บทที่ 472 ลูคัสผู้ยิ่งใหญ่ "พวกนายกลับไปที่โรงแรมกันก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปหาท่านเออร์จาร์เพื่อรับรางวัล แล้วจะส่งไปให้ทีหลัง" หลังจากออกจากพระราชวังปีศาจคำสาป ลูคัสก็ขี่ทีเร็กซ์ของเขาออกไป ในตอนที่โจวเหวินและอันเซิงกำลังจะจากไป ลูคัสก็เสริมขึ้นว่า "ช่วงนี้คาบสมุทรแห่งเทพไม่ค่อยสงบเท่าไหร่ อย่ากินหรือดื่มอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะ ตรวจสอบให้ดีก่อนเสมอ" "รับทราบครับ" โจวเหวินยิ้มพร้อมโบกมือลาแล้วเดินจากไปพร้อมกับอันเซิง ลูคัสขี่ทีเร็กซ์ไปตามท้องถนน คนหนุ่มสาวหลายคนต่างส่งเสียงเชียร์เมื่อเห็นเขา พวกเขาโบกมือให้เขาและลูคัสก็ตอบรับอย่างกระตือรือร้น ทว่าหลังจากออกจากตัวเมือง สีหน้าของลูคัสก็เปลี่ยนเป็นมืดมน เขาเดินทางมาถึงคฤหาสน์แห่งหนึ่งในเขตชานเมืองอย่างรวดเร็ว "บอกเฮนรี่ด้วยว่าฉันทำสิ่งที่เขาต้องการเสร็จแล้ว" ลูคัสบอกกับเหล่าองครักษ์ องครักษ์ดูเหมือนจะรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าลูคัสจะมา เขาฉีกยิ้มแล้วกล่าวว่า "เชิญเข้ามาข้างในได้เลยครับ ท่านเฮนรี่กำลังรอคุณอยู่" ลูคัสเดินตามคนผู้นั้นเข้าไปในคฤหาสน์และได้พบกับเฮนรี่ในไม่ช้า เขากำลังนอนอาบแดดอยู่หน้าสระว่ายน้ำ ในมือถือปืนโบราณประณีตกระบอกหนึ่งพร้อมกับเช็ดมันอย่างทะนุถนอมด้วยผ้าผืนเล็ก "เฮนรี่ ฉันทำตามที่นายขอแล้ว ถอนข้อจำกัดบนตัวฉันเดี๋ยวนี้" ลูคัสหยิบขวดเล็กออกมาวางบนโต๊ะตรงหน้าเขา ของเหลวข้างในนั้นระเหยหายไปหมดสิ้นแล้ว เฮนรี่มองขวดบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบปืนโบราณในมือขึ้นมาแล้วเหนี่ยวไกใส่ลูคัสทันที ปฏิกิริยาของลูคัสไม่ช้านัก เขาใช้โล่ป้องกันร่างกายเอาไว้ แต่กระสุนนัดนั้นประหลาดมาก มันโค้งตัวอ้อมผ่านโล่ ลอดผ่านช่องว่างของชุดเกราะแล้วพุ่งเข้าฝังในกล้ามเนื้อของเขา ที่น่าขนลุกคือกระสุนนัดนั้นไม่ได้ทำจากโลหะ แต่เป็นกระดูกสีขาวหม่น หลังจากมุดเข้าไปในกล้ามเนื้อ มันก็งอกเส้นเลือดฝอยเล็กๆ ออกมาเชื่อมต่อกับกล้ามเนื้อและหลอดเลือดของลูคัส ราวกับว่ามันกำลังกัดกินและสิงสู่เขาอยู่ "อ๊าก!" ลูคัสรู้สึกเจ็บปวดอย่างมหาศาลทั่วร่างและเริ่มมีอาการชา เขาต้องคุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วใช้มือกดพื้นไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงไป เฮนรี่จ้องมองลูคัสด้วยสายตาเย็นชาและเหยียดหยาม "แกคิดว่าฉันโง่เหมือนแกเหรอ? คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าแกทิ้งของเหลวนั่นไปแล้ว? ในเมื่อแกยิ่งใหญ่นักและยอมสละชีพเพื่อเพื่อนพ้อง