บทที่ 922 - หน่วยคุมกฎ "พวกท่านคิดจะปฏิบัติกับสหายของข้าประหนึ่งอาชญากรแล้วคุมตัวไปสอบสวนอย่างนั้นหรือ? ข้าจะมิยอมให้เรื่องพรรค์นั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด!" หวังซิวอิ่งแผดเสียงตวาดกร้าวด้วยโทสะที่เดือดพล่าน "ต่อให้เจ้าจะเป็นถึงศิษย์สายตรงของเจ้าสำนัก แต่เจ้าก็หามีสิทธิ์ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์อันศักดิ์สิทธิ์ของสำนักได้ไม่ บุรุษลึกลับที่มิรู้หัวนอนปลายเท้าผู้นี้อาจเป็นภัยคุกคามร้ายแรงต่อพวกเรา และในฐานะผู้อาวุโสใหญ่แห่งหน่วยคุมกฎ ข้าจะมิยอมให้สิ่งใดเกิดขึ้นกับสำนักเป็นอันขาด... อย่าได้ผูกใจเจ็บเลยแม่นางหวัง ข้าเพียงแต่ทำตามหน้าที่เท่านั้น" ผู้อาวุโสกู่ส่ายศีรษะพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไม่! หากพวกท่านฝืนใจพาตัวเขาไป ข้าจะยุติการปรุงโอสถให้แก่สำนักโดยสิ้นเชิง!" คำประกาศของหวังซิวอิ่งสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งบริเวณ ทำเอาผู้คนในที่นั้นถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง "สวรรค์... ศิษย์พี่หญิงหวังถึงกับยอมทำเพื่อเขาขนาดนี้เชียวหรือ... มิต้องสงสัยเลยว่าเขาต้องเป็น 'คู่บำเพ็ญเพียร' ของนางอย่างแน่นอน!" เหล่าศิษย์รอบข้างต่างกระซิบกระซาบด้วยความตกใจ ผสมปนเปไปกับความเลื่อมใสในความกล้าบ้าบิ่นของนางที่กล้าต่อกรกับผู้อาวุโสกู่ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความอำมหิตไร้ปรานี "ศิษย์พี่หญิงหวัง! เหตุใดท่านต้องทำเพื่อมันถึงเพียงนี้? ท่านคิดจะทิ้งความทุ่มเททั้งหมดที่มีต่อสำนักเพียงเพื่อไอ้หน้าจืดนี่จริงๆ หรือ?! ต่อให้ท่านจะเป็นศิษย์ของเจ้าสำนัก แต่การขัดขืนกฎสำนักอาจนำไปสู่การถูกเนรเทศได้นะ! ข้าจะมิยอมให้ท่านต้องเสียสละตัวเองแบบนั้นเด็ดขาด!" ศิษย์กู่ก้าวออกมาข้างหน้าพลางตะโกนก้องด้วยความไม่ยินยอม "หึ! คิดหรือว่าอาจารย์ของข้าจะไล่ข้าออกจากสำนักเพราะเรื่องเพียงเท่านี้ และต่อให้ข้าต้องถูกขับไล่ออกไปจริงๆ... เหตุผลเดียวที่ข้าเข้าร่วมสำนักนี้ก็เพราะเขา!" หวังซิวอิ่งโพล่งออกมา ทำเอาทุกคนในที่นั้นถึงกับเงียบกริบราวกับถูกมนต์สะกด "อะไรนะ? ศิษย์พี่หญิงหวังเข้าสำนักมาเพื่อชายผู้นี้งั้นหรือ?" เหล่าศิษย์ต่างตกตะลึงในความรักอันลึกซึ้งของนาง แม้แต่หยวนเองยังต้องชายตามามองนางด้วยความฉงนหลังจากได้ยินคำกล่าวนั้น "เจ้าเข้าสำนักมาเพื่อข้าอย่างนั้นหรือ? แต่ข้าจำไม่ได้เลยว่าเคยขอให้เจ้าทำเรื่องเช่นนั้น..." หยวนเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ "ข้าจะอธิบายให้เจ้าฟังทีหลัง..." หวังซิวอิ่งตอบกลับด้วยดวงตาที่เริ่มสั่นไหวและใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ ศิษย์กู่ขบกรามแน่นจนเกิดเสียงกรอดด้วยความริษยาที่เผาไหม้ในอก เมื่อเห็นท่าทางขัดเขินอันแสนเย้ายวนของนางที่มีต่อชายอื่น 'เหตุใดต้องเป็นไอ้สวะนั่นด้วย?! เหตุใดนางถึงไม่มองข้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเสน่หาเช่นนั้นบ้าง! บัดซบ! ข้าสาบานเลยว่าหากข้ามิอาจสังหารเจ้าได้ ก็อย่ามาเรียกข้าว่าแซ่กู่!' เขาคร่ำครวญในใจด้วยความคลั่งแค้น "ท่านอา!" ศิษย์กู่หันไปเรียกผู้อาวุโสของตน ผู้อาวุโสกู่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยสำทับ "ศิษย์หวัง หากเจ้ายังขืนเล่นละครตบตาต่อไป ข้าคงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องกักตัวเจ้าไว้ด้วย! ยามนี้ท่านเจ้าสำนักมิอยู่ และนางอาจจะไม่กลับมาอีกวันสองวัน... เจ้าปรารถนาจะใช้เวลาสองวันข้างหน้าหลังลูกกรงเหล็กอย่างนั้นหรือ?! การตัดสินใจของเจ้าจะสั่นคลอนชื่อเสียงและสถานะของเจ้าในสำนักอย่างใหญ่หลวง! นี่หรือคือวิธีที่เจ้าจะตอบแทนสำนักหลังจากทุกสิ่งที่พวกเราเคยมอบให้... ทั้งหมดนี้เพียงเพื่อสายลับที่ไม่มีแม้แต่ชื่อผู้นี้งั้นรึ?!" หวังซิวอิ่งขบฟันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความโกรธแค้นก่อนจะแผดเสียง "หากนั่นคือสิ่งที่ข้าต้องทำเพื่อปกป้อง—" ทว่า ในทันใดนั้นเอง หยวนกลับเอื้อมมือมาแตะแผ่นหลังของนางเบาๆ เพื่อหยุดบทสนทนา "ข้าจะไปกับพวกเขาก็ได้ พวกเขาเพียงแค่ต้องการสอบสวนข้าไม่ใช่หรือ? ถ้าเช่นนั้นข้าก็แค่ตอบความจริงไปเสียก็สิ้นเรื่อง... ไม่มีความจำเป็นต้องทำให้สถานการณ์บานปลาย หรือให้เจ้าต้องมาเสียสละตัวเองเพื่อเรื่องเล็กน้อยแค่นี้เลย อีกประเดี๋ยวข้าก็กลับมาแล้ว" "หยวน... ข้าขอโทษ... หากอาจารย์ของข้าอยู่ที่นี่ เรื่องพวกนี้ย่อมไม่มีวันเกิดขึ้นกับเจ้าแน่ แต่ไม่ต้องกังวลนะ! ทันทีที่นางกลับมา ข้าจะบอกให้นางช่วยเหลือเจ้าทันที! นางย่อมไม่มีวันปฏิเสธข้าแน่!" หยวนคลี่ยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น "ข้าก็มีความรู้สึกว่านางคงจะไม่ปฏิเสธเช่นกัน" เขาก้าวเท้าเดินออกจากข้างกายของนาง มุ่งหน้าไปยังกลุ่มคนของหน่วยคุมกฎอย่างมั่นคง "สวมกุญแจมือมันซะ!" ผู้อาวุโสกู่สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด หยวนมิได้ขัดขืน เขาปล่อยให้เหล่าศิษย์พันธนาการข้อมือด้วยกุญแจมือที่ทำจากคริสตัลสีแดงชาดอันแปลกประหลาด หยวนคาดหวังว่าอาจมีผลกระทบพิเศษบางอย่างเกิดขึ้นจากกุญแจมือนั้น แต่เขากลับมิรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงใดๆ เลย "อย่าได้คิดตื้นๆ จะทำอะไรแผลงๆ เชียว กุญแจมือนี้นำมาจาก 'ผลึกสะกดวิญญาณ' ซึ่งจะสะกดรากฐานการบ่มเพาะของเจ้าทันทีที่สวมใส่ ยามนี้เจ้าก็มิต่างอะไรกับสามัญชนคนธรรมดาที่ไร้ซึ่งพลัง!" ศิษย์กู่เอ่ยพลางแสยะยิ้มอย่างมาดร้าย "อย่างนั้นหรือ?" หยวนยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ เพราะเขายังคงสัมผัสได้ถึงพลังบ่มเพาะของตนเองอย่างชัดเจน เรื่องนี้ทำให้เขานึกถึงคราวที่เขาและหวังซิวอิ่งบังเอิญหลงไปยังนครมังกรโบราณ ที่ซึ่งพวกเขาถูกกักขังด้วยกุญแจมือชนิดเดียวกันนี้ "แล้วเจอกัน!" หยวนเอ่ยลาพลางสบตาหวังซิวอิ่ง "หุบปากแล้วเดินไปได้แล้ว!" ศิษย์คนหนึ่งใช้ไม้พลองจิ้มกระแทกใส่ตัวหยวน "ลองจิ้มข้าอีกครั้งดูสิ แล้วเจ้าจะได้เห็นดีกัน" หยวนหรี่ตาลงจ้องเขม็งไปยังศิษย์ผู้นั้น สายตาของเขาเย็นเยียบจนน่าขนลุก ศิษย์ผู้นั้นสะดุ้งสุดตัวพลางชักไม้พลองกลับทันควัน ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดผวาอย่างมิอาจควบคุม "นำทางไป" หยวนเอ่ยราบเรียบ "หึ ไอ้สวะจองหอง... มาดูกันว่าเจ้าจะยังรักษาความใจเย็นนี้ไว้ได้หรือไม่ เมื่อพ้นจากสายตาของศิษย์หวังไปแล้ว" ผู้อาวุโสกู่พ่นลมหายใจดูแคลน หวังซิวอิ่งและศิษย์คนอื่นๆ ต่างเฝ้ามองหยวนที่ถูกคุมตัวจากไปโดยหน่วยคุมกฎด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง หลังจากดึงสติกลับมาจากความตกตะลึงได้แล้ว หวังซิวอิ่งก็เรียกสมบัติเหินเวหาของนางออกมาและอันตรธานหายไปจากร้านปรุงโอสถในพริบตา เพียงครู่เดียว นางก็มาถึงตำหนักใหญ่ของเจ้าสำนัก แม้เจ้าสำนักเซี่ยโหวจะมิได้พำนักอยู่ ณ ที่แห่งนี้ แต่นางรู้ว่ามีคนในตำหนักที่สามารถติดต่อกับอาจารย์ของนางได้ "ผู้อาวุโสหยง! มีเหตุฉุกเฉิน! ข้าต้องการให้ท่านติดต่ออาจารย์ของข้าเเเเดี๋ยวนี้!" หวังซิวอิ่งแผดเสียงเรียกตั้งแต่บานประตูยังเปิดออกไม่สุดดี ชายชราผู้หนึ่งที่กำลังนั่งอยู่สุดมุมห้องเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นหวังซิวอิ่งพุ่งพรวดเข้ามาในห้องโดยมิได้เคาะประตูตามมารยาท "ศิษย์หวัง? เกิดอะไรขึ้น? ข้ามิเคยเห็นเจ้าลนลานเช่นนี้มาก่อนเลย" "หน่วยคุมกฎพาตัวสหายของข้าไป ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด! เร็วเข้า รีบติดต่ออาจารย์ของข้าที!" "สหายของเจ้างั้นหรือ?" ผู้อาวุโสหยงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย หวังซิวอิ่งรีบอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้เขาฟังอย่างรวดเร็ว "ข้าเข้าใจแล้ว... ข้ารับรู้ถึงสถานการณ์ แต่ยามอาจารย์ของเจ้ายุ้งอยู่กับการประชุมร่วมกับเหล่าเจ้าสำนักจากสำนักอื่นๆ เกี่ยวกับการมรณกรรมของเจ้าสำนักซุน การจะรบกวนนางในยามนี้คงเป็นความคิดที่ไม่ดีนัก รอให้นางกลับมาในอีกวันสองวันจะดีกว่า" เขาเอ่ยสรุปด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม