บทที่ 875 - ฉกชิงสมบัติจากเตาหลอมโอสถ พื้นที่ใต้ดินอันกว้างใหญ่ได้กลายเป็นโลกแห่งลมและไฟไปเสียแล้ว โจวเหวินไม่ได้สนใจการต่อสู้ระหว่างกระบี่หินกับชายชราคนนั้น ความสนใจทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับเตาหลอมโอสถ ไม่ว่าจะมองอย่างไร สายลมอันน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นก็ดูเหมือนจะถูกเตรียมไว้เพื่อเตาหลอมโอสถโดยเฉพาะ เตาหลอมใช้พลังของสายลมช่วยเร่งโหมเปลวเพลิงจนร้อนแรงถึงขีดสุด เตาหลอมนี้กำลังหลอมโอสถอมตะอยู่จริงหรือ? โจวเหวินตั้งคำถามขณะใช้ ‘ผู้ฟังความจริง’ (Truth Listener) สังเกตสถานการณ์ภายในเตาหลอม ทว่าเนื่องจากลมและไฟข้างในนั้นรุนแรงเกินไป เขาจึงไม่สามารถรับรู้ข้อมูลอะไรได้มากนัก ขณะที่โจวเหวินกำลังเฝ้าสังเกตอยู่นั้น ลำแสงสายหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นภายในเตา แม้จะอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ แต่ลำแสงนั้นก็ยังเห็นได้ชัดเจน “ในที่สุดมันก็ออกมาแล้วหรือ? ข้ารอคอยวันนี้มาเนิ่นนานเหลือเกิน” ชายชราตื่นเต้นทันทีที่เห็นแสงนั้นในเตาหลอม ร่างกายของเขาเปล่งประกายสีหยกออกมาขณะผลักดันให้กระบี่หินล่าถอยไป เขาบินตรงไปยังเตาหลอมโอสถและใช้มือข้างหนึ่งคว้าฝาเตาหมายจะเปิดออก ทว่ากระบี่หินไม่ยอมแพ้ มันโผบินขึ้นมาอีกครั้งและฟันเข้าที่แขนของชายชรา บังคับให้เขาต้องปล่อยมือจากฝาเตา เนื่องจากแรงกดดันจากกระบี่หิน ทำให้ชายชราพลาดการเปิดฝาเตาไปหลายครั้ง “เจ้าสู้กับข้ามาหลายปีขนาดนี้ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้อีกหรือ?” ชายชราโกรธจัด เขาถอยร่นออกมาและผละจากการต่อสู้กับกระบี่หินชั่วคราว แสงสีหยกบนร่างกายของเขาไปรวมตัวอยู่ที่มือขวา ทำให้มือที่คล้ายหยกนั้นดูใสกระจ่างยิ่งขึ้น กระบี่หินดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอันตรายเช่นกัน มันไม่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าบิ่นเหมือนก่อน กระบี่หินเริ่มรวบรวมพลังและมีอักขระปรากฏขึ้นบนใบกระบี่หิน อักขระเหล่านั้นแฝงไว้ด้วยพลังประหลาด การปรากฏขึ้นของแต่ละอักขระทำให้ตัวกระบี่ดูหนักอึ้งขึ้น โจวเหวินสังเกตอย่างละเอียดและตระหนักว่าอักขระที่ปรากฏบนกระบี่หินนั้นคือ ‘กฎ’ “ผู้ใดขัดขืนเบื้องบน... จักต้องถูกประหาร...” เมื่อกฎปรากฏขึ้น กระบี่หินดูเหมือนจะมีพลังที่ไร้คู่เปรียบ มันตวัดฟันใส่ชายชราด้วยอำนาจแห่งการกดขี่ มือขวาที่ใสราวกับคริสตัลของชายชรายื่นออกไปแทบจะในเวลาเดียวกัน วินาทีที่เขายื่นมือขวาออกไป กาลเวลาและมิติดูเหมือนจะควบแน่น ทุกสิ่งหยุดนิ่ง ราวกับมีเพียงมือของเขาเท่านั้นที่ยังเคลื่อนไหว เคร้ง! กระบี่หินถูกมือขวาของชายชราปัดกระเด็นไปจริงๆ กฎบนตัวกระบี่ก็ถูกทำลายลงด้วย แม้กระบี่หินจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะกระเด็นเข้าไปในวังวนแห่งเปลวเพลิง ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร หลังจากชายชราปัดกระบี่หินจนกระเด็นไป เขาก็รีบพุ่งตรงไปยังเตาหลอมโอสถทันที เมื่อไร้ซึ่งกระบี่หินมาขัดขวาง เขาจึงยกฝาเตาอันหนักอึ้งด้วยมือข้างหนึ่งและยื่นมืออีกข้างไปคว้าไอเทมที่ส่องประกายอยู่ข้างใน ทว่าในวินาทีที่ชายชรากำลังจะคว้าไอเทม แสงสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากเตาหลอมกะทันหัน ชายชราถูกโจมตีเข้าอย่างจังโดยไม่ทันตั้งตัว เขาหวีดร้องออกมาทันทีแล้วร่วงหล่นลงไป แสงอันเจิดจ้าในเตาหลอมดูราวกับดวงอาทิตย์ที่ผุดขึ้นมาจากเตาหลอมโอสถ หลังจากหลุดออกมาจากเตา แสงของไอเทมนั้นก็ค่อยๆ หรี่ลง เมื่อนั้นเองโจวเหวินจึงได้เห็นว่ามันคือ ‘กระจกหยินหยาง’ ของจิงเต้าเซียน จิงเต้าเซียนกระโดดออกมาจากเตาหลอมและยืนอยู่บนนั้น เขาถือกระจกหยินหยางพลางยิ้มให้ชายชรา “เจ้าเป็นใคร? กล้าดียังไงถึงมาวางแผนใส่คนอย่างข้า?” ชายชราพยายามฝืนลุกขึ้นยืน แต่เมื่อจิงเต้าเซียนโบกกระจกหยินหยางในมือ ร่างกายของชายชราก็สูญเสียการควบคุมราวกับหุ่นเชิด เขาร่วงหล่นจากภูเขาตกลงไปในเปลวเพลิง “เจ้าเป็นเพียงแค่นักปรุงยา คิดว่าตัวเองคู่ควรกับการถูกเรียกว่าราชาเชียวหรือ?” จิงเต้าเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงดูแคลน “หัวหน้าจิง ท่านนี่สุดยอดจริงๆ ตาแก่นั่นดูท่าทางเก่งกาจไม่เบา ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะรับมือท่านไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว” หลิวอวิ๋นประจบ จิงเต้าเซียนกล่าวว่า “ไม่หรอก ข้าแค่ฉวยโอกาสจู่โจมทีเผลอเท่านั้น ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ถึงเขาจะเป็นแค่นักปรุงยา แต่เขาก็ได้หลอมรวมเข้ากับผู้พิทักษ์สุสานจักรพรรดิผู้ก่อตั้ง ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ เขาได้วิวัฒนาการจนถึงระดับ ‘เทอร์เรอร์’ (Terror) แล้ว มนุษย์น้อยคนนักที่จะต่อกรกับเขาได้ในตอนนี้” เมื่อเห็นจิงเต้าเซียนยอมรับว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายชราและอาศัยการลอบโจมตีจนได้เปรียบ โจวเหวินและหลิวอวิ๋นก็ยิ่งหวาดกลัวเขามากขึ้นไปอีก ร่างของชายชรายังคงน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง เขาพุ่งออกมาจากวังวนเปลวเพลิงด้วยความโกรธเกรี้ยวหมายจะสังหารจิงเต้าเซียน ทว่าเขาได้รับบาดเจ็บจากกระจกหยินหยางไปแล้ว กระจกนั้นได้ล็อกเป้าหมายไปที่จิตวิญญาณของเขา เพียงแค่จิงเต้าเซียนหมุนกระจกเบาๆ ร่างของชายชราก็กระเด็นออกไปอีกครั้ง เดิมทีนั้นกระบี่หินมองว่าชายชราเป็นศัตรูคู่อาฆาต แต่คราวนี้มันกลับไม่ฉวยโอกาสซ้ำเติม แต่กลับพุ่งเข้าใส่จิงเต้าเซียนแทน จิงเต้าเซียนยกกระจกหยินหยางขึ้นต้านรับกระบี่หิน ชายชราพุ่งกลับเข้ามาเช่นกัน แต่น่าเสียดายที่เขาถูกกระจกหยินหยางควบคุมอยู่ ทำให้พุ่งเข้าใส่คมกระบี่ของกระบี่หินโดยไม่ได้ตั้งใจ ดังนั้น การต่อสู้จึงกลับกลายเป็นระหว่างชายชรากับกระบี่หินอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ชายชราไม่ได้สู้กับกระบี่หินด้วยความเต็มใจเหมือนก่อน แต่เขากำลังถูกจิงเต้าเซียนควบคุมอยู่ “เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้กระบี่หินยังอยากจะสังหารชายชราอยู่เลย ทำไมพอมีโอกาสถึงเอาแต่หลบเลี่ยงไปมาล่ะ?” หลิวอวิ๋นสงสัย โจวเหวินกล่าวว่า “ถ้าข้าเดาไม่ผิด กระบี่หินน่าจะมีพลังของกฎบางอย่าง มันคือตัวตนที่แท้จริงที่เฝ้าที่แห่งนี้ ก่อนหน้านี้กระบี่หินไม่ได้ทุ่มสุดกำลังเพื่อหยุดจิงเต้าเซียน เพราะมันคงคิดว่าจิงเต้าเซียนไม่มีทางเอาไอเทมในเตาหลอมไปได้ และตาแก่นั่นคือภัยคุกคามที่แท้จริง นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงยังเฝ้าพระราชวังต่อไป” “แต่ตอนนี้กระบี่หินตระหนักแล้วว่าจิงเต้าเซียนเป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่กว่าชายชราคนนั้น และตัวมันเองก็รับมือจิงเต้าเซียนลำพังไม่ได้ มันจึงไม่สามารถหยุดจิงเต้าเซียนจากการชิงสิ่งที่อยู่ข้างในเตาหลอมได้ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงไม่ฆ่าชายชรา มันหวังว่าชายชราจะหลุดจากการควบคุมของจิงเต้าเซียนและกลับมาอยู่ในสภาวะสามเส้าอีกครั้ง” โจวเหวินกล่าวหลังจากครุ่นคิด ดวงตาของหลิวอวิ๋นเป็นประกาย เขาเบาเสียงลงและใช้เคล็ดวิชาลึกลับส่งกระแสเสียงให้โจวเหวินได้ยินเพียงผู้เดียว “ในเมื่อพวกมันกำลังคานอำนาจกันอยู่ ข้ากับเจ้าจะมีโอกาสชิงไอเทมในเตาหลอมได้ไหม?” ในขณะนั้นเอง แสงอีกก้อนหนึ่งก็สว่างขึ้นในเตาหลอม มันต่างจากแสงที่จิงเต้าเซียนสร้างขึ้นด้วยกระจกหยินหยาง แสงนี้มีความอบอุ่นดุจหยก แต่กลับให้ความรู้สึกสดชื่นท่ามกลางเตาหลอมที่แผดเผา “ลมและไฟภายนอกเตาหลอมก็น่ากลัวมากอยู่แล้ว เปลวเพลิงข้างในยิ่งน่าสะพรึงกลัวกว่า ข้าเกรงว่าต่อให้เป็นเกราะระดับตำนานก็คงต้านไม่ไหว ถ้าเราเข้าไปก็คงเหลือแต่เถ้าถ่าน แล้วเราจะเอาของข้างในมาได้อย่างไร?” โจวเหวินกล่าว “วิชา ‘ขโมยดารา’ (Star Stealer) ของข้านั้นไร้เทียมทาน มีอะไรที่ข้าเอามาไม่ได้บ้าง?” หลิวอวิ๋นไม่เชื่อว่าเขาจะไม่ได้สิ่งที่อยู่ข้างในเตาหลอม “ทำไมเราไม่ร่วมมือกันล่ะ? ข้าจะรับหน้าที่ขโมยของข้างในเตาหลอม ส่วนเจ้าก็ใช้ความสามารถในการเทเลพอร์ตและวิชา ‘มุดดิน’ (Earth Escape) ช่วยข้าหนี หลังจากได้มาแล้วเราก็แบ่งไอเทมกันคนละครึ่ง” โจวเหวินมองไปยังจิงเต้าเซียนที่กำลังต่อสู้กับกระบี่หินและชายชราอย่างดุเดือด เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา เขาจึงพยักหน้าและตอบว่า “ตกลง”