# บทที่ 971 - แล้วไปเจอกันในนรก! “กะ...แกจะทำอะไรกับพวกเรา เจ้าสัตว์ประหลาด!” หนึ่งในมือสังหารรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีแผดเสียงตะโกนก้องด้วยความหวาดหวั่น “ก็ไม่มีอะไรมาก ข้าแค่จะลงทัณฑ์พวกเจ้าเสียหน่อย สำหรับสิ่งที่พวกเจ้าได้ทำลงไป” หยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยไอสังหารที่เย็นเยียบถึงขบถกระดูก ทันใดนั้น เขาเพียงสะบัดชายเสื้อเบาๆ หนึ่งครา พริบตานั้นแขนทั้งสองข้างของมือสังหารคนหนึ่งก็ถูกตัดขาดสะบั้นออกจากร่างในทันที! “อ๊ากกกก! แขนข้า! แขนข้าาา!” เสียงร้องโหยหวนด้วยความสยดสยองดังระงม พร้อมกับโลหิตสีแดงฉานที่พุ่งกระฉูดออกมาจากบาดแผลราวกับน้ำพุ “ก็แค่แขน จะร้องฟูมฟายไปทำไม? เดี๋ยวข้าจะส่งอย่างอื่นไปให้เจ้าได้ร้องให้ดังกว่านี้อีก” *วูบ!* **จอมราชันย์จักรพรรดิสวรรค์** เคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่เหนือล้ำกว่าที่ตาเปล่าของพวกมันจะมองทัน ก่อนที่ใครจะทันตั้งตัว หยวนก็สะบั้นขาของมือสังหารคนเดิมจนขาดวิ่น ร่างของมันล้มฟุบลงกับพื้น ดิ้นพล่านและกรีดร้องอย่างเสียสติท่ามกลางกองเลือดและเศษซากอวัยวะของตนเอง มือสังหารที่เหลืออีกสี่คนถึงกับลมจับ ภาพที่ปรากฏตรงหน้านั้นราวกับหลุดออกมาจากภาพยนตร์สยองขวัญที่เลวร้ายที่สุด หนึ่งในนั้นทนรับความกดดันไม่ไหวอีกต่อไป มันตัดสินใจหันหลังและเริ่มวิ่งหนีสุดชีวิต “คิดว่าจะหนีพ้นอย่างนั้นหรือ?” เสียงของหยวนดังก้องกังวานราวกับมัจจุราชที่กระซิบข้างหู ก่อนที่ **เหวดารา** จะพุ่งทะยานไปดักหน้าผู้หลบหนีได้ในพริบตา “อ๊ากกกก!” เสียงร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเหวดาราตัดขาของผู้ที่พยายามหนีจนสิ้นซาก อย่างไรก็ตาม มือสังหารคนนั้นยังไม่ยอมแพ้ มันใช้แขนที่เหลือพยายามคลานหนีไปบนพื้นอย่างเวทนา แต่น่าเสียดายที่มันไปได้ไม่ไกลนัก เพราะแขนทั้งสองข้างของมันก็ถูกตัดขาดตามไปติดๆ เมื่อมือสังหารสามคนที่เหลือเห็นจุดจบของการหนี พวกเขาก็สิ้นหวังจนต้องทิ้งอาวุธและน้อมรับชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง “ถ้าจะฆ่าพวกเราก็รีบทำซะเถอะ! จำเป็นต้องมาหยามเกียรติ... ทรมานพวกเราแบบนี้ด้วยหรือไง!?” หนึ่งในนั้นตะโกนขึ้นอย่างเหลืออด “จำเป็นไหมน่ะหรือ? แน่นอนว่าไม่... ทว่าข้าแค่อยากทำ เหมือนกับที่พวกเจ้าตัดสินใจจะฆ่าข้าอย่างไรเล่า” “แต่นั่นมันเป็นงาน! มีคนจ้างวานให้มาเก็บแก! ถ้าจะโทษใคร ก็ไปโทษไอ้คนที่มันจ้างพวกเราสิ!” “ไม่ต้องกังวลไป ข้าจัดการเจิ้งเว่ยมินไปเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขากำลังรอพวกเจ้าอยู่ที่นรก และพวกเจ้าก็ทำได้เพียงโทษตัวเองที่เลือกงานพรรค์นี้!” “ตายซะเถอะ!” ทันใดนั้น มือสังหารคนหนึ่งชักปืนพกออกมาและเล็งไปที่ศีรษะของหยวนก่อนจะเหนี่ยวไกทันที! กระสุนขนาด 9 มม. พุ่งแหวกลมเข้าหาใบหน้าของเขาในชั่วอึดใจ ทว่ามันกลับหยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้าของเขาเพียงหนึ่งนิ้วราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นไว้ มือสังหารผู้นั้นเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ มันระรัวเหนี่ยวไกจนกระสุนหมดแม็กกาซีน กระสุนกว่าสิบนัดลอยเคว้งอยู่ตรงหน้าหยวน ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ราวกับคาดการณ์ทุกอย่างไว้หมดแล้ว “ถ้าคิดจะทำร้ายข้า ใช้มีดยังจะมีโอกาสมากกว่าปืนเสียอีก” หยวนเหลือบมองมือสังหารผู้นั้นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะส่งกระสุนเหล่านั้นคืนกลับไปยังเจ้าของของมัน “อ๊ากกกก!” กระสุนพุ่งเข้าใส่จุดตายทั่วร่างของมือสังหารคนนั้น ส่งผลให้ร่างกายของมันเป็นอัมพาตและล้มลงแทบจะในทันที “ไม่ต้องห่วง เจ้าจะค่อยๆ เลือดออกจนตายไปพร้อมกับเพื่อนอีกสองคนของเจ้า” หยวนหันไปมองมือสังหารที่เหลืออยู่อีกสองคน คนหนึ่งเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำ ส่วนอีกคนเป็นหญิงวัยกลางคน “ขะ...ได้โปรด! ไว้ชีวิตฉันด้วย! ฉันจะทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการ! ความจริงแล้วฉันยังเป็นสาวบริสุทธิ์... ฉันจะยอมเป็นมะ—” หญิงผู้นั้นเริ่มวิงวอนขอชีวิตโดยการเสนอเรือนร่างของตน ทว่าหยวนกลับวาดจอมราชันย์จักรพรรดิสวรรค์ออกไปก่อนที่นางจะทันได้พูดจบ ส่งศีรษะของนางปลิวว่อนขึ้นไปในอากาศ “ช่างน่ารังเกียจสิ้นดี” หยวนพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ โลหิตสาดกระเซ็นไปทั่วทุกทิศทาง ทว่าหยวนได้ใช้พลังวิญญาณคลุมกายไว้เพื่อไม่ให้หยดเลือดเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของเขา “เหลือแค่เจ้าแล้วสินะ? มีอะไรจะสั่งเสียเป็นครั้งสุดท้ายไหม?” หยวนถามมือสังหารคนสุดท้าย “ไปลงนรกซะไอ้ระยำ! น่าเสียดายจริงๆ ที่วันนี้พวกเราฆ่าแกหรือไอ้นังผู้หญิงแพศยาที่มากับแกไม่ได้” ชายวัยกลางคนถ่มน้ำลายใส่หยวนด้วยความเคียดแค้น “อย่างนั้นหรือ?” ทันใดนั้น เสียงไซเรนของตำรวจดังก้องใกล้เข้ามายังจุดที่พวกเขาอยู่ “ดูเหมือนว่าเวลาของแกจะหมดลงแล้วเหมือนกัน!” มือสังหารหัวเราะร่า หยวนเหยียดยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “ทำไมเจ้าไม่ลองดูด้วยตาตัวเองดูล่ะ ว่ามันจะเป็นอย่างที่เจ้าคิดหรือเปล่า?” ก่อนที่ชายผู้นั้นจะทันได้ตั้งตัว หยวนก็ปักจอมราชันย์จักรพรรดิสวรรค์ทะลุร่างของมันจนมิดเล่ม ร่างของมันถูกตรึงไว้กับดาบเทพ ดวงตาของมันเบิกโพลงด้วยความตระหนก ทว่ามันยังไม่ตาย ในวินาทีต่อมา มันต้องตกตะลึงสุดขีดเมื่อเห็นหยวนพาตัวมันพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาอันมืดมิด เมื่ออยู่เหนือหมู่เมฆที่เย็นเยียบ หยวนจึงเอ่ยกับมันว่า “หากเจ้ารอดจากการตกครั้งนี้ได้ ข้าจะยอมปล่อยเจ้าให้มีชีวิตอยู่ต่อไป” “แกมัน... ปีศาจชัดๆ...” ชายผู้นั้นฝืนยิ้มออกมาท่ามกลางสถานการณ์ที่สิ้นหวัง หยวนดึงจอมราชันย์จักรพรรดิสวรรค์กลับเข้าสู่ร่างกาย ปล่อยให้ร่างของชายผู้นั้นร่วงหล่นลงจากความสูงเสียดฟ้า “แล้วไปเจอกันในนรก เจ้าสัตว์ประหลาด!” ชายผู้นั้นแผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งในขณะที่ร่วงหล่นลงไปสู่ความตาย ซึ่งถูกพบเห็นโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจและกลุ่มสืบสวนที่เพิ่งมาถึงสถานที่เกิดเหตุอันนองเลือด หยวนมุ่งหน้ากลับโรงแรมภายใต้ผืนฟ้ากว้างในยามราตรี ทิ้งเบื้องหลังไว้ให้เป็นปริศนาที่ตำรวจต้องสืบหาความจริงท่ามกลางความโกลาหล ... “มันเกิดบ้าอะไรขึ้นในเมืองนี้กันแน่? มีการใช้อาวุธปริศนานั่นอีกแล้ว แถมยังมีศพห้าศพที่ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ อย่างสยดสยอง นี่พวกเรากำลังสู้กับมนุษย์จริงๆ อย่างนั้นหรือ?” เจ้าหน้าที่สืบสวนถึงกับมึนงงกับสิ่งที่พวกเขาพบในที่เกิดเหตุ “จริงๆ แล้ว ดูเหมือนว่าอาวุธปริศนานั่นจะถูกใช้ถึงสองครั้งในสถานที่แห่งนี้ครับ” “อะไรนะ!? อาวุธที่ทรงพลังขนาดนั้นถูกใช้บ่อยขนาดนี้เชียวหรือ!? สถานการณ์มันรุนแรงกว่าที่เราคิดไว้มาก!” “แล้วแรงจูงใจของคนหรือสิ่งที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้คืออะไรกันแน่?” “แล้วคนพวกนี้ล่ะ? ดูเหมือนพวกเขาจะถูกตัดด้วยของที่มีความคมมากเป็นพิเศษ” “ระบุตัวตนได้หรือยัง?” “ยังเลยครับ ไม่มีใครมีเอกสารยืนยันตัวตนเลยสักคน แถมเรายังพบอาวุธซ่อนอยู่ตามร่างกายของพวกเขาด้วย ดูท่าแล้วคงจะเป็นพวกทหารรับจ้าง... ประเภทที่ยอมทำงานสกปรกทุกอย่างขอแค่เงินถึง” หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าหน้าที่สืบสวนคนหนึ่งก็พบรถตู้สีดำที่ใช้ในการกราดยิงจอดอยู่ใกล้ๆ “ด้วยหลักฐานชิ้นนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าคนพวกนี้แหละคือผู้อยู่เบื้องหลังการกราดยิงเมื่อช่วงบ่าย เราแค่ต้องรอคำยืนยันจากฝ่ายวิเคราะห์ผลอีกที” “คนที่ฆ่าพวกมัน... บาดแผลมันโหดเหี้ยมเกินไป ดูเหมือนว่าจะเป็นการแก้แค้นมากกว่า” “แก้แค้นงั้นหรือ? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ก็คงจะดีที่สุดแล้ว...” เจ้าหน้าที่สืบสวนทอดถอนใจพลางมองดูซากความพินาศตรงหน้า