Chapter 495 ความลับของกูเตี้ยน โจวเหวินดิ้นรนขัดขืนด้วยอุ้งเท้าทั้งสี่ พยายามสลัดตัวให้หลุดจากการเกาะกุมแต่ก็ไม่สำเร็จ ทัศนียภาพเบื้องหน้าเปลี่ยนไปเป็นใบหน้าหนึ่ง มันเป็นใบหน้าที่ดูดุร้ายและน่าสะพรึงกลัว ทว่าดวงตาบนใบหน้านั้นกลับมีความอ่อนโยนอย่างประหลาดในยามที่จ้องมองมาที่เขา “เจ้าถูกเจ้านายทิ้งมาหรือ? คงจะหิวแย่เลยสินะหลังจากมาที่นี่น่ะ กินอะไรก่อนเถอะ” กูเตี้ยนกล่าวพลางวางโจวเหวินลงบนพื้นข้างกาย ตรงนั้นมีจานรองวางอยู่สองใบ ใบหนึ่งเต็มไปด้วยนม ส่วนอีกใบเป็นอาหารแมว โจวเหวินไม่เคยเห็นกูเตี้ยนอ่อนโยนกับใครเช่นนี้มาก่อน และไม่เคยเห็นเขาพูดจาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแบบนี้ด้วย นี่ช่างแตกต่างจากกูเตี้ยนที่เขารู้จักโดยสิ้นเชิง “รีบกินสิ” กูเตี้ยนนั่งยองๆ ลงข้างโจวเหวินที่ถูกวางไว้ใกล้จานนม แมวทั้งสี่ตัวต่างจ้องมองมาอย่างหิวกระหายแต่ไม่กล้าเข้ามาใกล้ พวกมันทำได้เพียงส่งเสียงร้องเมี๊ยวอยู่ที่ไกลๆ เท่านั้น “เสี่ยวเหม่ย, เสี่ยวหย่ง พวกเจ้าทำแบบนี้ไม่ได้นะ มันก็เหมือนกับพวกเจ้านั่นแหละ น่าสงสารและไร้ที่พึ่ง พวกเจ้าควรจะรักใคร่กลมเกลียวกันไว้” กูเตี้ยนกล่าวกับแมวทั้งสี่ตัว โจวเหวินขนลุกซู่ไปทั้งตัวเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาหันหลังเตรียมจะจากไป เพื่อป้องกันไม่ให้กูเตี้ยนคว้าตัวเขาไว้อีกครั้ง เขาจึงใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีวิ่งสุดชีวิต อย่างไรก็ตาม หลังจากวิ่งออกไปได้ระยะหนึ่ง เขากลับไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของกูเตี้ยนตามมา แต่ทว่าเขากลับได้ยินเสียงผู้ชายแปลกหน้าดังมาจากที่ไกลๆ แทน “แกทำตามที่ฉันสั่งหรือยัง? นานขนาดนี้แล้ว แต่แกยังจัดการเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่ได้ แกกลัวโจวเหวินงั้นเหรอ?” โจวเหวินไม่ได้ตั้งใจจะหยุด แต่หลังจากวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ได้ยินชื่อของตัวเอง เขาอดไม่ได้ที่จะหยุดและหันไปมอง เขาเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดนักเรียนยืนอยู่ตรงข้ามกับกูเตี้ยน โจวเหวินไม่รู้จักเด็กหนุ่มคนนั้น แต่ดูจากลักษณะแล้วน่าจะเป็นรุ่นพี่ เขาอายุมากกว่าเขาเล็กน้อย “ทำไมนายถึงอยากจะทำอะไรโจวเหวิน?” กูเตี้ยนถามเด็กหนุ่มคนนั้น “แกไม่จำเป็นต้องรู้ แกแค่ต้องทำตามที่ฉันสั่งก็พอ” เด็กหนุ่มเม้มปากแล้วกล่าว “ฉันให้เวลาแกอีกสามวัน ถ้าแกยังไม่ทำตามคำสั่งของฉัน เกรงว่าฉันคงช่วยเก็บความลับเรื่องนั้นไว้ให้แกไม่ได้แล้ว คิดให้ดีๆ ล่ะ” หลังจากนั้น เด็กหนุ่มก็หันหลังเดินจากไปด้วยใบหน้าเย็นชา ตามความเข้าใจของโจวเหวิน เขาไม่คิดว่ากูเตี้ยนจะเป็นคนที่เกรงกลัวสิ่งใด หากมีใครกล้ามาข่มขู่เขาเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นใคร เขาก็คงจะสวนกลับด้วยหมัดไปแล้วไม่ใช่หรือ? แต่ในครั้งนี้ กูเตี้ยนกลับยืนมองเด็กหนุ่มผู้หยิ่งยโสเดินจากไปเฉยๆ เขาไม่มีท่าทีว่าจะใช้ความรุนแรงเลยแม้แต่น้อย โจวเหวินรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมาก เขาไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นเป็นใคร และเขากำลังวางแผนจะให้กูเตี้ยนทำอะไร? มีความลับอะไรในตู้เสื้อผ้าของกูเตี้ยนที่อีกฝ่ายล่วงรู้กันแน่? หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง โจวเหวินตัดสินใจที่จะวนเวียนอยู่แถวนี้ต่อ เขาต้องการหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้น ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับเขาโดยตรง หากเขาไม่รู้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง เหตุการณ์เช่นนี้อาจเกิดขึ้นอีกในอนาคต โจวเหวินเดินกลับไปที่ข้างกายกูเตี้ยน เมื่อกูเตี้ยนเห็นเขา สีหน้าดุร้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน เขานั่งยองลงแล้วเลื่อนจานนมมาวางไว้ตรงหน้าโจวเหวิน “รีบกินเร็ว” โจวเหวินรู้สึกกังวลเล็กน้อย กูเตี้ยนไม่ใช่คนชอบพูดจา การจะรอให้เขาบ่นพึมพำกับตัวเองเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นคงเป็นเรื่องที่ไม่สมจริงเท่าไรนัก ฉันจะทำอย่างไรให้กูเตี้ยนยอมเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง? ความคิดนับไม่ถ้วนแล่นเข้ามาในหัวของโจวเหวิน แต่เขาก็ยังหาทางออกไม่ได้ ถามกูเตี้ยนหลังจากคืนร่างเป็นมนุษย์งั้นหรือ? นี่ไม่ใช่วิธีที่ดีแน่ ความสัมพันธ์ของเขากับกูเตี้ยนไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น สถานะของพวกเขาดีกว่าเพื่อนร่วมชั้นที่ไม่รู้จักกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หากเขาเข้าไปถามตรงๆ พวกเขาอาจจะแตกหักกันตรงนั้นเลยก็ได้ ต่อให้ไม่แตกหัก ด้วยนิสัยของกูเตี้ยน เขาคงไม่ยอมบอกอะไรออกมาง่ายๆ แน่ ในขณะที่โจวเหวินกำลังครุ่นคิด กูเตี้ยนก็ดันชามนมเข้าหาปากของเขา โจวเหวินจะดื่มนมแมวได้อย่างไร? เขาจึงหันหน้าหนีไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ต้องการดื่มมัน อย่างไรก็ตาม เมื่อการกระทำของโจวเหวินตกอยู่ในสายตาของกูเตี้ยน เขาก็ถอนหายใจแผ่วเบา “เจ้าเองก็คิดว่ามันไม่ถูกต้องงั้นเหรอ? เจ้าคิดว่าฉันผิดหรือเปล่า?” โจวเหวินพยักหน้าโดยสัญชาตญาณ แต่ทันทีที่พยักหน้า เขาก็รู้สึกนึกเสียใจ เขาเป็นแมว จะไปเข้าใจคำพูดของกูเตี้ยนได้อย่างไร? กูเตี้ยนมองโจวเหวินด้วยความประหลาดใจ ทว่าความสามารถในการยอมรับท่าทีของแมวตัวนี้ดูเหมือนจะเหนือกว่าที่โจวเหวินคาดคิดไว้มาก เขาไม่ได้สงสัยโจวเหวินเลยแม้แต่น้อย เขากลับเชื่อสนิทใจว่านี่เป็นแมวที่ฉลาดมากๆ ตัวหนึ่ง “ฉันเองก็รู้ว่ามันไม่ถูกต้อง แต่ถ้าฉันไม่ทำ พวกเขาจะแพร่ข่าวเรื่องที่ฉันมีสายเลือดของสิ่งมีชีวิตมิติ เมื่อถึงตอนนั้นทุกคนก็จะปฏิบัติกับฉันเหมือนเป็นสัตว์ประหลาด ไม่ใช่คนอีกต่อไป” กูเตี้ยนกล่าว โจวเหวินเกือบจะร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่ากูเตี้ยนจะมีสายเลือดของสิ่งมีชีวิตมิติ เป็นไปได้ไหมว่าพ่อหรือแม่ของกูเตี้ยนเป็นสิ่งมีชีวิตมิติ? มนุษย์กับสิ่งมีชีวิตมิติสามารถมีลูกด้วยกันได้จริงหรือ? ความคิดแปลกประหลาดนับไม่ถ้วนแล่นเข้ามาในหัวของโจวเหวิน “แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา โจวเหวินกับคนอื่นๆ ปฏิบัติกับฉันเหมือนคนปกติ พวกเขาไม่ได้กลัวฉันเพราะรูปลักษณ์ของฉัน พวกเขาไม่รังเกียจฉัน และมองว่าฉันเป็นพวกพ้องของพวกเขา แล้วฉันจะทำเรื่องแบบนั้นลงคอได้อย่างไร? บอกฉันที ฉันควรทำอย่างไร?” กูเตี้ยนกล่าวด้วยความขมขื่นพลางจ้องมองโจวเหวิน กูเตี้ยนไม่มีโอกาสได้คบหากับมนุษย์เพราะปัญหาของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่รู้วิธีสื่อสารกับผู้คน แต่เขากลับสามารถระบายความในใจต่อหน้าแมวได้ นี่ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้าหรอกหรือ? ‘อัดมันเลยสิ อัดไอ้ลูกเต่าตัวนั้นให้ตายไปเลย ใครสนกันว่านายจะเป็นคนหรืออะไร? อย่าว่าแต่เรื่องสายเลือดสิ่งมีชีวิตมิติเลย ต่อให้นายจะเป็นสัตว์ป่า ฉันก็ไม่สนหรอก’ โจวเหวินอยากจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ทันทีที่เขาอ้าปาก มันกลับกลายเป็นเสียงร้อง ‘เมี๊ยว’ โจวเหวินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยกอุ้งเท้าขึ้นหนึ่งข้างแล้วชี้ไปในทิศทางที่เด็กหนุ่มคนนั้นเดินจากไป เขาพยายามชี้ซ้ำๆ หลายครั้งเพื่อบอกให้กูเตี้ยนไปจัดการสั่งสอนมันซะ กูเตี้ยนดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างเมื่อเห็นปฏิกิริยาของโจวเหวิน แววตาของเขาก็เริ่มแน่วแน่ขึ้น “ฉันรู้แล้วว่าจะทำอย่างไร” กูเตี้ยนกล่าวกับโจวเหวินก่อนจะลุกขึ้นแล้ววิ่งตามเด็กหนุ่มคนนั้นไป โจวเหวินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวิ่งตามไป เขายังคงต้องการรู้ว่าทำไมเด็กหนุ่มคนนั้นถึงได้จ้องเล่นงานเขา บางทีเขาอาจจะได้ยินเหตุผลในภายหลังก็ได้ อย่างไรก็ตาม หลังจากกลายเป็นแมว พลังปราณของโจวเหวินก็หายไปจนหมดสิ้น ความเร็วสูงสุดของเขามีเพียงแค่ความเร็วของแมวทั่วไป แล้วเขาจะตามกูเตี้ยนทันได้อย่างไร? กว่าจะตามมาทัน เขาก็เห็นว่ากูเตี้ยนยืนอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่มคนนั้นและดูเหมือนกำลังพูดคุยกันอยู่ “ฉันทำเรื่องนั้นกับโจวเหวินไม่ได้ เปลี่ยนเงื่อนไขอื่นเถอะ” โจวเหวินได้ยินกูเตี้ยนพูดแว่วๆ “เปลี่ยนเงื่อนไขอื่นงั้นเหรอ? แกมีสิทธิ์อะไรมาต่อรองกับฉัน? อย่าบอกนะว่าแกคิดไปเองจริงๆ ว่าโจวเหวินกับคนอื่นๆ เห็นแกเป็นเพื่อน? พวกมันแค่ต้องการใช้ประโยชน์จากแกเพราะแกมันโง่และมีพลังเยอะต่างหาก ถ้าพวกมันรู้ว่าแกมีสายเลือดของสิ่งมีชีวิตมิติ แกคิดว่าพวกมันยังจะเต็มใจให้แกอยู่ในชมรมเสวียนเหวินอีกเหรอ? เมื่อถึงตอนนั้น พวกมันก็จะมองแกเป็นแค่สัตว์ประหลาด เป็นหมูเป็นหมาตัวหนึ่งเท่านั้น ก็เหมือนกับที่แกมันก็แค่สัตว์เดรัจฉานนั่นแหละ” เด็กหนุ่มกล่าวพลางชี้ไปที่ปลายจมูกของกูเตี้ยน