่ลังเล เขาซัดฝ่ามือออกไป แต่เมื่อ ‘ฝ่ามือมังกรพิษ’ สัมผัสเข้ากับเกล็ดของมังกรดำ โจวเหวินก็ไม่ได้สนใจผลลัพธ์ที่ตามมา เขาเปลี่ยนไปใช้ ‘ชีวิตวิญญาณแห่งดินแดนสาบสูญ’ และใช้การเคลื่อนย้ายในพริบตาเพื่อหนีออกมาทันที คราวนี้เขาอยู่ใกล้ผิวน้ำมาก หลังจากเคลื่อนย้ายมา เขาก็ใช้ ‘ย่างก้าวภูตผี’ พุ่งตรงขึ้นจากทะเล เหล่ามังกรดำคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวขณะพุ่งตามเขาออกมาจากน้ำ โจวเหวินกางปีกแขนออกมาด้านหลังพร้อมกับใช้ ‘ย่างก้าวภูตผี’ แบบไร้ขีดจำกัดเพื่อหลบหลีกการจู่โจมของมังกรดำทั้งเก้าตัว และพุ่งตรงไปยังถ้ำบนหน้าผาภูเขาใกล้ๆ โชคดีที่มังกรดำทั้งเก้าไม่สามารถออกจากทะเลได้ ทำให้โจวเหวินหลบหนีเข้ามาในถ้ำได้อย่างหวุดหวิด จากระยะไกล เหล่ามังกรดำยังคงคำรามกึกก้องในทะเลจนเกิดคลื่นซัดสาด มันช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน โจวเหวินยืนอยู่ในถ้ำเพื่อมองหามังกรดำตัวที่โดน ‘ฝ่ามือมังกรพิษ’ เข้าไป คนอื่นอาจจะแยกมังกรดำทั้งเก้าตัวไม่ออกเพราะพวกมันดูเหมือนกันทุกประการ แต่หลังจากศึกษาพวกมันมานาน โจวเหวินกลับคุ้นเคยกับพวกมันเป็นอย่างดี เขาพบมังกรดำตัวที่โดนฝ่ามือมังกรพิษในทันที บริเวณช่องท้องของมัน โจวเหวินเห็นรอยฝ่ามือสีดำ เนื่องจากมังกรตัวนี้เป็นสีดำ โจวเหวินจึงเกือบมองไม่เห็นรอยประทับนั้น แต่หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียด เขาก็พบรอยฝ่ามือที่มีสีต่างจากตัวมังกรเพียงเล็กน้อย ‘หวังว่าจะได้ผลนะ’ โจวเหวินรู้ดีว่าในตอนนี้การจะสังหารสิ่งมีชีวิตระดับตำนานนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ในเวลานี้เขายังไม่สามารถต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตระดับตำนานของจริงได้ เขาทำได้เพียงพยายามสังหารมังกรดำที่ถูกล่ามโซ่อยู่เท่านั้น หลังจากรออยู่พักใหญ่ โจวเหวินก็ไม่เห็นมังกรดำตัวนั้นตายจากพิษ แม้แต่มังกรดำทั้งเก้าตัวที่หมดความอดทนจะดำกลับลงไปใต้ก้นทะเลแล้วก็ตาม ‘ยังไงมันก็เป็นสิ่งมีชีวิตระดับตำนาน การต้านทานพิษย่อมสูงกว่าปกติ เดี๋ยวรอดูอีกสักหน่อยละกัน’ โจวเหวินออกจากดันเจี้ยนและวางแผนจะกลับลงไปดูว่ามังกรดำตัวนั้นถูกพิษตายหรือไม่เมื่อ ‘ดินแดนสาบสูญ’ ลดคูลดาวน์ลงในวันพรุ่งนี้ ตอนนี้ร่างอวตารสีเลือดจะตายไม่ได้ หากมันตาย เขาจะต้องเกิดใหม่ และความพยายามทั้งหมดก่อนหน้านี้ก็จะสูญเปล่า เมื่อไม่มีอะไรที่เสี่ยงอันตรายทำ โจวเหวินจึงเปลี่ยนไปที่ ‘เมืองสระน้ำ’ เพื่อฟาร์มหาไอเทมจากสิ่งมีชีวิตระดับมหากาพย์เพื่อเพิ่มค่าสถานะของเขาให้ถึง 40 วันนี้เขาค่อนข้างโชคดี หลังจากจัดการคางคกหยกไปไม่กี่ตัว ‘ผลึกพิษ’ ค่าสถานะ 20 ก็ดรอปออกมา แถมเขายังได้ไข่คู่หูคางคกหยกมาอีกด้วย น่าเสียดายที่ค่าสถานะของมันอยู่ในระดับธรรมดา อันที่จริงโจวเหวินได้รับไข่คู่หูมาจำนวนไม่น้อย แต่เขามักจะนำพวกมันไปเป็นอาหารให้สัตว์เลี้ยงระดับตำนานของเขาเสียมากกว่า พวกมันดูจะสนใจไข่คู่หูระดับสูงมากกว่าอาหารทั่วไป เว้นแต่ว่าไข่คู่หูจะมีค่าสถานะที่ยอดเยี่ยม โจวเหวินถึงจะเก็บมันไว้ ‘ทำไมเกมในมือถือนี้ไม่มีระบบเล่นอัตโนมัตินะ? ถ้ามีคงจะดี’ โจวเหวินใช้เวลาฟาร์มนานพอสมควรจนอดรู้สึกเบื่อไม่ได้ เพราะการฆ่ามอนสเตอร์ตัวเดิมซ้ำไปซ้ำมานั้นไม่มีความท้าทายอะไรเลย มันเป็นแค่การฆ่าเวลาไปวันๆ “โจวเหวิน นายอยู่บ้านหรือเปล่า?” มีคนเคาะประตูจากข้างนอก และโจวเหวินก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นหวังลู่ เมื่อเขาเปิดประตูก็พบหวังลู่ยืนอยู่ที่ทางเข้าสนามหญ้า “มีอะไรหรือเปล่า?” โจวเหวินเดินไปที่สนามและเปิดประตูรั้วออก หวังลู่เบ้ปากแล้วพูดว่า “ฉันจะมาหานายไม่ได้หรือไงถ้าไม่มีเรื่องอะไร?” “มาได้ แต่มอนนี้ผมยุ่งมาก ถ้าไม่มีอะไรพิเศษ ผมจะกลับไปอ่านหนังสือต่อแล้ว” โจวเหวินพูดพลางเดินกลับเข้าบ้าน “คนติดเกมอย่างนายเนี่ยนะอ่านหนังสือ? ขอดูหน่อยซิว่านายอ่านหนังสืออะไร” หวังลู่เหมือนมีเรื่องจะพูด แต่พอได้ยินว่าโจวเหวินกำลังอ่านหนังสือ เธอก็เกิดสนใจขึ้นมา จึงเดินตามโจวเหวินเข้าไปในหอพัก หวังลู่หยิบหนังสือสองสามเล่มบนโซฟาของโจวเหวินขึ้นมาพลิกดูแล้วยิ้ม “ทฤษฎีสตริง, การเคลื่อนย้ายมวลสารควอนตัม, คัมภีร์วัชรปรัชญาปารมิตา และคัมภีร์สมบัติวิเศษสูงสุดแห่งนิรันดร์ งานอดิเรกของนายนี่กว้างขวางดีนะ จากทฤษฎีวิทยาศาสตร์แนวหน้าไปจนถึงอุดมคตินิยม นายนี่เป็นพวกวัตถุหรือจิตนิยมกันแน่เนี่ย?” “ผมเป็นอะไรก็ได้ที่ให้ประโยชน์กับผม” โจวเหวินพูดพลางพลิกดูหนังสือในมือพร้อมใช้มือถือตรวจสอบข้อมูลอ้างอิง “นายนี่เห็นแก่ประโยชน์จริงนะ” หวังลู่วางหนังสือกลับที่เดิมก่อนจะนั่งลงข้างๆ โจวเหวิน เธอเหลือบไปมองหนังสือในมือเขาแล้วเห็นว่ากำลังอธิบายเกี่ยวกับเรื่องมิติ (Branes) “มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” โจวเหวินถามอีกครั้ง “ฉันดูแลสัตว์เลี้ยงสองตัวนั้นให้นายก่อนหน้านี้ นายบอกว่าจะตอบแทนฉัน นายว่างไหม? อยากจะตอบแทนฉันตอนนี้เลยหรือเปล่า?” หวังลู่พูดพร้อมกับหรี่ตาลง “อยากให้ผมทำอะไร?” ทุกครั้งที่โจวเหวินออกไปข้างนอก เขาจะฝากแอนทีโลปกับเจ้าลูกเจี๊ยบให้หวังลู่ช่วยดูแล ตอนนั้นเขาเคยรับปากไว้จริงๆ ว่าติดค้างบุญคุณเธอและจะทยอยตอบแทนในอนาคต “ไปกินข้าวกับฉัน แล้วไปเจอคนคนหนึ่งหน่อย” หวังลู่กล่าว “ใคร?” โจวเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย “คนที่ฉันไม่อยากเจอ แต่มันเป็นคนที่ฉันต้องเจอ นายจะถามเยอะแยะทำไม? นายจะเบี้ยวสัญญาหรือไง?” หวังลู่จ้องเขม็งมาที่โจวเหวิน “เปล่า ผมแค่ถามเฉยๆ เมื่อไหร่ล่ะ?” โจวเหวินคิดว่ามันก็สมเหตุสมผล ถามไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรในเมื่อยังไงก็ต้องตอบแทน “เดี๋ยวนี้เลย ไปเปลี่ยนชุดซะ เราจะออกไปตอนนี้แล้วรีบกลับมาให้ทันก่อนประตูโรงเรียนปิด” หวังลู่กล่าว โจวเหวินไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เขาเดินกลับไปที่ห้องนอนเพื่อเปลี่ยนจากชุดเครื่องแบบเป็นชุดไปรเวท ก่อนจะออกจากโรงเรียนไปพร้อมกับหวังลู่ เขารู้สึกฉงนใจมากว่าทำไมหวังลู่ถึงพาเขาไปกินข้าวกับคนอื่นด้วย ทว่าเขาก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้เพราะหวังลู่ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม หลังจากมาถึงร้านอาหาร หวังลู่ก็เดินตรงไปยังห้องส่วนตัวด้วยความคุ้นเคยเป็นอย่างดี โจวเหวินเห็นว่ามีชายวัยกลางคนนั่งรออยู่ในห้องส่วนตัวนั้นแล้ว แต่เขาไม่รู้จักชายคนนั้นเลย