Chapter 470 รางวัล ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! จู่ๆ ก็มีคนเคาะประตูอย่างแรง โจวเหวินและอันเซิงต่างรู้สึกแปลกใจ ห้องพักมีกริ่งประตูอยู่แล้ว ทำไมคนผู้นั้นถึงไม่กดล่ะ? เมื่อพวกเขาเปิดประตูออกไป ก็พบว่าคนที่มาคือลูคัส ดูเหมือนลูคัสจะไม่ได้มองว่าพวกเขาเป็นคนแปลกหน้าแต่อย่างใด เขาเดินดุ่มเข้าไปในห้องตรงไปที่โซฟา จากนั้นก็รินน้ำดื่มหนึ่งแก้ว ก่อนจะหันมาพูดกับโจวเหวินและอันเซิงหลังจากดื่มจนหมดว่า “เพื่อนที่ดีของฉัน โชคลาภของเรามาถึงแล้ว” “หรือว่าจับขโมยนั่นได้แล้ว?” โจวเหวินถาม “ถ้าจับตัวมันได้ แล้วเราจะมีโชคลาภอะไรกันล่ะ? ตอนนี้ยังไม่มีใครจับขโมยคนนั้นได้เลย แม้แต่ตัวคนร้ายก็ยังหาไม่เจอ ท่านเออร์จาร์สงสัยว่ามันน่าจะซ่อนตัวอยู่ในวัง แต่ในเมื่อไม่มีใครเปิดประตูวังได้ ท่านเออร์จาร์จึงประกาศภารกิจให้รางวัล ใครก็ตามที่สามารถเปิดประตูวังได้จะได้รับรางวัลมหาศาล” ลูคัสมองโจวเหวินและอันเซิงด้วยแววตาคาดหวัง “ว่าไง? เรามาร่วมทีมเปิดประตูวังกันดีไหม?” โจวเหวินรู้สึกแปลกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น ประตูวังไม่ได้เปิดยากอะไรเลย ตราบใดที่หลับตาแล้วเดินตรงไปที่ประตูโดยไม่มองดวงตาของหญิงสาวที่สลักอยู่บนนั้น ก็สามารถคลำหาเพื่อกดดวงตาของรูปปั้นได้แล้ว ผู้คนกลับล้มเหลวในการเปิดวังทั้งที่มีวิธีแก้ปัญหาเรียบง่ายเช่นนี้ มันทำให้เขาประหลาดใจอยู่ไม่น้อย แท้จริงแล้วโจวเหวินเข้าใจผิด การหลีกเลี่ยงไม่ให้กลายเป็นหินไม่ใช่เรื่องยาก เพราะมันจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อจ้องมองดวงตาของภาพวาดหญิงสาวบนบานประตูเท่านั้น ซึ่งไม่เหมือนกับเมดูซ่าที่อยู่ภายในวัง ต่อให้ไม่มองตาของนาง หากนางเห็นผู้บุกรุก พวกเขาก็จะกลายเป็นหินอยู่ดี แต่ถึงแม้จะมั่นใจว่าตนจะไม่กลายเป็นหิน ทุกคนต่างรู้ดีว่าเจ้าของวังน่าจะเป็นเมดูซ่า ใครจะกล้าเอามือไปแตะดวงตาของเมดูซ่ากันล่ะ? ด้วยเหตุนี้จึงเกิดทางตันและไม่มีใครสามารถเปิดประตูวังได้ “ถ้าเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยอย่างการเปิดประตูวัง เหตุใดผู้ยิ่งใหญ่อย่างลูคัสถึงต้องขอความช่วยเหลือจากพวกเราล่ะ?” อันเซิงแซว ลูคัสไม่มีอาการเขินอายเลยแม้แต่น้อย เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “วีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่ก็ยังต้องการสหาย เช่นเดียวกับหกวีรบุรุษแห่งสหพันธ์ ที่สร้างตำนานขึ้นมาได้ก็เพราะความร่วมมือของทั้งหกคน ฉันคิดว่าเราสามารถตั้ง ‘สหพันธ์แห่งตำนาน’ แล้วเปิดประตูวังไปด้วยกัน ทิ้งเรื่องราวที่เป็นตำนานเอาไว้ นายว่าไงล่ะ?” “เออร์จาร์จ่ายค่าจ้างเท่าไหร่?” โจวเหวินถาม “ไข่สัตว์เลี้ยงระดับมหากาพย์สิบฟอง ซึ่งทั้งหมดมาจากวิหารพลูโต ทั้งหมดนั่นเป็นของดีทั้งนั้น คนธรรมดาไม่มีทางได้เข้าไปในวิหารพลูโตหรอก แล้วก็ยังมีบัตรผ่านเข้าเขตพื้นที่มิติสาธารณะของคาบสมุทรแห่งทวยเทพแบบถาวรอีกด้วย นี่เป็นรางวัลที่มุ่งเป้าไปที่นักล่าอิสระโดยเฉพาะเลยนะ” ลูคัสกล่าว “ฟังดูไม่เลว ไข่สัตว์เลี้ยงระดับมหากาพย์ที่ผลิตจากวิหารพลูโตคืออะไรอย่างนั้นเหรอ?” โจวเหวินเริ่มสนใจขึ้นมา “พวกมันคือไข่สัตว์เลี้ยงของสิ่งมีชีวิตจากยมโลกนั่นเอง มีหลายประเภทมากและแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาซื้อได้ตามท้องตลาด วิหารพลูโตเป็นของตระกูลท่านเออร์จาร์ เขาไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไป” ลูคัสดูเหมือนจะไม่รู้รายละเอียดมากนัก “เอาไงดี? ลองคิดดูนะ เราสามคนไปพร้อมกัน แบ่งไข่สัตว์เลี้ยงกันคนละส่วนเท่าๆ กัน ส่วนบัตรผ่านก็ยกให้นายไปเลย” ลูคัสยังคงพยายามหว่านล้อมต่อ “ก็ได้ แต่ฉันมีเงื่อนไขอีกข้อ” โจวเหวินกล่าวหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เงื่อนไขอะไร?” ลูคัสถามด้วยความฉงน “ฉันต้องการเข้าไปในวิหารพลูโต” ขอแค่โอกาสเดียว โจวเหวินต้องการเข้าไปในวิหารพลูโตเพื่อดูว่ามีสัญลักษณ์รูปฝ่ามือจิ๋วอยู่ที่นั่นหรือไม่ โจวเหวินเคยได้ยินชื่อวิหารพลูโตแห่งคาบสมุทรแห่งทวยเทพ ตำนานเล่าว่ามันเป็นอาณาเขตของเทพพลูโต ภายในนั้นเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตจากยมโลกมากมาย ซึ่งแตกต่างจากสิ่งมีชีวิตจากมิติปกติทั่วไปอย่างสิ้นเชิง “เปลี่ยนเงื่อนไขไม่ได้เหรอ? เช่น เพิ่มไข่สัตว์เลี้ยงให้อีกสองฟองเป็นไง?” ลูคัสกล่าว เห็นได้ชัดว่าเขาตกอยู่ในที่นั่งลำบาก “ไม่ได้” โจวเหวินตอบอย่างหนักแน่น “งั้นฉันจะไปคุยกับท่านเออร์จาร์ดู ว่าแต่ นายรู้อะไรเกี่ยวกับวังนั่นบ้าง? มั่นใจแค่ไหนว่าจะเปิดประตูได้?” แม้ลูคัสจะรู้สึกว่าโจวเหวินและอันเซิงนั้นแข็งแกร่งมากและเขาน่าจะมีโอกาสเปิดประตูได้หากร่วมทีมกับพวกเขา แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจเต็มร้อย เขาแค่ต้องการเสี่ยงดวง แต่ถ้าเจรจาเงื่อนไขไปแล้วดันเปิดประตูไม่ได้ขึ้นมา มันจะน่าขายหน้าเกินไป “ฉันได้ยินมาว่ามันน่าจะเป็นวังของเมดูซ่าใช่ไหม? ถ้าใช่ ฉันอาจจะมีวิธีเปิดประตูที่ว่านั่น” โจวเหวินกล่าว “นายมั่นใจแค่ไหน?” ลูคัสถาม “ประมาณ 90% ถ้ามันเป็นวังของเมดูซ่าจริงๆ” โจวเหวินตอบ เมื่อได้ยินดังนั้น ลูคัสก็ดีใจจนออกนอกหน้า