Chapter 864 - Selling the Sword

Published Apr 2, 2026, 10:24 AM

บทที่ 864 - การขายดาบ โจวเหวินยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ สักพักก่อนจะเริ่มเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังการโต้เถียงกันระหว่างหลิวหยุนกับชายชรา หลิวหยุนยืนกรานจะซื้อดาบสำริดของชายชรา แต่ฝ่ายนั้นกลับปฏิเสธหัวชนฝาไม่ว่าจะเสนอราคาเท่าไรก็ตาม คนหนึ่งอยากจะซื้อ อีกคนกลับไม่ยอมขาย พวกเขาจึงเริ่มมีปากเสียงกัน ไม่ใช่ว่าชายชราไม่ยอมขายจริงๆ แต่เขาตั้งเงื่อนไขว่าต้องใช้ ‘สัตว์อัญเชิญระดับตำนาน’ มาแลกเปลี่ยนเท่านั้น หากไม่ได้ตามนี้ ต่อให้ให้เงินมากแค่ไหนเขาก็ไม่ขาย ชายชรายังอ้างว่าดาบสำริดเล่มนี้ขุดพบจากสุสานจักรพรรดิผู้ก่อตั้ง (Founding Emperor Tomb) ตั้งแต่ก่อนจะเกิดพายุต่างมิติขึ้น มันคือดาบของจักรพรรดิผู้ก่อตั้งนั่นเอง ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเขา ต่อให้มันจะเป็นดาบของจักรพรรดิผู้ก่อตั้งจริง ในยุคสมัยปัจจุบันมันก็ไม่ได้มีค่าอะไรมากไปกว่าของเก่าเก็บ กระนั้นชายชราก็ยังยืนกรานที่จะแลกดาบกับสัตว์อัญเชิญระดับตำนาน หลิวหยุนเองก็ไม่รู้ว่ากำลังวางแผนอะไรอยู่ เขาตื๊อจะซื้อดาบเล่มนี้ให้ได้ แต่ตัวเขากลับไม่มีสัตว์อัญเชิญระดับตำนานออกมาแสดง ‘มีบางอย่างผิดปกติ คนหน้าหนาอย่างหลิวหยุนจะมาซื้อดาบอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้ได้ยังไง? ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะมาโวยวายที่นี่ ถ้าเขาอยากได้ดาบเล่มนั้นจริงๆ เขาน่าจะแอบขโมยไปแล้ว... เจ้าหมอนี่กำลังคิดจะทำอะไรกันแน่?’ โจวเหวินคิดในใจ “ผมจะให้ไข่สัตว์อัญเชิญมนุษย์สำริดระดับมหากาพย์ (Epic Bronze Man Companion Egg) สามฟองเป็นการแลกเปลี่ยนกับดาบของคุณ” หลิวหยุนพูดกับชายชรา “ต่อให้เอามาสิบฟองข้าก็ไม่แลก สามฟองน่ะยิ่งไม่ต้องพูดถึง” ชายชราดื้อรั้นมาก เขากอดดาบสำริดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เรียกว่าหัวชนฝาของแท้ เมื่อคนอื่นๆ ได้ยินว่าหลิวหยุนต้องการเอาไข่สัตว์อัญเชิญมนุษย์สำริดถึงสามฟองมาแลกกับดาบสำริดกากๆ เล่มหนึ่ง พวกเขาก็พากันตกตะลึง “แล้วถ้าห้าฟองล่ะ? นี่คือทั้งหมดที่ผมมีแล้ว” หลิวหยุนพูดพร้อมวางไข่สัตว์อัญเชิญห้าฟองลงตรงหน้าชายชรา ทุกคนที่เห็นภาพนี้ต่างก็ต้องประหลาดใจ คนท้องถิ่นน้อยคนนักที่จะไม่รู้จักไข่สัตว์อัญเชิญมนุษย์สำริด ต่อให้ไม่เคยครอบครองด้วยตัวเอง แต่ก็ต้องเคยผ่านตามาบ้างแน่นอน ไข่สัตว์อัญเชิญทั้งห้าฟองที่หลิวหยุนนำออกมานั้นเป็นของมนุษย์สำริดอย่างไม่ต้องสงสัย “เฮ้ย นายมีไข่สัตว์อัญเชิญมนุษย์สำริดตั้งห้าฟอง ทำไมไม่เอาไปแลกของดีๆ ล่ะ? ทำไมต้องมาแลกกับดาบกากๆ ของตาแก่นั่นด้วย?” คนข้างๆ คนหนึ่งเอ่ยถาม ทุกคนต่างเห็นด้วย ไข่สัตว์อัญเชิญมนุษย์สำริดนั้นโด่งดังมาก แต่มันมีจำนวนไม่มากนัก ราคาของมันจึงสูงลิ่ว การที่สามารถควักออกมาได้ถึงห้าฟองในคราวเดียวเป็นสิ่งที่แม้แต่คนเฒ่าคนแก่ที่มาตั้งแผงขายของที่นี่ก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน “ไม่มีอะไรหรอก ผมแค่ชอบดาบเล่มนั้น ผมคิดว่ามันอาจจะเป็นสมบัติก็ได้” หลิวหยุนตอบอย่างไม่ใส่ใจ “นี่มันสมบัติชัดๆ ถ้าเจ้าอยากได้ ก็ต้องเอาสัตว์อัญเชิญระดับตำนานมาแลก ไม่อย่างนั้นจะพูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์” ชายชรากล่าวอย่างหนักแน่น ทุกคนเริ่มรู้สึกว่าหลิวหยุนกับชายชรานั้นเสียสติไปแล้ว หลิวหยุนเป็นพวกผลาญสมบัติ ส่วนตาแก่นั่นก็เป็นคนโง่ ชายร่างกำยำคนหนึ่งเบียดเข้ามาข้างหน้า เขามองดูไข่สัตว์อัญเชิญมนุษย์สำริดทั้งห้าฟองบนพื้นพร้อมกับกลืนน้ำลายแล้วหันไปพูดกับหลิวหยุน “พี่ชาย ผมมีดาบเล่มหนึ่งที่หน้าตาพอๆ กับของตาแก่นั่น ถ้าพี่อยากได้ ผมขายให้ในราคาห้าฟองเหมือนกัน” “ผมต้องการดาบสมบัติที่ขุดมาจากสุสานจักรพรรดิผู้ก่อตั้ง นายคิดว่าผมอยากได้ดาบอะไรก็ได้งั้นเหรอ?” หลิวหยุนเบะปาก “เฮ้ย พูดจาอะไรแบบนั้น ดาบของผมเล่มนี้เป็นสมบัติที่คุณทวดของผมขุดขึ้นมาจากสุสานจักรพรรดิผู้ก่อตั้งเลยนะ” ชายคนนั้นรีบพูด “จริงเหรอ?” หลิวหยุนมองดูดาบในมือของชายคนนั้นอย่างไม่ค่อยเชื่อถือเท่าไรนัก จริงอย่างที่ว่า ดาบโบราณทั้งสองเล่มนั้นมีความคล้ายคลึงกันมากโดยมีความแตกต่างเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อพิจารณาจากภาพรวมของดาบทั้งสองเล่ม มีความเป็นไปได้สูงว่ามันมาจากยุคสมัยเดียวกัน “แน่นอนว่าต้องจริงสิ มันต้องของจริงยิ่งกว่าของตาแก่นั่นเสียอีก” ชายร่างกำยำกล่าวพร้อมตบหน้าอกตัวเองยืนยัน อย่างไรก็ตาม ชายชรากลับกล่าวอย่างเย็นชา “อย่าโลภในลาภเล็กน้อยเลย ถ้าเจ้าโลภ เจ้าจะต้องเสียใจภายหลัง การซื้อของปลอมด้วยไข่สัตว์อัญเชิญตั้งห้าฟองมันจะได้ประโยชน์อะไร?” “ตาแก่ แกเรียกของใครว่าของปลอม? คนที่ขายของปลอมน่ะมันแกต่างหาก!” ชายคนนั้นโกรธจัด หลิวหยุนหัวเราะแล้วพูดกับชายชรา “ตาแก่ อย่าบอกนะว่าท่านกำลังเสียดาย? สายไปแล้วล่ะ ผมไม่ซื้อดาบของท่านแล้ว มาดูกันว่าจะมีใครเสนอราคาสูงขนาดนี้ให้ท่านอีกไหม” พูดจบ หลิวหยุนก็ผลักไข่สัตว์อัญเชิญทั้งห้าฟองไปให้ชายร่างกำยำแล้วพูดว่า “ผมไม่สนหรอกว่าของนายจะแท้หรือปลอม ผมจะซื้อเล่มของนายเนี่ยแหละ ผมอยากให้ตาแก่นั่นนั่งเสียดายเล่น” ชายร่างกำยำดีใจมาก เขาคว้าไข่สัตว์อัญเชิญมนุษย์สำริดไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความที่ยังไม่มั่นใจนัก เขาจึงให้คนอื่นช่วยตรวจสอบให้ หลังจากยืนยันว่าเป็นไข่สัตว์อัญเชิญมนุษย์สำริดจริงๆ เขาก็ส่งดาบโบราณเล่มนั้นให้หลิวหยุน “ตาแก่ นั่งเสียใจไปเถอะนะ” หลิวหยุนพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป โจวเหวินสวมผ้าคลุมล่องหนและแอบสะกดรอยตามไปเงียบๆ หลิวหยุนไม่ได้ตรงกลับเข้าเมือง หลังจากเลี้ยวไปมาพักใหญ่ เขาก็วิ่งไปที่รากไม้ใหญ่ในป่าใกล้ๆ แล้วนั่งสูบบุหรี่ ครู่ต่อมา เขาก็เห็นชายชราที่พยายามขายดาบแอบย่องเข้ามาในป่า เมื่อโจวเหวินเห็นชายชรา เขาก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที ทั้งสองคนนี้ร่วมมือกัน พวกเขาจงใจสร้างความวุ่นวายเพื่อหลอกล่อให้ชายร่างกำยำยอมขายดาบของเขา ชายร่างกำยำคนนั้นเป็นนักล่าอิสระที่บังเอิญเข้ามาในโซนมิติ ไม่ใช่พวกที่มาตั้งแผงขายของประจำ พวกเขาต้องการดาบของชายคนนั้น แต่ไม่สะดวกจะไปขอซื้อตรงๆ จึงวางแผนล่อหลอกแบบนี้ขึ้นมา ‘ดาบโบราณเล่มนั้นคืออะไรกันแน่? มันมีค่าพอที่หลิวหยุนจะลงทุนลงแรงขนาดนี้เลยเหรอ?’ โจวเหวินแอบประเมินดาบโบราณในอ้อมแขนของหลิวหยุน “เป็นไงบ้าง? ของจริงหรือเปล่า?” ชายชราถามหลิวหยุนหลังจากเข้ามาถึง “ไม่มีปัญหา มันของจริง ด้วยดาบเล่มนี้ เราจะสามารถเข้าไปในสุสานจักรพรรดิผู้ก่อตั้งได้แล้ว” หลิวหยุนกล่าว “ขอข้าดูหน่อย” ชายชราพูดพลางเอื้อมมือจะไปคว้าดาบ ทว่าหลิวหยุนชักมือกลับ ไม่ยอมให้ชายชราแตะต้องดาบ เขาพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “รีบร้อนไปทำไม? เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าผมจะเป็นคนถือดาบและเปิดประตู พอเรากลับมาค่อยแบ่งสมบัติกันอย่างเท่าเทียม ในเมื่อดาบอยู่กับผม ท่านไม่ต้องห่วงหรอก ไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน” “ข้าแค่กลัวว่าเจ้าจะถูกหลอก ข้าจะช่วยดูให้ว่านั่นใช่ ‘ดาบจักรพรรดิฉิน’ (Emperor Qin Sword) ของจริงหรือไม่” ชายชรากล่าวโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน “ปกติมีแต่ผมที่หลอกคนอื่น ไม่เคยมีใครมาหลอกผมหรอก ท่านวางใจเถอะ” หลิวหยุนกอดดาบโบราณไว้แน่นแล้วถามชายชรา “เราจะลงมือกันเมื่อไหร่?” “ยิ่งเร็วยิ่งดี ถ้าเจ้าพร้อมแล้ว คืนนี้เราจะลงมือกัน” ชายชรากล่าว “ได้ ตกลงตามนี้ คืนนี้เจอกันที่หน้าสุสานจักรพรรดิผู้ก่อตั้ง” หลิวหยุนหันหลังเดินจากไป ชายชราเฝ้ามองจนกระทั่งแผ่นหลังของหลิวหยุนลับสายตาไปจึงหันหลังเดินจากไปเช่นกัน โจวเหวินแอบมองไปในทิศทางที่ชายชราจากไปพลางครุ่นคิด เขารู้สึกตะหงิดใจว่าชายชราคนนี้คุ้นตาชอบกล ราวกับว่าเขาเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่จากใบหน้าและรูปร่างแล้ว เขากลับไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคนผู้นี้เลย ‘ชายชราคนนี้... หรือจะเป็น จิ่งเต้าเซียน (Jing Daoxian)...’ ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของโจวเหวินเมื่อนึกถึงความรู้สึกคุ้นเคยนั้น นั่นเป็นเพราะกลิ่นอายที่ชายชราปล่อยออกมาเป็นครั้งคราวนั้นคล้ายคลึงกับของจิ่งเต้าเซียนมาก แม้ว่ารูปร่างหน้าตาจะแตกต่างกันก็ตาม การปลอมแปลงรูปร่างหน้าตาไม่น่าจะเป็นเรื่องยากสำหรับจิ่งเต้าเซียน ‘ข้าว่าน่าจะเป็นเขามากที่สุด แต่ทำไมเขาถึงมาอยู่กับหลิวหยุนได้ล่ะ? แล้วทำไมทั้งสองคนถึงต้องการเข้าไปในสุสานจักรพรรดิผู้ก่อตั้ง?’ โจวเหวินเต็มไปด้วยความสงสัย

React

Discussion