บทที่ 950 - จักรพรรดิอมตะ หลังจากหลุดออกจากภวังค์แห่งความตกตะลึง เจ้าแห่งดินแดนสูดลมหายใจเข้าลึกและยาวนานก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "จักรพรรดิอมตะคือตัวตนผู้ยิ่งใหญ่ที่ปรากฏตัวขึ้นหลังสิ้นสุดยุคบรรพกาล เขายังมีฉายาอื่นอีก ทว่าข้าจะเก็บไว้เล่าในภายหลัง" "ก่อนอื่น เจ้าควรจะเรียนรู้เกี่ยวกับเก้าชั้นฟ้าและประวัติศาสตร์ของมันให้มากขึ้นเสียก่อน" "ยุคบรรพกาลคือยุคสมัยแรกเริ่มเท่าที่โลกเคยจารึกไว้ บางคนขนานนามมันว่า 'จุดเริ่มต้นแห่งกาลเวลา' เพราะนั่นคือประวัติศาสตร์ที่ย้อนกลับไปได้ไกลที่สุด" "ยุคบรรพกาลนั้นรุ่งเรืองยาวนานนับล้านปี และในช่วงเวลานั้นเองที่ตำนานมากมายได้ถือกำเนิดขึ้น" "ทว่าในช่วงปลายของยุคบรรพกาล มหาสงครามครั้งใหญ่ระหว่างจักรพรรดิสวรรค์องค์แรกกับเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรในโลกนั้นได้อุบัติขึ้น มันถูกขนานนามว่า 'มหาสงครามเทวะแห่งทวยเทพและเซียน' ข้าจะไม่ลงรายละเอียดในตอนนี้เพราะมันยาวเหยียดและไม่เกี่ยวข้องกับหัวข้อของเรานัก แต่สิ่งที่เจ้าควรเขารู้คือ ยอดฝีมือผู้ทรงพลังจำนวนนับไม่ถ้วนได้ตกตายลงในสงครามครั้งนั้น" "หลายพันปีต่อมา ยุคบรรพกาลก็ได้รูดม่านปิดฉากลง เมื่อจอมมารตนนแรกที่โลกรู้จักในนาม 'ทรราชชาด' ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันในสรวงสวรรค์เทวะ และด้วยผลกระทบจากมหาสงครามเทวะที่ทำให้ยอดฝีมือล้มตายไปมหาศาล เผ่าพันธุ์มนุษย์จึงถูกเหล่ามารคุกคามและปราบปรามอย่างรวดเร็ว นั่นคือจุดเริ่มต้นของยุคสมัยใหม่... ยุคแห่งมาร" "เหล่ามารปกครองสรวงสวรรค์เทวะนานนับล้านปี จนกระทั่งมหาเทพผู้เลิศล้ำปรากฏกายขึ้น หลังจากที่ท่านได้ผนึกเขตแดนมารและกำจัดเหล่ามารร้ายไปจนสิ้น ยุคแห่งมารจึงถึงกาลอวสาน" ยวนรับฟังข้อมูลทั้งหมดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด 'อย่างนี้นี่เอง... ยุคบรรพกาลและยุคแห่งมาร... ยังมีอีกหลายสิ่งที่ฉันไม่รู้ แม้จะมีเศษเสี้ยวความทรงจำของมหาเทพผู้เลิศล้ำอยู่ก็ตาม...' เจ้าแห่งดินแดนปล่อยให้ยวนได้หยุดหายใจครู่หนึ่งก่อนจะเล่าต่อ "หลังจากยุคแห่งมาร ก็เข้าสู่ยุคสมัยที่รู้จักกันในนาม 'ยุคสมัยแห่งจักรพรรดิอมตะ' ยุคที่มีบุรุษเพียงผู้เดียวเป็นผู้ปกครองสูงสุด" "ทว่า... ถึงแม้ข้าจะบอกว่าเขาครอบครองไปทั่วเก้าชั้นฟ้า แต่มันก็ไม่ใช่ฐานะอย่างเป็นทางการ ไม่มีใครรู้ภูมิหลังของจักรพรรดิอมตะหรือที่มาของเขา แต่เขาแข็งแกร่งอย่างยิ่งยวดจนแม้แต่จักรพรรดิสวรรค์ในยุคนั้นก็มิอาจควบคุมเขาได้" "ที่กล่าวมานั้น