บทที่ 784 - สังหารผู้พิทักษ์ “อย่าบอกนะว่าโจวเหวินเป็นพวกบางแก้ว กลัวจะโดนพวกเราล้อเลียนถ้าทำพลาดน่ะ?” บัตเตอร์ฟลายกล่าวขณะเดินไปพลาง “ฉันเกรงว่ามันคงไม่ง่ายขนาดนั้น” หลี่โหมวไป๋มีข้อสันนิษฐานของตัวเอง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าโจวเหวินกำลังคิดจะทำอะไร ในมุมมองของเขา โจวเหวินคงไม่ทำเรื่องง่ายๆ อย่างการหยดเลือดเพื่อทำพันธสัญญาหรอก มันมีความเป็นไปได้สูงมากที่เขาจะใช้วิธีการบางอย่างเพื่อเพิ่มอัตราความสำเร็จของพันธสัญญา อันที่จริง หลี่โหมวไป๋เคยคิดถึงวิธีที่คล้ายคลึงกันมาก่อน แต่เนื่องจากเขาได้ถ่ายโอนชีวิตจิตวิญญาณ ‘กู่ราชันย์ปีศาจ’ ให้กับหลี่เสวียนไปแล้ว ร่างกายของเขาจึงอ่อนแอลงมาก เขาจึงไม่กล้าใช้วิธีใดๆ ที่เขาเคยใช้ได้ในอดีต หลี่โหมวไป๋สนใจมากว่าโจวเหวินจะใช้วิธีไหน เขาหวังว่าโจวเหวินจะทำสำเร็จ เพราะนั่นจะทำให้เขาสามารถนำวิธีของโจวเหวินไปใช้เป็นแนวทางและยังมีโอกาสในอนาคต โจวเหวินรอจนกระทั่งพวกเขาทิ้งห่างออกไปไกลพอสมควรจึงค่อยลงมือ ทว่าเขาไม่ได้เดินไปทางดักแด้ผู้พิทักษ์ แต่กลับเว้นระยะห่างจากมันออกมา อย่างไรก็ตาม ขณะที่รักษาระยะห่างไว้นั้น เขาก็เรียก ‘ไทแรนต์เบเฮมอธ’ ออกมา ตึง! ไทแรนต์เบเฮมอธมีความสูงกว่าสามเมตร แต่น้ำหนักตัวของมันหนักยิ่งกว่าเหล็กกล้า เมื่อมันตกลงมาในถ้ำ ทั้งถ้ำก็สั่นสะเทือนไปหมด “นั่นมัน... ไทแรนต์เบเฮมอธ... ไทแรนต์เบเฮมอธที่ถูกจัดอยู่ในอันดับสี่... นั่นเป็นสัตว์อัญเชิญของโจวเหวินจริงๆ หรือเนี่ย...” บัตเตอร์ฟลายร้องอุทานด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นไทแรนต์เบเฮมอธ กู่โหลวและคนอื่นๆ ต่างก็ตื่นตระหนกจนดวงตาแทบถลนออกมา ชื่อของไทแรนต์เบเฮมอธเป็นที่รู้จักกันดีของทุกคน ผู้เชี่ยวชาญหลายคนในสมาพันธ์ต่างพากันสืบหาเจ้าของไทแรนต์เบเฮมอธ แต่พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่ามันจะเป็นสัตว์อัญเชิญของโจวเหวิน ก่อนหน้านี้ กู่โหลวเคยคิดว่าโจวเหวินยังเด็กและใจร้อน แต่ในตอนนี้ ด้วยสัตว์เลี้ยงที่น่าสะพรึงกลัวของเขา โจวเหวินคงไม่ได้อ่อนแอไปกว่าผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าของตระกูลตูกู และเขาก็มีสิทธิ์ที่จะเย่อหยิ่งได้จริงๆ “เขาพยายามจะทำอะไรโดยการเรียกไทแรนต์เบเฮมอธออกมา?” หลี่โหมวไป๋มองโจวเหวินด้วยความประหลาดใจ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ดูเหมือนโจวเหวินจะไม่ได้ใช้กลเม็ดเพื่อทำพันธสัญญากับผู้พิทักษ์ และก็เป็นเช่นนั้น ภายใต้สายตาที่หวาดหวั่นของทุกคน ไทแรนต์เบเฮมอธคำรามลั่นและปล่อยหมัดใส่ดักแด้ผู้พิทักษ์ “เขาต้องการสังหารผู้พิทักษ์ ไม่ใช่ทำพันธสัญญา?” ดวงตาของบัตเตอร์ฟลายเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ นี่มันเหนือจินตนาการของเธอไปไกล ตึง! ไทแรนต์เบเฮมอธซัดดักแด้สีเทาจนแตกกระจาย เผยให้เห็นร่างของผู้พิทักษ์ที่อยู่ภายใน ส่วนโจวเหวินนั้นใช้ ‘ผ้าคลุมล่องหน’ ซ่อนตัวไปเรียบร้อยแล้ว ในขณะเดียวกันเขาก็เรียก ‘ทารกปีศาจ’ ออกมาและโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขน ใช้ผ้าคลุมล่องหนบังตัวนางเอาไว้ เพราะชีวิตจริงไม่ใช่เกม หากเขาตายทุกอย่างก็คือจบ โจวเหวินจึงต้องระมัดระวังมากกว่าปกติหลายเท่า หากเขาสามารถหาผู้พิทักษ์ที่เขาสามารถฆ่าในเกมได้ เขาคงไม่ยอมเสี่ยงในชีวิตจริงเช่นนี้ แม้จะอยู่ในสถานะล่องหน โจวเหวินก็ไม่มีความตั้งใจที่จะเข้าใกล้ผู้พิทักษ์ เขาต้องการประเมินก่อนว่าผู้พิทักษ์ตนนี้มีความสามารถอะไรบ้าง ผู้พิทักษ์ในดักแด้สีเทาถูกปกคลุมไปด้วยเปลือกนอกสีดำ บนหัวมีหนวดคล้ายมด ปีกด้านหลังคล้ายจักจั่น ดวงตาเหมือนงู และมีหางแมงป่องสี่หางโผล่พ้นหลัง ผู้พิทักษ์ตนนี้ดูเหมือน ‘กู่’ ในร่างมนุษย์ ร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายชั่วร้าย ทันทีที่หมัดของไทแรนต์เบเฮมอธกำลังจะกระแทกเข้ากับผู้พิทักษ์ ร่างของผู้พิทักษ์ก็เลือนรางไปกะทันหัน หมัดของไทแรนต์เบเฮมอธจึงกระแทกได้เพียงความว่างเปล่า เมื่อมองขึ้นไป พวกเขาก็เห็นผู้พิทักษ์ห้อยหัวอยู่บนเพดานถ้ำเหมือนค้างคาว ดวงตาคล้ายงูจ้องเขม็งไปที่ไทแรนต์เบเฮมอธ นิ้วทั้งสิบของมันกางออก เส้นใยคมกริบประดุจใบมีดประสานกันราวกับใยแมงมุม ห่อหุ้มไทแรนต์เบเฮมอธที่อยู่ด้านล่างเอาไว้ ไทแรนต์เบเฮมอธใช้กำลังจากขา ฉีกก้อนหินแตกกระจาย ร่างของมันพุ่งขึ้นสู่อากาศพร้อมชูหมัดซัดเข้าใส่ใยแมงมุมเบื้องบน หวังจะระเบิดทั้งใยและผู้พิทักษ์ให้แหลกคามือ ทว่าเมื่อหมัดของมันกระทบกับใบมีดใยแมงมุม เส้นใยเหล่านั้นกลับต้านทานแรงเอาไว้ได้ ราวกับว่ามันซัดหมัดใส่ความว่างเปล่า ในขณะที่ใยใบมีดหดตัวและรัดร่างของไทแรนต์เบเฮมอธเอาไว้ ไทแรนต์เบเฮมอธก็เหมือนปลาตัวยักษ์ที่ติดแห ยิ่งดิ้นรน เส้นใยใบมีดก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น นอกจากนี้เส้นใยยังมีแรงยืดหยุ่นสูงมาก ไทแรนต์เบเฮมอธใช้พละกำลังทั้งหมดเพื่อพยายามทำลายเส้นใย แต่ทำได้เพียงทำให้ตาข่ายขยายออกเล็กน้อย พอไทแรนต์เบเฮมอธผ่อนแรง เส้นใยเหล่านั้นก็รัดกลับเข้ามาแน่นกว่าเดิม ผู้พิทักษ์ที่ห้อยหัวอยู่บนเพดานถ้ำขยับตัววูบเดียวก็ปรากฏขึ้นด้านหลังไทแรนต์เบเฮมอธราวกับวาร์ปมาได้ ฝ่ามือและเท้าที่มีเงี่ยงเกี่ยวเข้าที่หลังของไทแรนต์เบเฮมอธ ในเวลาเดียวกันมันก็อ้าปากและแทงลิ้นเข้าไปที่คอของไทแรนต์เบเฮมอธดุจลูกศรสีเลือด โฮก! ไทแรนต์เบเฮมอธเปิดใช้งาน ‘พละกำลังสมบูรณ์แบบ’ โดยตรง แต่พลังอันมหาศาลก็ไม่อาจช่วยให้มันฉีกเส้นใยใบมีดออกได้ แม้จะผลักเส้นใยให้ออกห่างจากร่างได้ แต่มันก็ไม่อาจทำลายเส้นใยให้ขาดสะบั้น “ผู้พิทักษ์แข็งแกร่งกว่าสิ่งมีชีวิตระดับตำนานจริงๆ สัตว์อัญเชิญระดับตำนานอย่างไทแรนต์เบเฮมอธถือเป็นจุดสูงสุดของสิ่งมีชีวิตระดับตำนานแล้ว แต่ก็ยังเป็นรองเมื่อต้องต่อสู้กับผู้พิทักษ์... โจวเหวินคงต้องแย่แน่ๆ ครั้งนี้... ท่านอาจารย์... พวกเราถอยกันเถอะ...” บัตเตอร์ฟลายกล่าวกับหลี่โหมวไป๋ หลี่โหมวไป๋ไม่ตอบ เขาสำรวจไปรอบๆ แต่ดูเหมือนจะหาเป้าหมายไม่พบ เขาขมวดคิ้วและถามว่า “โจวเหวินหายไปไหนแล้ว?” ทุกคนต่างตกใจ สายตาของพวกเขาถูกดึงดูดด้วยการต่อสู้ระหว่างไทแรนต์เบเฮมอธกับผู้พิทักษ์จนไม่ได้สังเกตว่าโจวเหวินหายไปไหน พวกเขากวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นโจวเหวิน เห็นเพียงนกสีทองสลับขาวเกาะอยู่บนหินไม่ไกลนัก พวกมันกำลังเฝ้าดูการต่อสู้ของไทแรนต์เบเฮมอธและผู้พิทักษ์ ในขณะนั้น โจวเหวินกำลังสวมผ้าคลุมล่องหนและเปิดใช้งาน ‘เสียงถอนหายใจของราชันย์’ ไม่นานนัก พลังของเขาก็พุ่งสูงถึงระดับที่เปิดใช้งาน ‘ผู้สังหาร’ ได้โดยไม่มีความลังเล เขาเปิดใช้งาน ‘วงล้อแห่งโชคชะตา’ ของผ้าคลุมล่องหนและแอบเข้าใกล้ผู้พิทักษ์พร้อมกับทารกปีศาจ ความสามารถในการล่องหนของผ้าคลุมล่องหนนั้นมีประโยชน์เหลือเกิน ผู้พิทักษ์ไม่อาจตรวจพบโจวเหวินที่ไร้ตัวตน มันยังคงเกาะอยู่บนหลังของไทแรนต์เบเฮมอธและใช้ลิ้นดูดกลืนพลังงานในร่างของไทแรนต์เบเฮมอธต่อไป โจวเหวินมาถึงด้านหลังมันแล้ว แต่มันก็ยังไม่รู้ตัว โดยไม่มีความลังเล โจวเหวินเรียก ‘ดาบซ่อนแสง’ ออกมาและฟันเข้าที่คอของผู้พิทักษ์ด้วยทักษะ ‘สังหารอมตะ’ เกือบจะในเวลาเดียวกัน ทารกปีศาจในอ้อมแขนของเขาก็ชักดาบปีศาจออกมาและฟันเข้าที่คอของผู้พิทักษ์เช่นกัน ดาบทั้งสองเล่มฟาดฟันลงมาดุจกรรไกร ในระยะที่ใกล้ขนาดนี้ ผู้พิทักษ์ไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนอง หลี่โหมวไป๋และคนอื่นๆ ไม่พบร่องรอยของโจวเหวิน แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวน เมื่อพวกเขาหันกลับไปก็พบว่าโจวเหวินลอยตัวอยู่กลางอากาศ ส่วนผู้พิทักษ์ถูกตัดศีรษะและหัวก็ร่วงลงสู่พื้น ตุบ! ร่างไร้หัวของผู้พิทักษ์ร่วงหล่นจากฟ้าลงมากองกับพื้น ใยใบมีดที่รัดร่างไทแรนต์เบเฮมอธไว้ก็สลายหายไปเช่นกัน โจวเหวินลอยตัวอยู่อย่างระมัดระวังและสะบัดฝ่ามือราวกับกำลังปัดคราบเลือดทิ้ง บัตเตอร์ฟลาย กู่โหลว และคนอื่นๆ ต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่เห็นดาบซ่อนแสงที่ล่องหนอยู่ พวกเขาจึงจินตนาการไปว่าโจวเหวินใช้เพียงฝ่ามือเดียวก็สามารถตัดหัวของผู้พิทักษ์ได้แล้ว