เขาตบหน้าอกตัวเองแล้วกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น รอฟังข่าวดีจากฉันได้เลย ฉันจะกล่อมท่านเออร์จาร์ให้ได้แน่นอน” หลังจากลูคัสจากไป อันเซิงก็ถามโจวเหวินว่า “นายมั่นใจว่าจะเปิดประตูวังได้จริงๆ เหรอ? พวกเรายังรักษาอาการบาดเจ็บไม่หายดีเลย ไม่เหมาะที่จะทำอะไรที่เสี่ยงเกินไปหรอกนะ” “นายก็รู้ว่าฉันมีสัตว์เลี้ยงคอยคุ้มกันที่สามารถต้านทานพลังคำสาปได้ ดวงตาเปลี่ยนหินของเมดูซ่าแท้จริงแล้วเป็นพลังคำสาปประเภทหนึ่ง ซึ่งจะไม่มีผลอะไรกับฉัน ถ้าแค่จะเปิดประตู ก็คงไม่เสี่ยงอะไรมากนัก” โจวเหวินอธิบาย “ก็ดี แต่เรายังต้องระวังตัวไว้ก่อน นายจะประมาทเพียงเพราะมีสัตว์เลี้ยงคุ้มกันไม่ได้ ในโลกนี้มีพลังประหลาดอยู่มากมาย ไม่มีสัตว์เลี้ยงตัวไหนที่อยู่ยงคงกระพันอย่างแท้จริง แม้แต่สัตว์เลี้ยงระดับตำนานก็ตาม” อันเซิงกล่าวอย่างจริงจัง โจวเหวินรู้ดีว่าอันเซิงกลัวว่าเขาจะได้รับอันตรายเพราะความประมาท เขาพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ดี” คำพูดเหล่านี้ไม่ได้กล่าวเกินจริงเลยแม้แต่น้อย เขาคุ้นเคยกับตำหนักปีศาจคำสาปเป็นอย่างดี ตราบใดที่เขาไม่ก้าวเข้าไปในวังของเมดูซ่า ก็จะไม่มีอันตรายใดๆ เกิดขึ้น ลูคัสรีบรุดไปยังบ้านของเออร์จาร์ และบังเอิญว่าเออร์จาร์กำลังต้อนรับแขกอยู่พอดี “เฮนรี่ ขอแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือสุดยอดนักล่าอิสระแห่งคาบสมุทรแห่งทวยเทพ ลูคัส” เออร์จาร์ชี้ไปยังชายที่นั่งอยู่บนโซฟาเพื่อแนะนำเขาให้ลูคัสรู้จัก “ลูคัส นี่คือเฮนรี่จากตระกูลเคป เขาเป็นนักล่าอิสระที่มีชื่อเสียงและได้รับฉายาว่า ‘ราชันย์หอก’” “ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันคือสุดยอดนักล่าอิสระแห่งคาบสมุทรแห่งทวยเทพ ลูคัส” ลูคัสกล่าวพร้อมยื่นมือออกไป เฮนรี่นั่งอยู่บนโซฟาโดยไม่มีทีท่าว่าจะยื่นมือตอบ เขานิ่งเฉยและเหลือบมองลูคัสด้วยแววตาเหยียดหยาม “นักล่าอิสระจากคาบสมุทรแห่งทวยเทพ ลูคัสผู้ยิ่งใหญ่งั้นรึ? ฉันเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเหมือนกัน” พูดจบเขาก็มองไปที่เออร์จาร์แล้วกล่าวว่า “ในเมื่อท่านมีความช่วยเหลือจากสุดยอดนักล่าอิสระอยู่แล้ว ทำไมต้องมาหาฉันด้วยล่ะ? ไม่ให้ลูคัสผู้ยิ่งใหญ่คนนี้เปิดประตูให้ท่านไปเลยล่ะ?” เออร์จาร์ไอเบาๆ แล้วกล่าวว่า “ลูคัสเก่งเรื่องการบุกโจมตีซึ่งหน้า แต่การรับมือกับพลังชั่วร้ายแบบนี้ไม่ใช่ความถนัดของเขา ดังนั้นฉันจึงต้องการความช่วยเหลือจากคุณเพื่อเปิดประตูวัง” “แน่นอนว่าฉันทำได้ แต่ฉันมีเงื่อนไข” เฮนรี่กล่าว เขายิ้มบางๆ แล้วมองไปที่ลูคัสที่กำลังชักมือกลับอย่างเก้อเขิน