ความแข็งแกร่งของเขายังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้โลกสั่นสะท้านที่สุด... หากแต่คือเส้นสายของเขา... หรือจะพูดให้ถูกคือเหล่าสหายของเขา" "จักรพรรดิอมตะ หรือที่รู้จักกันในอีกนามหนึ่งว่า 'ราชาแห่งสรรพสัตว์' คือมนุษย์คนแรกในประวัติศาสตร์ที่ทำให้เหล่าอสูรเทวะยอมสยบแทบเท้าและรับใช้เขาด้วยความเต็มใจ" "อะไรนะ...?" ยวนถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ยินข้อมูลนี้ "ก่อนยุคสมัยแห่งจักรพรรดิอมตะ อสูรเทวะไม่เคยสื่อสารกับมนุษย์ และสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรที่เป็นมนุษย์แล้ว อสูรเทวะคือตัวตนที่สูงส่งกว่าซึ่งอาศัยอยู่ในคนละโลก" "มนุษย์เคารพบูชาอสูรเทวะดั่งพระเจ้า ดังนั้นความคิดที่ว่าอสูรเทวะจะก้มหัวรับใช้มนุษย์จึงเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อและไม่อาจเป็นไปได้ในยุคสมัยนั้น" "ทว่าจักรพรรดิอมตะกลับท้าทายตรรกะทุกประการและสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ขึ้นมา ด้วยการเป็นมนุษย์คนแรกที่ได้รับการสนับสนุนจากเหล่าอสูรเทวะ" "ผลจากเรื่องนี้ ทำให้จักรพรรดิอมตะกลายเป็นนักฝึกสัตว์ที่ทรงพลังที่สุดในเก้าชั้นฟ้า เขาคือตัวตนที่มิอาจล่วงเกิน ผู้มีเหล่าอสูรเทวะที่แข็งแกร่งที่สุดคอยเคียงข้าง" เมื่อได้รับรู้ข้อมูลเกี่ยวกับสายเลือดของตน หลายสิ่งหลายอย่างก็เริ่มกระจ่างชัดในใจของยวน เหตุผลที่เฟิงยวี่เสียงและหลันอิงอิงพบว่าเลือดของเขามีรสชาติหอมหวานเลิศรสนั้น มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นเพราะสายเลือดนี้ที่มีความผูกพันลึกซึ้งกับเหล่าอสูรเทวะ "ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ... ข้าขอเลือดเจ้าสักหยดเพื่อยืนยันได้หรือไม่?" เจ้าแห่งดินแดนเอ่ยถามขึ้นทันควัน "ได้สิ" ยวนไม่ปฏิเสธ เพราะเขาเองก็อยากเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายเช่นกัน "อะ-อะไรกัน?! ท่านจะดื่มเลือดมนุษย์งั้นรึ! นี่มันบ้าไปแล้ว!" ผู้จัดการสาวแผดเสียงตะโกนขึ้นมาทันที "เงียบเดี๋ยวนี้!" เจ้าแห่งดินแดนคำรามก้อง "หากสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง เขาไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา! เขามีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งกับจักรพรรดิอมตะ ผู้ที่ได้รับการสนับสนุนจากเก้าอสูรบรรพกาล! เจ้ามีปัญญาหยั่งรู้หรือไม่ว่าเรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร?!" "เก้าอสูรบรรพกาลคืออะไรหรือครับ?" ยวนถามด้วยความอยากรู้ "เก้าอสูรบรรพกาลหมายถึงอสูรเทวะที่ทรงพลังและเก่าแก่ที่สุดในเก้าชั้นฟ้า กล่าวกันว่าพวกเขาคืออสูรเทวะกลุ่มแรกที่ถือกำเนิดขึ้น ดังนั้นพวกเขาจึงเป็นเสมือนบรรพบุรุษของอสูรเทวะทั้งปวง" "เข้าใจแล้วครับ... เอาละ นี่คือเลือดของผม" ยวนรวบรวมเลือดเพียงหยดเดียวและมอบให้กับเจ้าแห่งดินแดน ทันใดนั้น ร่างกายของเจ้าแห่งดินแดนก็สั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด "นี่มัน...! นี่คือสายเลือดของจักรพรรดิอมตะไม่ผิดแน่! มีเพียงสายเลือดของจักรพรรดิอมตะเท่านั้นที่มีรสชาติพิเศษสำหรับพวกเราเหล่าอสูรเทวะ!" เจ้าแห่งดินแดนอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น "เลือดของมนุษย์ปกตินั้นรสชาติราวกับน้ำโคลนสำหรับอสูรเทวะอย่างเรา แต่จักรพรรดิอมตะนั้นแตกต่าง เลือดของเขามีรสเลิศยิ่งกว่าสิ่งใดที่เราเคยลิ้มลองมาตลอดทั้งชีวิต และนั่นคือรสชาติที่สัมผัสได้จากเลือดของเจ้า!" "อย่างนั้นหรอกหรือ..." ยวนสังเกตเห็นสีหน้าประหลาดๆ ของผู้จัดการสาว จึงหันไปมองเธอพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้า "ลีย่า เจ้าเองก็นยากชิมเลือดของข้าด้วยไหม? ข้าพอดูออกนะว่าเจ้าก็สงสัย" เขาเอ่ยถามเธอ "ไม่มีทางที่ข้าจะอยากลิ้มรสเลือดมนุษย์! ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะมีสายเลือดของจักรพรรดิอมตะหรือไม่ แต่ข้าจะไม่มีวันยอมรับเจ้า... มนุษย์อย่างเจ้า!" ผู้จัดการสาวตอบโต้พลางขบเคี้ยวเคี้ยวฟัน ยวนเลิกคิ้วขึ้นและหันไปถามเจ้าแห่งดินแดน "เกิดอะไรขึ้นกับนางหรือเปล่าครับ? ความเกลียดชังที่นางมีต่อมนุษย์ดูจะไม่ใช่เรื่องปกติธรรมดาเลย" "ยะ-ยุ่งเรื่องของตัวเองไปเถอะ!" ผู้จัดการสาวตะโกนลั่น เจ้าแห่งดินแดนส่ายหัวและกล่าวว่า "ข้าเกรงว่าข้าไม่มีสิทธิ์จะเล่าเรื่องของนาง หากเจ้าปรารถนาจะรู้จริงๆ เจ้าต้องถามนางเอง" "อย่าแม้แต่จะคิด! เพราะข้าจะไม่มีวันบอกเจ้าเด็ดขาด!" ลีย่าขู่สำทับ "ไม่ต้องห่วงหรอก ผมไม่บังคับคุณหรอก ไว้คุณพร้อมเมื่อไหร่ค่อยบอกผมก็ได้" ยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้มละไม 'บ้าจริง หมอนี่มันน่าหงุดหงิดชะมัก! ทำไมต้องพูดเหมือนกับว่าฉันจะยอมบอกเขาในอนาคตด้วยล่ะ?! แถมยังมั่นอกมั่นใจขนาดนั้นอีก!' ผู้จัดการสาวร่ำร้องอยู่ในใจ "ข้าต้องขออภัยแทนนาด้วย... นายน้อยยวน" เจ้าแห่งดินแดนเอ่ยขึ้นในชั่วอึดใจต่อมา "หือ? เมื่อครู่ท่านเรียกผมว่าอะไรนะ?" ยวนขมวดคิ้วพลางสงสัยว่าหูของเขาฝาดไปหรือไม่