ฉันก็จะทำตามความปรารถนาของแกให้" "ไอ้คนชั้นต่ำ เอ็งมันต่ำช้าสิ้นดี ลูคัสผู้เกรียงไกรจะหักหลังเพื่อนได้ยังไง? เอ็งจำคนผิดแล้ว" ลูคัสลุกขึ้นยืนพรวดพราดแล้วตวัดขวานในมือทั้งสองข้างหมายจะฟันเฮนรี่ "ไอ้พวกน่าสมเพชและโง่เขลาเอ๊ย แกคิดว่าแค่เด็กเมื่อวานซืนพวกนั้นเรียกแกเป็นลูคัสผู้เกรียงไกร แล้วแกจะกลายเป็นคนสำคัญจริงๆ งั้นเหรอ? นั่นก็แค่พวกโง่เขลาเล่นสนุกกันไปวันๆ ในสายตาของยอดฝีมือที่แท้จริง แกก็เป็นแค่หนอนแมลงชั้นต่ำ ฉันใช้นิ้วจิ้มก็ตายแล้ว" เฮนรี่นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ทว่าลูคัสกลับรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาหยุดเต้น ร่างกายไม่สามารถก้าวต่อไปได้อีก เขาคงอยู่ในท่าเงื้อขวานยักษ์ค้างไว้โดยขยับไปไหนไม่ได้ "แกโดนหนอนกินกระดูกของฉันเข้าไป และตอนนี้ก็โดนกระสุนปรสิตของฉันอีก ยังคิดจะสู้กับฉันอยู่อีกเหรอ? แกนี่มันโง่จริงๆ" เฮนรี่มองลูคัสที่แข็งทื่อแล้วกล่าวต่อ "หนอนกินกระดูกจะค่อยๆ กัดกินกระดูกแกไปเรื่อยๆ จนไม่เหลือซาก เมื่อถึงเวลานั้น สิ่งที่หลงเหลือจะมีเพียงเนื้อ เลือด และหนัง แกจะกลายเป็นเหมือนก้อนเนื้อเน่าๆ ลูคัสผู้ยิ่งใหญ่ เมื่อถึงตอนที่แกคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนขอความตายจากฉัน เมื่อนั้นแหละ หนอนแมลงที่โง่เขลาและน่าสมเพชอย่างแกถึงจะได้รู้ซึ้งว่าความยิ่งใหญ่ที่แท้จริงมันคืออะไร" "ลูคัส... ผู้ยิ่งใหญ่... จะไม่มีวันยอมสยบให้ใคร..." ลูคัสสั่นสะท้าน เส้นเลือดปูดโปนไปทั่วร่างราวกับพยายามฝืนขยับเขยื้อน แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เขาก็ขยับไม่ได้ กระดูกของเขาปล่อยคลื่นความเจ็บปวดสุดจะทานทน ราวกับหนอนนับพันกำลังกัดแทะกระดูกข้างใน เลือดเริ่มไหลออกมาจากตา หู จมูก และปากของลูคัส "มีแต่หนอนแมลงโง่ๆ อย่างแกเท่านั้นที่กล้าเรียกตัวเองว่าผู้ยิ่งใหญ่ ฉันเกรงว่าแกคงไม่เคยเห็นพลังที่แท้จริงสินะ นักล่าอิสระอันดับหนึ่งแห่งคาบสมุทรแห่งเทพงั้นเหรอ? ฉายานี้มันก็แค่เรื่องตลก ไม่นึกเลยว่าแกจะเก็บเอามาใส่ใจจริงๆ บนคาบสมุทรแห่งเทพยังมีผู้เชี่ยวชาญอีกมากมาย แกเอาอะไรมามั่นใจว่าตัวเองมีดีพอ?" เฮนรี่กล่าวด้วยความรังเกียจ "ฉันคือนักล่าอิสระอันดับหนึ่งแห่งคาบสมุทรแห่งเทพ ฉันคือลูคัสผู้ยิ่งใหญ่" ลูคัสเค้นเสียงผ่านไรฟันในขณะที่ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง "ไอ้คนเย่อหยิ่งและโง่เขลาเอ๊ย" เฮนรี่แค่นยิ้มที่มุมปาก "ฉันคือลูคัสผู้ยิ่งใหญ่... ฉันคือนักล่าอันดับหนึ่งแห่งคาบสมุทรแห่งเทพ... ฉันคือลูคัสที่ใครก็แทนที่ไม่ได้..." ทวารทั้งเจ็ดของลูคัสมีเลือดไหลนอง แต่แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ก็เป็นแค่จินตนาการไร้ค่าของพวกต่ำต้อย..." ก่อนที่เฮนรี่จะพูดจบ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปกะทันหัน "ฉันคือลูคัสผู้ยิ่งใหญ่..." ในขณะที่ลูคัสคำราม พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา แสงสีทองสาดส่องออกมาห่อหุ้มร่างของเขาไว้ราวกับเทพเจ้าสีทอง ในวินาทีถัดมา กระสุนปรสิตที่พันธนาการร่างของลูคัสก็ระเบิดออก มันถูกกล้ามเนื้อของเขาบีบอัดจนหลุดกระเด็นออกมา และเส้นใยที่คล้ายหลอดเลือดเหล่านั้นก็ถูกตัดขาดจนหมดสิ้น ด้วยมือที่แข็งแกร่งซึ่งถือขวานยักษ์เอาไว้ เขาเหวี่ยงมันลงมาพร้อมกับแสงศักดิ์สิทธิ์สีทองอันเจิดจ้า ตู้ม! คฤหาสน์ขนาดมหึมาถูกแสงศักดิ์สิทธิ์จากขวานยักษ์ผ่าออกเป็นสองซีก ทิ้งไว้เพียงร่องลึกขนาดใหญ่ เฮนรี่ยืนอยู่ข้างขอบร่องลึก ชุดเกราะที่หน้าอกของเขาถูกตัดขาด เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าอกที่มีบาดแผลฉกรรจ์เลือดไหลซึม ใบหน้าของเฮนรี่ซีดเผือดและยังคงมีร่องรอยของความหวาดกลัว ปลายจมูกของเขาถูกเฉือนขาดไปบางส่วนและกำลังมีเลือดไหลออกมา หากเขาหลบไม่ไวพอ เขาคงตายภายใต้แสงศักดิ์สิทธิ์สีทองอันน่าสะพรึงกลัวนั่นไปแล้ว "ต่อหน้าลูคัสผู้ยิ่งใหญ่ พวกแกก็เป็นแค่หนอนแมลงที่รู้แค่จะวิ่งหนีเท่านั้น" แสงศักดิ์สิทธิ์สีทองบนร่างของลูคัสจางหายไป เงาร่างดุจเทพเจ้าก็อันตรธานไปด้วย ขวานยักษ์ปักลงกับพื้นในขณะที่เขายังคงจับมันไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง เขายืนหยัดอยู่ได้ด้วยพลังใจล้วนๆ แต่เขายังคงมองเฮนรี่ด้วยความดูแคลน ในขณะที่พูด เขายังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเซลฟี่ตัวเอง มองดูรูปนั้นแล้วพึมพำกับตัวเอง "สมกับเป็นลูคัสผู้ยิ่งใหญ่จริงๆ หล่อเหลาได้แม้กระทั่งตอนกำลังกำจัดหนอนแมลง" "ตัดแขนตัดขามันมาให้หมด! ฉันจะให้มันนอนกองแทบเท้าฉันเหมือนหนอนแมลงตัวหนึ่ง!" เฮนรี่เดือดดาลกับแววตาของลูคัส กล้าดียังไงถึงมองเขาเหมือนแมลง? นั่นคือการดูหมิ่นที่รุนแรงที่สุดสำหรับเขา ผู้เชี่ยวชาญระดับมหากาพย์สองสามคนที่อยู่ข้างๆ เฮนรี่รีบล้อมลูคัสไว้ทันที ทว่าพวกเขากลับระมัดระวังเป็นอย่างมากและไม่กล้าบุกเข้าไปหาลูคัสตรงๆ เพราะการโจมตีของลูคัสเมื่อครู่นั้นน่ากลัวเกินไป คฤหาสน์ที่ถูกผ่าครึ่งและร่องลึกนั่นช่างน่าตกใจเสียเหลือเกิน "กลัวอะไรกัน! ดูไม่ออกหรือไงว่ามันไม่มีแรงเหลือแล้ว!" เฮนรี่แผดเสียงอย่างโกรธจัด "ไม่ครับ มันยังมีแรงอยู่" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากภายนอกคฤหาสน์